Maar het verhaal van de man achter dat succes is aanzienlijk gecompliceerder dan de trofeeënverzameling doet vermoeden.
Ferguson was fel competitief, buitengewoon veeleisend en beroemd beschermend over zijn autoriteit. Journalisten die hem uitdaagden, konden zich buitengesloten voelen, terwijl spelers en staf die niet aan zijn normen voldeden, waarschijnlijk niet lang op Old Trafford zouden blijven.
Harry Harris heeft die kant van Ferguson uit de eerste hand ervaren. Nadat hij hem tientallen jaren had gevolgd en twee boeken over hem had geschreven, was Harris getuige van de buitengewone vaardigheid van de manager om de omgeving rond Manchester United te beheersen. Hij vond zichzelf ook aan de ontvangende kant van de beroemde haardrogerbehandeling, hoewel hij niet bereid was het stilletjes te accepteren.
Hun relatie was gebaseerd op wederzijds respect, maar het was nooit een relatie waarin Harris bereid was zijn onafhankelijkheid op te offeren om toegang te behouden. Het is een fascinerende kijk op een manager die begreep dat het beheersen van het verhaal rond zijn club bijna net zo belangrijk kon zijn als het beheersen van wat er op het veld gebeurde.
Er was ook een opmerkelijke wending in Ferguson's carrière die bijzonder significant zou zijn geweest voor Harris, een levenslange Tottenham-supporter. Voordat Manchester United kwam aankloppen, stond Ferguson op het punt om manager te worden op White Hart Lane.
De Tottenham-deal die de voetbalgeschiedenis had kunnen herschrijven
Het verhaal van Ferguson die bijna bij Tottenham ging in 1984 is eerder verteld, met name door de voormalige Spurs-voorzitter Irving Scholar, die onthulde dat hij geloofde dat hij een overeenkomst met de manager van Aberdeen had veiliggesteld.
Scholar had Ferguson geïdentificeerd als de man om Keith Burkinshaw te vervangen en de onderhandelingen waren zo ver gevorderd dat de twee mannen elkaar in Parijs ontmoetten en de hand schudden op een deal. Toch bleef Ferguson nog twee jaar bij Aberdeen voordat hij uiteindelijk de positie bij Manchester United accepteerde in november 1986.
Harris was bijzonder geïnteresseerd in de episode, gezien zijn eigen Tottenham-verbindingen en de mogelijkheid dat de geschiedenis van beide clubs dramatisch anders had kunnen zijn.
Harris vertelde Football Presse, "Nou, het is moeilijk te zeggen, want in Irving's hoofd was het een feit.
"Hij had de deal goedgekeurd, de deal ondertekend, en er was op dat moment niet veel tegenstand. Dus dacht hij dat hij de overeenkomst had veiliggesteld.
"En voor Irving, weet je, zijn woord is zijn verbintenis. En hij, weet je, Fergie gaf zijn woord. Voor hem was dat goed genoeg.
"Maar hij was vrij nieuw in de wereld van voetbal. En allerlei dingen kunnen van de ene op de andere dag veranderen in het voetbal. En dat gebeurde natuurlijk ook.
"Weet je, hij deed het zo goed bij Aberdeen. En Man United had een nieuwe manager nodig. En op dat moment, en mogelijk zelfs tot op de dag van vandaag, is Man United een veel grotere club.
"En het was niet veel van een keuze voor Fergie zodra Man United hem een aanbod deed dat in ieder geval superieur was aan dat van Spurs. Ja. Niet dat Irving het niet zou hebben verhoogd.
"Maar was hij dichtbij? Nou, hij dacht van wel voor een tijd. En het was in zijn hoofd bezegeld met die handdruk. Maar geen wedstrijd toen Man United kwam aankloppen."
Voor een Tottenham-supporter is de wat-als onweerstaanbaar. Ferguson erfde een Manchester United-ploeg die aanzienlijke herbouw nodig had, terwijl Spurs recentelijk aanzienlijke successen hadden genoten onder Burkinshaw, door de UEFA Cup en twee FA Cups te winnen.
Toen hem werd gevraagd of hij ooit had nagedacht over wat er zou zijn gebeurd als Ferguson op White Hart Lane was aangekomen, was Harris stellig.
"Ik heb niet nagedacht. Ik wist wat het had kunnen zijn. Het had heel anders kunnen zijn.
"Ik denk niet dat Fergie zou hebben getolereerd wat sommige van de spelers bij Spurs deden, noch zou hij het team verkeerd hebben beheerd.
