Hij won twee Premier League-titels, een FA Cup en een League Cup tijdens zijn tijd op Old Trafford, terwijl zijn titelwinnende campagne van 1992-93 hem 31 liga-optredens opleverde. Het seizoen daarop speelde hij 40 keer terwijl United de Premier League en FA Cup dubbel won. Hij had zich al bewezen als een Engeland international bij Queens Park Rangers en speelde zes wedstrijden tijdens Engeland's loop naar de halve finale van het WK 1990, uiteindelijk verzamelde hij 19 caps.
Toch, wanneer Parker terugkijkt op zijn carrière, doen de medailles niet volledig afbreuk aan het gevoel dat er iets is achtergelaten.
Het spijt is niet over wat hij niet heeft bereikt. Het gaat over wat hij gelooft dat hij had kunnen bereiken als hij zijn motivatie weer had gevonden na een enkelblessure die zijn Manchester United-carrière begon te ondermijnen.
"Ja, aan mijn kant. Het is op dit moment mijn grootste spijt, zou ik zeggen, de manier waarop ik het heb laten gebeuren," geeft Parker toe aan Football Presse.
"Maar ik was er een beetje buiten controle mee omdat mijn hoofd op dat moment niet in een goede staat was. En gezien hoe alles was, naar wie moest ik gaan toen ik me niet echt voelde dat ik iemand had om erover te praten of iets te zeggen, of iemand die ik wilde toegeven dat ik het verprutst had in dat opzicht?
"Ik had mijn drive verloren. Ik had dat verloren om door te gaan. Vanaf het moment dat ik mijn enkelblessure kreeg en dat moment van mijn laatste seizoen bij United, zou ik zeggen dat ik vanaf daar echt niet goed was.
"Ik deed niet genoeg om mezelf terug in het team te forceren. Ik deed niet genoeg. Ik dacht dat ik dat deed, ik vertelde mezelf dat ik dat deed, maar ik ken mezelf. Wanneer je nu aan de andere kant bent, weet je, als je nu niet eerlijk bent, ga je het nooit zijn. Ik heb nooit genoeg gedaan."
Het is een opvallende bekentenis van een speler wiens carrière al obstakels had overwonnen die hem gemakkelijk veel eerder hadden kunnen stoppen.
Parker was ontwikkeld als een centrale verdediger bij QPR ondanks zijn grootte, werd een Engeland international en was een van Bobby Robson's sleutelverdedigers op Italia 90. Manchester United betaalde ongeveer £2 miljoen om hem in 1991 naar Old Trafford te halen, waar hij deel uitmaakte van de ploeg die een van de meest succesvolle periodes in de geschiedenis van de club zou beginnen.
Maar Parker gebruikt die prestaties niet om zijn oordeel over zichzelf te verzachten.
"Mensen zeggen tegen me, 'Oh, je won dit, je won dat.' Ik zeg, 'Nooit genoeg gewonnen.'
"Doet het pijn? Ja, een beetje. Nee, heel veel. Heel veel doet pijn. Heel veel.
"Omdat ik mezelf ken. Ik weet wat ik had kunnen doen. Dat is het moeilijke stuk. Het is niet iemand anders die je vertelt dat je meer had kunnen doen. Het is jij die weet dat je meer had kunnen doen.
"En dat is iets dat bij je blijft."
Dat maakt de herinnering aan United's eerste Premier League-titel bijzonder gecompliceerd.
Parker kwam bij Manchester United omdat de club een kans vertegenwoordigde om het hoogste niveau te bereiken. Hij had aanvankelijk overwogen om in Londen te blijven, met Tottenham Hotspur als zijn droomclub, maar Terry Venables vertelde hem dat hij de kans moest grijpen toen United hem benaderde.
Dat deed hij, en binnen twee jaar was hij deel van het team dat United's 26-jarige wachten op het landskampioenschap beëindigde. Manchester United won de inaugurele Premier League-titel met 10 punten, en eindigde voor Aston Villa nadat ze het seizoen waren begonnen als runners-up achter Leeds United in de oude Eerste Divisie.
Parker herinnert zich de teleurstelling van het verliezen van die eerste titelrace als iets dat de ploeg dreef naar het volgende seizoen.
"Teleurstelling, frustratie, en als groep, denk ik dat iedereen echt in paniek was omdat de baas op oorlogspad was.
