Nog een oproep voor Engeland en nog een afwijzing voor de Chelsea-middenvelder. En het was een afwijzing. Tuchel bevestigde tijdens de aankondiging van zijn selectie voor de wedstrijden tegen Kroatië en Spanje in de Nations League dat hij geen contact had opgenomen met Palmer om zijn beslissing uit te leggen.
Hij had dat wel gedaan voor spelers als Dan Burn, Dean Henderson en Palmer's teamgenoot bij de Blues, Jordan Henderson, die ook de laatste trainingsstage van Engeland had gemist. Maar voor Chelsea's nummer 10 was er geen contact. Geen uitleg. Zoals we zeggen, Tuchel kan dingen diplomatiek in het openbaar stellen, maar zijn acties schreeuwen veel harder. De coach van de Drie Leeuwen wil Palmer gewoon niet in de buurt hebben.
"Hij mist over het algemeen te veel kansen voor Engeland," legde Tuchel uit. "Dat is gewoon een feit. Het is niet zijn schuld, maar het is ook niet mijn schuld en niet onze schuld. En niet alleen miste hij de laatste trainingsstage, hij miste een uitstekende trainingsstage.
"Dus hij viel af en de consequentie is dat we bij de groep blijven die uitstekend was en dat is de situatie."
Maar het zijn niet alleen de gemiste Engelse bijeenkomsten van het verleden. Als dat de enige factor was, als het gewoon een kwestie van loyaliteit was aan degenen die de vorige keer waren gekomen, dan zou Josh King niet zijn eerste oproep hebben gekregen. De jonge Fulham-speler lijkt nu voor Palmer te zijn gekomen in Tuchel's gedachten als het gaat om nummer 10's.
Voor deze column zijn de Nations League en dergelijke internationale onderbrekingen allemaal een beetje saai. Mickey Mouse. Het is moeilijk om enthousiast te worden over zo'n geforceerde competitie. Maar Tuchel's houding ten opzichte van Palmer en de gevolgen daarvan zijn het waard om te onderzoeken. De relatie heeft hem al een Wereldbekerervaring gekost. En het lijkt erop dat hij ver, ver achteraan staat in Tuchel's gedachten voor de Euro's in 2028. Er klopt iets niet hier.
Ja, Palmer's vorm tot nu toe dit seizoen is meer solide dan spectaculair geweest. Er zijn geen 5-sterren prestaties geweest. Geen wedstrijdwinnende vertoningen. Maar als hij door Tuchel werd beschouwd als iemand die hij graag in zijn selectie voor de Euro's zou willen hebben, dan denk je dat de Duitser er op gebrand zou zijn om hem betrokken te houden. Om de communicatielijnen open te houden. Maar die deur is gesloten. En het wordt steeds duidelijker dat, als hij de juiste opties krijgt, Tuchel liever iemand anders dan Palmer kiest.
Samen met King is er deze week een andere nieuwkomer in Jobe Bellingham, van Borussia Dortmund, in de selectie. Nog een nummer 10. Bellingham heeft dit seizoen geen indruk gemaakt bij Dortmund, maar net als King kreeg hij een oproep terwijl Palmer werd genegeerd. Voor Palmer is dit Engelse schip misschien al vertrokken.
Dus waarom de afwijzing? Waarom de afwijzing? Welnu, Graeme Souness heeft misschien eerder dit seizoen de vinger op de zere plek gelegd. De Liverpool-grootheid, op zijn nieuw gelanceerde podcast, was in gesprek met Matt Le Tissier over aanvallende talenten en Palmer's naam werd genoemd. Souness begon met te zeggen dat hij geen probleem had met de vaardigheden of kwaliteit van de Chelsea-speler, maar hij ging verder met een eerstehands verslag van hoe Palmer met het publiek omgaat...
"Ik was getuige van iets afgelopen Valentijnsavond in het Midden-Oosten [Dubai in februari]. Ik was in een restaurant. Deze jonge advocaat uit Cheslyn Hay zegt: 'Ik denk dat ik een selfie ga maken met Cole Palmer.' Deze man gaat naar hem toe, zegt: 'Excuseer Cole, mag ik alsjeblieft een selfie?'
"Cole Palmer stopt, kijkt hem van top tot teen aan, en zegt: 'Nee'."