"Ik denk dat hij geweldige resultaten van het team en de spelers door de jaren heen zou hebben gebracht.
"Ja, het zou de geschiedenis voor beide clubs hebben herschreven, denk ik."
De journalist die weigerde zich aan Ferguson's regels te houden
Ferguson's relatie met de media was een uitbreiding van zijn bredere managementfilosofie. Hij begreep het belang van informatie, toegang en loyaliteit, en was bereid zijn positie te gebruiken om het leven ongemakkelijk te maken voor journalisten die hem tegenkwamen.
Harris volgde Ferguson ongeveer 30 jaar, maar hij was niet iemand die op de goodwill van de manager vertrouwde om zijn werk te doen.
Sterker nog, hij geeft toe dat hij stevig op Ferguson's zwarte lijst stond.
"Nou, nee, ik stond goed en wel op de zwarte lijst.
"Maar de manier waarop ik opereerde, ik had echt geen behoefte om de gunst van managers te verwerven om toegang te krijgen tot zijn persconferenties.
"Ik keek achter de schermen en dook dieper dan hij bereid was te geven aan de meeste journalisten.
"Dus het soort werk waar ik naartoe ging, dat meer onderzoeksjournalistiek was, je was minder afhankelijk van de gunsten van een manager, zelfs zo'n grote manager als Fergie.
"Dus nee, ik denk dat hij die haardroger-tactieken met de media gebruikte om ze in lijn te houden. En hij zou me helaas niet in lijn houden."
Het was een berekende aanpak van Harris. Hij erkende dat Ferguson's macht over de pers gedeeltelijk afhankelijk was van de waarde die journalisten hechtten aan toegang tot de manager. Als een reporter regelmatig toegang tot persconferenties nodig had, kon buitengesloten worden ernstige professionele gevolgen hebben.
Ferguson wist dat, en was bereid het te exploiteren.
Harris gelooft dat de methoden van de manager bijzonder effectief waren omdat de meeste journalisten niet in een positie waren om hen uit te dagen.
"Was het nodig? Het was nodig voor hem, ja."
Hij legt uit hoe Ferguson aanvankelijk een journalist rechtstreeks zou confronteren. Als dat niet lukte, was de volgende stap om de krant en de individuele reporter te verhinderen om persconferenties bij te wonen.
"Dus hij zou zijn gebruikelijke tactiek hebben gebruikt, wat eerst de haardroger was. Dat lukt niet, dan zou hij de krant en de specifieke journalisten van zijn persconferenties verbannen.
"Dat waren zijn belangrijkste tactieken.
"En als je op die toegang vertrouwde, was hij niet met wie je moest rommelen. Dus je rommelde niet met hem."
Voor Harris was er echter weinig stimulans om zijn verslaggeving te compromitteren alleen om een relatie met de manager van Manchester United te behouden.
De haardrogerbehandeling: Ferguson liet zijn woede op Harris los
Er was echter één gelegenheid waarop Harris Ferguson's beroemde temperament rechtstreeks ervoer.
De haardrogerbehandeling van de manager was een onderdeel van de voetbalfolklore geworden, een beschrijving van de explosieve confrontaties waarin hij dicht bij een speler of lid van het personeel kwam en een buitengewoon intense uitbrander gaf.
Harris ontdekte dat journalisten niet helemaal immuun waren.
Toen hem werd gevraagd of hij een warmere kant van Ferguson had gezien, was hij snel om te erkennen dat de relatie niet volledig werd gedefinieerd door confrontatie.
"Oh ja. Ik bedoel, hij was een charmant karakter. Ik vond hem heel leuk.
"En hoewel ik geen behoefte had om hem te vriend te houden, kwamen we altijd elkaar tegen en wisselden we de natuurlijke beleefdheden uit.
"En ik denk dat we wederzijds respect hadden en dat nog steeds hebben. En totaal respect voor wat hij bij Manchester United heeft bereikt."
Maar dat respect betekende niet dat Harris het eens was met alles wat Ferguson deed.
"Ik, als journalist, respecteerde sommige van zijn methoden niet.
"En mijn specifieke haardroger was totaal ongepast. En ik heb hem dat ook gezegd, wat hij niet leuk vond. Zoals je in het boek kunt lezen, weet je."
Harris was niet iemand die gewoon zou blijven staan en de woede van de manager zou accepteren.