"Alles wat gewoon aan de verkeerde kant van de naald bewoog, wist je dat je in de problemen zat omdat het het volgende jaar gedaan moest worden. Er was geen -- anders had het misschien zijn baan kunnen kosten, maar je dacht toen aan jezelf. Je vroeg je af of je daar zou zijn. Wat zou hij doen? Wat zouden zijn volgende veranderingen zijn als we niet succesvol waren?
"Gelukkig hadden we succes, en alles wat we deden was Roy Keane binnenhalen. Dat was alles. We voegden gewoon Roy Keane toe.
"Dus dat was het gevoel echt: dit is meer of minder nu of nooit, tenminste voor ons als groep."
Het vorige seizoen had United iets anders geleerd. Parker gelooft dat het team te voorspelbaar was geworden en, toen tegenstanders ontdekten hoe ze hen moesten stoppen, ontbrak een andere manier van spelen.
Dat was waarom de komst van Eric Cantona van Leeds United in november 1992 zo belangrijk was. Parker had de Fransman al beschreven als het geven van "een andere dimensie" aan United, maar de verandering was niet alleen tactisch.
Het veranderde de mentaliteit van de groep.
"We kwamen in een slechte periode, maar we hadden een betere manier om eruit te komen. We wisten dat we ons eruit konden halen. Dus we verbeterden als team.
"Alles veranderde en de kleedkamer veranderde ook een beetje. Het ontspande gewoon alles. De baas was ook meer ontspannen, op bepaalde manieren, zo ontspannen als hij kon zijn.
"Maar er was gewoon dat geloof na het falen. En het was een falen. Je kunt niet ontkennen dat wie dan ook die een competitie wint, het verdient om te winnen. Simpelweg zo. Er is geen, 'Maar als dit en als dat.' Nee. Houd je mond. Het is een marathon. Zij zaten daar langer, maar ze hadden misschien hun werk op een andere tijd gedaan om hen deze kans te geven.
"Dus we waren gewoon mentaal in betere vorm om het volgende seizoen in te gaan."
De titel zelf werd veiliggesteld op Old Trafford tegen Blackburn Rovers. Tegen die tijd zegt Parker echter dat de prestatie meer was dan alleen het eindelijk beëindigen van het wachten.
Het ging om wat de overwinning betekende voor de mensen die het team hadden opgebouwd en voor de manager die jaren had geprobeerd Manchester United weer kampioen te maken.
"Nee, het was allemaal puur. Het was gewoon gek. Het was leuk.
"Geen van ons was daar eerder geweest. Die spelers daarvoor hadden FA Cups en een Cup Winners' Cup gewonnen, maar het feit dat je bij Manchester United was en die eerste landstitel in 26 jaar won, was veel groter. Het was degene die bij hen zou blijven en bij iedereen om hen heen, waar iedereen over zou praten.
"Het is dat stukje waar je op leeft. Je weet, ik praat niet echt met je als ik geen titels win bij Manchester United, dat soort dingen. Zo was het toen.
"En het was die opluchting, maar dan was het weer weten dat wat je ook hebt gedaan -- en er was die toespraak die de baas maakte voor de wedstrijd. Het hele ding ging over, je hebt geweldig gedaan, je hebt fantastisch gedaan. Had misschien niet te veel moeten drinken de avond ervoor.
"Maar het ging gewoon om je volgende probleem. Je volgende probleem is het feit dat je het opnieuw moet doen."
Dat was Ferguson's Manchester United. De titel was een prestatie, maar het mocht nooit een excuus zijn om te ontspannen.
Parker herinnert zich de obsessie van de manager met prestaties en de normen die gepaard gingen met spelen voor United. Zelfs een 5-0 overwinning kon leiden tot een berisping in de kleedkamer als Ferguson geloofde dat de spelers zelfgenoegzaam waren geworden.
"Hij wil niet dat iemand te lang naar die medaille kijkt. Het moment dat je dat krijgt, kijk je en bam, het is weg.
"Hij is een fokker van seriële winnaars. Iedereen die het DNA van een seriële winnaar niet toont, speelt niet in een van zijn teams."