Souness vervolgde: "Nu, dat vertelt me dat hij dat heeft overgenomen [van iemand] over hoe hij denkt dat grote spelers zich gedragen. Denkt hij: 'Ik ben zo goed dat ik geen zeven of acht seconden kan besteden aan het maken van een foto met deze man die heel beleefd is?'
"Dat irriteert me echt, en laat me hier een minuut klagen. Het beste voorbeeld van het tegenovergestelde zou een man zijn die onlangs is overleden, Kevin Keegan. Ik wens gewoon dat deze jongens zoals Cole Palmer een dag met Kevin Keegan hadden kunnen doorbrengen en gezien hadden hoe een echte superster zich gedraagt, hoe hij zich gedraagt... sommige van deze jongens hebben een woord in hun oor nodig om te begrijpen hoe je je als een grote speler moet gedragen."
Souness is hier geen Robinson Crusoe. Slechts enkele weken later riep de Engelse nieuwscommentator Michelle Dewberry Palmer ter verantwoording nadat er een video opdook van hem die weigerde een handtekening te zetten voor een jonge fan, die smeekte: "Alsjeblieft Cole, alsjeblieft Cole", terwijl hij een Chelsea-shirt droeg met 'Palmer' op zijn rug. In plaats daarvan gaf de speler, in zijn hoodie, de jongen niet eens een knikje terwijl hij verder liep.
"Ik denk gewoon, Cole, je bent een absolute eikel," snauwde Dewberry. "Je lijkt te vergeten wie je daar heeft gebracht.
"Nu, een klein jongetje. Je bent duidelijk zijn held, en hij draagt je naam, voor de goede zaak. Zelfs een hallo, gewoon een simpele glimlach zou al genoeg zijn, nietwaar?"
Geweldige speler. Ongelooflijk talent. Maar als man. Als persoonlijkheid... Misschien is dit waarom Tuchel - als hij het kan helpen - Palmer niet in de buurt wil hebben. Inderdaad, in Spanje zijn ze nog steeds bitter over Palmer's capriolen drie jaar na de finale van de U21 Euro's. Toen met Manchester City veroorzaakte Palmer een vechtpartij en leegde hij beide banken terwijl hij juichte voor het scoren voor Engeland voor het personeel van Spanje.
Sergio Gomez, de uitstekende vleugelverdediger van Real Sociedad, was destijds een teamgenoot van Palmer bij City en gaf later toe dat hij en zijn teamgenoten versteld stonden van zijn houding: "Het verraste me.
"Hij wilde zich niet verontschuldigen of iets dergelijks - in tegenstelling tot sommige van zijn andere teamgenoten."
Natuurlijk hebben we het tegenovergestelde van Palmer gezien. Poseren met jonge spelers. Handtekeningen zetten. Maar wanneer de PR-Dolly's niet in de buurt zijn. Wanneer iemand anders de camera vasthoudt. Krijgen we een heel ander verhaal.
En deze dingen zijn belangrijk. Zeker, Tuchel gelooft dat. De Duitser heeft in het verleden verklaard: "Het is heel belangrijk dat we niet alleen selecteren op talent, maar ook op wat we van een speler nodig hebben.
"Wat de sociale vaardigheden van een speler zijn, is hij een goede teamgenoot? Kan hij ondersteunen als zijn rol misschien de ondersteunende rol is? Dus, hier ligt de focus. Het zal veel van onze sociale vaardigheden vereisen, hoe we samen als een groep zijn, en we moeten de nominatie goed krijgen."
Vermogen? Kwaliteit? Je kunt niet tegen Cole Palmer ingaan. Zet hem tegenover King, Morgan Gibbs-White, Jobe Bellingham en zelfs een niet-presterende Ebere Eze en op puur voetbalgebied kies je elke keer voor Palmer. Maar op "sociale vaardigheden"? Houding? Wanneer de camera uit is en degenen die ertoe doen zien hoe hij met mensen omgaat, wordt het duidelijk dat Cole Palmer allesbehalve aan de standaard voldoet.
Een glimlach. Een knikje. Voor iemand van Palmer's status kost het niet veel om een fan op te vrolijken. In plaats daarvan lijkt het erop dat hij gelukkiger is om mensen klein te laten voelen wanneer ze hem benaderen. En degenen die ertoe doen, hebben het opgemerkt. Misschien zelfs Thomas Tuchel.