"De meeste mensen zouden een beetje terugdeinzen bij het ontvangen ervan en niet weten wat te zeggen. Maar ik gaf hem net zo goed als ik kreeg, denk ik."
Ferguson's confrontaties met zijn spelers waren aanzienlijk intenser. De manager geloofde dat angst, discipline en een compromisloze eis voor uitmuntendheid het beste uit degenen die onder hem werkten konden halen.
Harris zag dezelfde aanpak toegepast op journalisten, hoewel hij er maar één keer aan werd onderworpen.
"Nou, ja, niet alleen met de journalisten. Ik bedoel, zo benaderde hij psychologische oorlogsvoering met zijn spelers.
"Weet je, zij werden onderworpen aan de haardroger en veel gewelddadiger dan ik ooit was.
"En ik werd er maar één keer aan onderworpen omdat ik het niet zou tolereren. Maar zijn spelers moesten dat wel.
"En die felle passie die hem dreef, dreef de spelers ook aan."
Toen hem werd gevraagd of het weigeren om de behandeling te accepteren hem misschien eigenlijk Ferguson's respect had kunnen opleveren, was Harris minder zeker.
"Moelijk te zeggen, want ik heb het nooit aan hem gevraagd. Waarschijnlijk, ik betwijfel het, maar je weet maar nooit. Misschien deed hij dat.
"Maar, weet je, ik heb hem verteld dat hij uit de pas liep omdat hij zijn woede op mij afreageerde terwijl het echt niet mijn schuld was.
"Maar dat was geen excuus wat hem betreft, want zodra de rode mist was neergedaald, was er geen weg meer terug."
Ferguson vergat nooit een journalist die hem tegenkwam
Ferguson's vermogen om wrok te koesteren was een andere bepalende eigenschap, vooral tijdens de moeilijke vroege jaren van zijn Manchester United-carrière.
In december 1989 stond de manager onder enorme druk. United had een miserabele reeks resultaten doorgemaakt, supporters stelden vragen over de richting van de club, en de beroemde banner op Old Trafford die zijn vertrek eiste, werd een blijvend symbool van de crisis.
Fleet Street stelde ook vragen of Ferguson de juiste man voor de job was.
De manager overleefde, en won uiteindelijk de FA Cup in 1990, maar Harris gelooft dat degenen die hem hadden afgeschreven, waarschijnlijk niet aan zijn geheugen zouden ontsnappen.
Toen hem werd gevraagd of Ferguson wrok koesterde tegen journalisten die om zijn ontslag hadden gevraagd, aarzelde Harris niet.
"Oh, Fergie koesterde wrok zoals niemand anders dat kon, dat beloof ik je.
"En ik weet zeker dat hij--ik weet dat ik het zwarte boek heb geschreven, maar ik weet zeker dat hij zijn eigen zwarte boek had en al die namen had opgeschreven en op een gegeven moment wraak heeft genomen."
Het was een bijzonder onthullende observatie. Ferguson was niet iemand die kritiek simpelweg vergat zodra de onmiddellijke controverse voorbij was. Harris gelooft dat hij de mensen herinnerde die hem in twijfel hadden getrokken en in staat was te wachten op een kans om de rekening te vereffenen.
De ironie was dat Ferguson's vroege worstelingen op Old Trafford oprecht waren. Zijn aanstelling in november 1986 had United niet onmiddellijk getransformeerd, en het kostte aanzienlijke geduld van de clubhiërarchie voordat de eerste grote trofee arriveerde.
Harris gelooft dat de tijd die Ferguson kreeg bijna onvoorstelbaar zou zijn in het moderne spel.
De vier jaar die Manchester United's grootste manager redde
Toen Ferguson op Old Trafford arriveerde, erfde hij een club die Harris beschrijft als zijnde in chaos.
De transformatie was niet onmiddellijk. United eindigde als 11e in zijn eerste seizoen, tweede in 1987-88, en weer 11e in 1988-89. Tegen de volgende december was de druk intens geworden.
De beroemde banner van supporters die zijn voortdurende aanstelling in twijfel trok, weerspiegelde de groeiende frustratie rond Old Trafford.
Maar de raad bleef geduldig.
"In chaos, en bleef dat vele jaren terwijl hij er nog was.
"De raad was tolerant ten opzichte van de behoefte aan tijd, wat natuurlijk nu niet meer bestaat.
"Ze gaven hem 4 jaar en hij stond op het punt om ontslagen te worden op dat punt waar hij het omdraaide.
