Gale werd achtervolgd door West Ham United en Chelsea toen Lyall hem liet zien waarom hij zo hoog aangeschreven stond als manager -- niet door een voetbalverkoopspitch te geven, maar door met Gale's vrouw te praten.
Hij vertelde Football Presse, "Hij was gewoon een echte mannenman toen hij binnenkwam. Hij praatte een beetje met mijn vrouw en niet met mij. Heel, heel slim, weet je, heel slim. 'Natuurlijk zou Tony graag naar West Ham willen komen, nietwaar? Wat denk je dat we voor Tony kunnen doen wat andere clubs niet kunnen doen?'
"Hij zou zo met haar praten, weet je wat ik bedoel? En natuurlijk, dat is je vrouw winnen, nietwaar? Omdat hij zo ontvankelijk is. De meeste mannen praten met jou en mij en vergeten dat de vrouwen daar zijn, weet je. Maar John was daar heel slim en scherp in."
Gale's herinnering aan Lyall gaat veel verder dan de manager die het West Ham-team bouwde waar hij uiteindelijk bij zou komen. Hij herinnert zich een man die zijn spelers als mensen kende, hun families begreep en die persoonlijke connectie lang nadat ze Upton Park hadden verlaten, behield.
"Heel goed, heel groot gezin. Hij wist alles over ieders familie. Toen ik de club verliet, schreef hij me een brief en zei hij om je vader, Peter, de groeten te doen, weet je, als ik ooit een taxi in Londen nodig heb, zal ik naar hem uitkijken. Gewoon een klein zinnetje, zo aardig, zo aardig."
Die persoonlijke touch ging hand in hand met een verfijnd begrip van voetbal. Gale beschrijft Lyall als een oprecht sterke tactische manager, hoewel hij gelooft dat de West Ham-teams uit zijn tijd meer tijd aan verdedigen hadden kunnen besteden.
"Maar ook een echt goede tactische manager. Waarschijnlijk, toen je je carrière beëindigde, hadden we meer aan ons verdedigende spel kunnen werken naast ons aanvallende spel, omdat alles wat we in de training deden gericht was op aanvallen.
"Hoe gaan we teams aanvallen? Hoe gaan we teams uit elkaar halen? Hoe gaan we om de achterkant heen? Hoe gaan we door het midden? Maar bijna niets was, 'Hoe gaan we hem stoppen? Hoe gaan we hem stoppen?'
"Nee, het was een geweldige manier van spelen."
Die aanvallende nadruk was niet simpelweg een product van de spelers die beschikbaar waren voor Lyall. Gale gelooft dat het verankerd was in de coachingfilosofie van de manager, en hij ziet een directe verbinding tussen die trainingssessies bij West Ham en wat er vandaag de dag nog steeds op Premier League-pitches gebeurt.
"Ja, zonder twijfel. Ik denk dat als je naar de meeste Premier League-trainingssessies kijkt, de meeste van die trainingssessies door John Lyall zouden zijn bedacht. Het enige wat nu veranderd is, is dat een kegel is veranderd in een mannequin, weet je, waar je omheen kunt rennen.
"Natuurlijk zijn de ballen lichter en zo, maar de meeste trainingssessies en de trainingsoefeningen die je op trainingsvelden ziet, denk ik, 'Dat heb ik gedaan. Dat heb ik hoeveel jaar geleden gedaan?'"
Voor Gale is dat een deel van wat Lyall anders maakte. De methoden zagen er misschien eenvoudig uit volgens moderne normen, maar de principes waren er al.
En Gale had nog een coach bij Fulham die een vergelijkbare indruk op hem achterliet.
"John Lyall, Bobby Campbell, ik had ook geluk bij Fulham. Hij was eerst een geweldige coach, daarna manager, weet je. Ja, echt geluk."
De betekenis van Lyall's invloed wordt duidelijker wanneer Gale nadenkt over wat er gebeurde nadat het 15-jarige bewind van de manager eindigde in 1989. West Ham verving een man die onlosmakelijk verbonden was met de identiteit van de club door Lou Macari, en Gale gelooft dat er een andere route beschikbaar was.
"Ik denk dat dat een beslissing was die het bestuur nam in de gedachte, als we gaan veranderen, kunnen we net zo goed de hele weg gaan in plaats van te proberen dezelfde soort manager als John Lyall te krijgen en een jongere, wat ik dacht dat de betere gok zou zijn.
"Trevor Brooking was toen met pensioen, dus Trevor was in de buurt. Hij had dat misschien kunnen overnemen met Billy die hem hielp en dan de twee samenhouden. Dat zou de beste manier zijn geweest om het aan te pakken, denk ik -- Billy Bonds en Trevor Brooking meteen. En ik denk niet dat John Lyall dat zou hebben verweten.
"Hij had misschien naar boven kunnen verhuizen naar een rol als directeur voetbal, die voor hem gecreëerd had kunnen worden omdat hij het verdiende, en die twee jongens een beetje mentoren."
Lyall's belang voor Gale was daarom niet alleen maar het winnen van wedstrijden of het produceren van één geweldig West Ham-team. Het ging om de manier waarop hij met mensen omging, de manier waarop hij coachte en de manier waarop hij de club begreep.
De officiële geschiedenis van West Ham registreert Lyall's 15-jarige bewind van 1974 tot 1989, waarin hij twee FA Cups won, twee finales van de Europese Beker voor Bekerwinnaars bereikte en de club naar zijn record derde plaats finish in 1985-86 leidde.
Voor Gale is de blijvende herinnering echter persoonlijker.
De manager die hem overtuigde om voor West Ham in plaats van Chelsea te kiezen, deed dit door te begrijpen dat het ondertekenen van een voetballer soms betekende dat je de persoon naast hem moest winnen.
En tientallen jaren later herinnert Gale zich nog steeds de kleine dingen.
"Heel goed, heel groot gezin. Hij wist alles over ieders familie."
Het boek van Tony Gale "That's Entertainment" is van Reach Sport - dat is hier beschikbaar.