Parker's eigen record illustreert hoe centraal hij was in dat eerste titelwinnende team. Hij speelde 31 Premier League-wedstrijden in 1992-93, daarna 40 het volgende seizoen toen United het kampioenschap behield en de FA Cup toevoegde. Gedurende zijn Manchester United liga-carrière maakte hij 105 optredens, volgens de clubrecords.
Maar zijn herinnering aan de eerste titel is ook verbonden met de spelers om hem heen.
Steve Bruce, Gary Pallister, Peter Schmeichel, Bryan Robson, Paul Ince, Mark Hughes, Ryan Giggs en de opkomende Cantona maakten allemaal deel uit van een kleedkamer die Parker zich herinnert als ongewoon sterk in persoonlijkheid. En wanneer hij over leiderschap spreekt, keert hij herhaaldelijk terug naar Robson en Bruce.
"Wanneer je het over aanvoerders hebt, is Robbo een aanvoerder. En er zijn maar een paar die zo waren, die het zo deden.
"Ik had geluk dat ik toen ik bij United was, voor twee van hen speelde zoals dat, hem en Steve Bruce.
"En dat was het ding over dat team. We hadden mensen die je precies zouden vertellen hoe het was. We hadden mensen met vuur in hun buik. Iedereen probeerde hen te provoceren.
"De baas zei altijd dat wanneer we uit spelen, het eerste doel niet was om iets te doen om de menigte op te hitsen. Doe niets. Probeer ze stil te houden.
"Krijg de eerste hoekschop, krijg de eerste rond de 16, probeer vroeg controle over de wedstrijd te krijgen. Met andere woorden, win de strijd om de oorlog te winnen.
"Het klinkt een beetje goedkoop en gemeen, maar zo was het. En het was vrij eenvoudig. Dat is echt waar voetbal om draait."
Voor al het succes dat volgde, gelooft Parker dat de titel van 1992-93 het moment was dat iets anders vestigde bij Manchester United.
Hij waardeerde het toen niet volledig. Hij was te jong, te ondergedompeld in zijn eigen carrière en te gefocust op wat er daarna kwam om te begrijpen hoe snel de club iets veel groters aan het worden was.
"Niet echt. Ik denk dat je op dat moment nog vrij jong bent op een bepaalde manier. Je kijkt naar het leven op 28 of zoiets, en waar je je alleen maar druk om maakt is wat er met jezelf gebeurt.
"Je wist dat United hoe dan ook groot was, maar om die te winnen -- ik bedoel, het ding dat het echt had moeten bekronen was toen we die wedstrijd tegen Blackburn Rovers wonnen.
"Opeens was daar Danny McGregor, de commerciële manager op dat moment, en hij had T-shirts voor ons om aan te trekken met 'Champions' erop. Niemand anders had dat ooit eerder gedaan.
"Eerste Premier League, eerste seizoen van de Premier League, en hij kwam gewoon binnen. En dat was waar United om draaide. Ze waren zo snel met alles en ze waren de eersten die alles op dat soort dingen deden.
"Iedereen volgde gewoon hen."
Die eerste titel was het begin van iets enorms voor Manchester United. Voor Parker was het ook het hoogtepunt van een carrière die hem van Fulham en QPR naar Engeland, het WK en Old Trafford had gebracht.
En misschien is dat waarom de spijt blijft.
Hij weet hoe het voelde om de top te bereiken. Hij weet wat ervoor nodig was om daar te komen. En hij weet dat, na zijn enkelblessure, hij zichzelf niet alles heeft gegeven wat nodig was om daar te blijven.
"Mensen kunnen zeggen, 'Maar kijk naar wat je hebt gewonnen.' En ik waardeer dat. Dat doe ik echt.
"Maar ik weet dat er meer daar was.
"Ik had mijn drive verloren. Ik deed niet genoeg om mezelf terug in het team te forceren. Dat is de waarheid ervan.
"Ik kijk nu terug en ik weet dat ik meer had kunnen doen. En dat is waarschijnlijk de grootste spijt die ik heb.
"Maar dan denk ik aan die eerste titel. Ik denk aan wat we hebben bereikt, wat dat betekende voor Manchester United en wat het voor ons allemaal betekende.
"Je kunt dat niet wegnemen. Niemand kan dat.
"Ik maakte daar deel van uit. En ik had het geluk om daar te zijn toen Manchester United weer kampioen werd."
Paul Parker's boek "Tackling the Game: My Life in Football" is van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