"Maar het duurde een lange tijd voordat hij dat titaneske schip omdraaide.
"En niemand zou in het moderne voetbal 4 jaar krijgen. Geen enkele manier."
Het keerpunt kwam in de FA Cup-campagne van 1990. United's overwinning op Nottingham Forest in januari, veiliggesteld door Mark Robins, hielp de druk te verlichten, en Ferguson leverde uiteindelijk zijn eerste trofee door Crystal Palace te verslaan in de finale replay.
Het was het begin van een transformatie die uiteindelijk United de dominante kracht in het Engelse voetbal zou maken.
Harris's punt is dat het geduld dat door de clubhiërarchie werd getoond fundamenteel was voor alles wat volgde. Ferguson had tijd nodig om zijn normen vast te stellen, de selectie opnieuw op te bouwen en de cultuur te creëren die zijn buitengewone succes zou onderbouwen.
Hetzelfde geduld is bijna onmogelijk te vinden in het voetbal van vandaag.
De arbeidersklasse opvoeding die Ferguson vormde
Er was een ander aspect van Ferguson's karakter dat Harris gelooft dat fundamenteel was voor het begrijpen van de man: zijn opvoeding in Govan, Glasgow.
Zelfs na het bereiken van enorme rijkdom en het worden van een van de machtigste figuren in het wereldvoetbal, verloor Ferguson nooit zijn verbinding met zijn arbeidersklasse wortels.
Harris werd gevraagd hoeveel die achtergrond de manier beïnvloedde waarop Ferguson met journalisten omging.
"Totaal. Ik, ik denk dat zijn opvoeding de man heeft gemaakt.
"Het was een harde opvoeding.
"Maar weet je, hij had te maken met iemand zoals ik die ook een harde opvoeding had in de East End.
"Weet je, ik woonde niet ver van de Craze. Het was net zo moeilijk als Glasgow, zo niet moeilijker.
"Dus hij had te maken met de verkeerde kerel hier."
Het was een interessante ontmoeting van twee persoonlijkheden die het belang begrepen van hun grond te verdedigen.
Ferguson's opvoeding had geholpen om een intens competitief karakter te produceren dat niet gemakkelijk geïntimideerd werd. Harris herkende iets soortgelijks in zijn eigen achtergrond, wat misschien verklaart waarom hij bereid was een manager uit te dagen die duidelijk had gemaakt dat hij verwachtte dat journalisten zijn autoriteit respecteerden.
De confrontaties waren niet noodzakelijkerwijs persoonlijk, maar geen van beide mannen was geneigd om zich terug te trekken.
De pensioenbeslissing die Ferguson niet wilde maken
Ferguson's pensioen in 2013 markeerde het einde van een tijdperk. Hij had vrijwel alles gewonnen wat er te winnen viel bij Manchester United en had een niveau van duurzaamheid gevestigd dat waarschijnlijk niet meer herhaald zou worden.
Harris had een eerbetoon geschreven aan Ferguson's Premier League-prestaties toen de aankondiging kwam, maar hij wist ook dat er meer aan het verhaal was dan de publieke verklaring.
Ferguson had oorspronkelijk aangegeven dat hij in 2002 zou stoppen met werken voordat hij die beslissing terugdraaide en nog eens 11 jaar doorging.
Harris gelooft dat de omstandigheden rond die eerdere ommezwaai bijzonder onthullend zijn.
"Nou, dat deed ik zeker. Of Fergie dat deed, weet ik niet zo zeker omdat hij op een gegeven moment opzij moest stappen, en hij wilde dat waarschijnlijk nooit op enig moment.
"Maar het boek gaat in detail in waarom hij een U-bocht maakte.
"En een jaar eerder, toen hij besloot met pensioen te gaan, draaide hij die beslissing terug vanwege iets dat je in het boek zult ontdekken, wat hem echt van streek maakte, hem irriteerde, en tot het punt waar hij zijn pensioen uitstelde.
"Maar het moest op een gegeven moment gebeuren."
Harris gelooft ook dat Ferguson's gezondheid een significante factor was in de uiteindelijke beslissing om in 2013 met pensioen te gaan.
"Maar weet je, hij, hij had gezondheidsproblemen, daar is geen twijfel over.
"En toen ik bij de Daily Mirror was, was het de reden die ik gaf, wat behoorlijk controversieel was, en niemand geloofde het.
"Maar hij had op dat moment gezondheidsproblemen."
Hij breidt de informatie uit die hij van zijn eigen bronnen had ontvangen.
"Ja, hij kondigde zijn eerste pensioen aan, ging toen nog een jaar door maar kondigde het opnieuw aan.
"Maar mijn bronnen hebben me verteld dat hij, hij en zoals we hebben gezien en zoals hij heeft bekend, hij, hij heeft in grote mate gezondheidsproblemen gehad, en de embryonale stadia van die gezondheidsproblemen waren de reden waarom hij met pensioen ging, of een deel daarvan, of zelfs het belangrijkste deel daarvan.
"Maar, weet je, er waren een aantal andere redenen."
Harris wijst ook op de buitengewone druk die gepaard gaat met het managen op het hoogste niveau gedurende zoveel jaren.
"Het is zeer stressvol, voetbalmanagement, vooral als je zo'n korte lont hebt als Ferguson, weet je.
"En, weet je, hij kon niet doorgaan met managen in die stijl.
"En ik denk dat hij mogelijk tegen het einde van zijn carrière die stijl iets heeft veranderd."
Het was een erkenning dat zelfs Ferguson, ondanks al zijn buitengewone vastberadenheid, niet eindeloos kon doorgaan.
Een winnaar die winnaars om zich heen eiste
Wat maakte Ferguson anders dan de managers die voor en na hem kwamen?
Harris gelooft dat het antwoord relatief eenvoudig is. Zijn hele benadering van voetbal was gebouwd rond winnen, en hij had weinig geduld voor iedereen die die mentaliteit niet deelde.
"Ik denk dat het heel eenvoudig samengevat kan worden in het feit dat hij een winnaar was en niets minder was voor hem acceptabel.
"En daarom wilde hij winnaars om zich heen, winnaars in de kleedkamer, winnaars in zijn staf.
"En als ze geen winnaars waren of hem in de weg stonden, waren ze vrij snel weg."
Het was een compromisloze filosofie, maar een die buitengewone resultaten opleverde.
Ferguson was niet simpelweg geïnteresseerd in het samenstellen van een getalenteerde groep voetballers. Hij wilde mensen die druk konden weerstaan, zijn normen konden accepteren en bijdroegen aan een collectieve winmentaliteit.
Degenen die dat niet konden, zouden waarschijnlijk niet lang overleven.
Harris heeft geen twijfels over de uiteindelijke status van de manager in de geschiedenis van het voetbal.
"Maar hij was uniek. Er is niemand die zo lang zal blijven of zoveel trofeeën zal winnen.
"Dus hij staat daarboven, zo niet de nummer één manager aller tijden.
"Hoewel, weet je, ik heb Brian Clough in actie gezien en ik hou van Brian Clough."
Voor een journalist die Ferguson had uitgedaagd, zijn woede had doorstaan en jaren aan de ontvangende kant van zijn mediarestricties had doorgebracht, is het een opmerkelijke genereuze beoordeling.
Harris hoefde nooit Ferguson's favoriete journalist te zijn. Hij was niet geïnteresseerd in het opofferen van zijn onafhankelijkheid voor toegang, en hij was bereid de manager te vertellen wanneer hij geloofde dat hij uit de pas liep.
Toch erkende hij ook de kwaliteiten die Ferguson zo succesvol maakten: de onophoudelijke competitiviteit, het buitengewone vermogen om spelers te motiveren, de psychologische kracht en de bereidheid om meer van iedereen om hem heen te eisen.
Er waren zeer weinig mensen die Manchester United zo lang konden controleren als Ferguson deed. Nog minder konden een dynastie opbouwen die veranderingen in spelers, staf en generaties supporters overleefde.
Harris ervoer de moeilijke kant van die autoriteit, maar hij zag ook de charme, de humor en het wederzijds respect dat onder de confrontaties kon bestaan.
Zijn laatste oordeel is misschien wel het meest onthullende. Ferguson was niet simpelweg een geweldige manager die toevallig een opmerkelijke verzameling trofeeën won. Hij was een unieke persoonlijkheid wiens bijzondere combinatie van temperament, ambitie en autoriteit dat succes mogelijk maakte.
En, zoals Harris suggereert, is het onwaarschijnlijk dat het Engelse voetbal ooit nog iemand zal zien die op hem lijkt.
Harry Harris is de auteur van "The Black Book: Secrets from the Heart of Football" van Legacy 11 Books - dat is hier beschikbaar.
