Hij had al topvoetbal ervaren, gespeeld voor Borussia Mönchengladbach en had de eisen van de tweede Duitse liga overleefd. Augsburg bood hem echter iets anders: de kans om centraal te worden in de ambities van een club.
Rafael gelooft dat de timing van zijn komst significant was. Augsburg was het vorige seizoen dicht bij promotie gekomen, maar had iets meer nodig om de klus te klaren. Hij voelde dat die extra iets ervaring, leiderschap en een speler die verantwoordelijkheid kon nemen wanneer de druk toenam, was.
"Ik kwam naar die club niet als een jonge speler, maar als een speler met ervaring," vertelde Rafael Football Presse. De club had een enorm project waarbij ik het ontbrekende stuk was met mijn ervaring, met mijn persoonlijkheid, en ik kende de coach. De coach kende mij als speler en als persoon.
"We schreven geschiedenis, van de 2. Bundesliga naar de 1. Bundesliga. Dat was voor mij een opmerkelijke periode in mijn carrière."
Voor Rafael was het verschil tussen aankomen als een veelbelovende speler en aankomen als een gevestigde professional enorm. Bij Hertha had hij geleerd hoe hij kon overleven in het seniorenvoetbal. Bij Augsburg werd van hem verwacht dat hij anderen hielp hetzelfde te doen.
Die verantwoordelijkheid strekte zich verder uit dan alleen het scoren van doelpunten.
"Bij Augsburg was het beste voetbal omdat ik echt goede chemie had met mijn partner die met mij als aanvaller speelde, Michel Thurk.
"Dat was een chemie die ik voelde, wetende wat hij met de bal ging doen, zonder de bal, en vice versa. En natuurlijk, toen ik naar Augsburg kwam, kwam ik als het ontbrekende stuk dat de club en het team nodig hadden.
"Het jaar ervoor waren ze bijna gepromoveerd, en het jaar daarna, toen ze mij ondertekenden, maakten we het waar. Dus ik kwam als een zeer belangrijke speler die verantwoordelijkheid moest nemen op het veld, en ook buiten het veld, ook in de kleedkamer."
Het partnerschap met Thurk was centraal voor het succes van Augsburg. Rafael beschrijft het begrip tussen de twee aanvallers als iets dat was ontwikkeld door instinct net zo goed als door instructie.
Ze wisten waar de ander zou bewegen, wanneer ze een loopactie moesten maken en hoe te reageren wanneer het balbezit wisselde. Voor een aanvaller kan dat soort relatie een team transformeren, vooral wanneer promotiecampagnes consistentie over een heel seizoen vereisen.
Maar Rafael's bijdrage was niet beperkt tot zijn aanvallende partnerschap.
De selectie van Augsburg bevatte verschillende spelers met Bundesliga-ervaring, waaronder Simon Jentzsch, Axel Bellinghausen, Danny Baier en Andrew Sinkala. Vergeleken met de jonge spelers die door de selectie kwamen, begreep die groep de eisen die hen te wachten stonden als promotie werd bereikt.
Rafael bevond zich in het midden van die ervaring.
"In mijn karakter als persoon bouw ik altijd een gouden brug tussen jonge spelers en oudere spelers.
"Vroeger had ik al ervaring met het spelen in de Bundesliga, en we hadden niet echt veel spelers die in de Bundesliga hadden gespeeld, zoals Michel Thurk, ik, Simon Jentzsch, Axel Bellinghausen, Danny Baier en Andrew Sinkala.
"Dus ik werd een van de vijf, zes, zeven jongens die al in de Bundesliga hadden gespeeld. Ik nam dit soort verantwoordelijkheid op me om te kunnen managen, om de jongere spelers ook in de kleedkamer en op het veld te helpen, met mijn ervaring en prestaties."
Die zin, "een gouden brug", zegt iets over hoe Rafael leiderschap ziet. Hij beschrijft zichzelf niet als de luidste stem of iemand die autoriteit oplegt aan jongere teamgenoten. Zijn rol was om verschillende generaties binnen de kleedkamer met elkaar te verbinden.
De spelers met Bundesliga-ervaring wisten wat hen te wachten stond. De jongere leden van de selectie hadden begeleiding, geruststelling en begrip nodig van het niveau dat ze probeerden te bereiken.
Promotie zou uiteindelijk de plaats van Augsburg in het Duitse voetbal veranderen, maar Rafael begreep dat de prestatie meer vereiste dan individueel talent.
Zijn eigen ervaringen bij Mönchengladbach hadden hem al geleerd hoe snel voetbal een strijd om overleving kon worden. Na het ervaren van degradatie en de intensiteit van de tweede Bundesliga begreep hij beide kanten van de promotie-equatie.
Bij Augsburg werden die lessen waardevol.
De tweede liga was niet simpelweg een opstapje naar de Bundesliga. Het was een competitie met zijn eigen eisen, waarin fysieke veerkracht, consistentie en collectieve verantwoordelijkheid net zo belangrijk konden zijn als technische kwaliteit.
Rafael had dat geleerd tijdens zijn tijd bij Mönchengladbach.
"Bij Borussia Mönchengladbach was mijn eerste seizoen, of het einde van mijn eerste seizoen, omdat ik halverwege het seizoen kwam. We overleefden in de competitie, en toen werden we in het tweede seizoen gedegradeerd naar de tweede liga.
"Het was mijn eerste keer echt spelen tegen degradatie, leren vechten. Soms gaat het echt alleen om de resultaten, en de vechtmentaliteit.
"Dat was ook mijn eerste ervaring met spelen in de tweede Bundesliga. Ik leerde daar hoe de tweede Bundesliga is, omdat de kwaliteit van de spelers een beetje anders is. In de eerste Bundesliga heb je veel internationale spelers, en elke enkele fout kan worden bestraft. In de tweede Bundesliga vecht je meer."
Die ervaringen gaven Rafael een waardering voor wat Augsburg probeerde. Promotie ging niet simpelweg om aantrekkelijk voetbal spelen of getalenteerde individuen samenstellen. Het vereiste een groep die collectief met druk kon omgaan.
En binnen die groep was Rafael een van de spelers geworden die werd verwacht de standaard te zetten.
Zijn beschrijving van het seizoen is onthullend omdat hij zijn persoonlijke succes niet scheidt van de prestatie van de club. De doelpunten waren belangrijk, vooral omdat hij een van de topscorers van Augsburg werd, maar zijn waarde werd ook gemeten aan wat hij kon bijdragen aan de mensen om hem heen.
Dat was de overgang in zijn carrière: van getalenteerde jonge aanvaller naar ervaren professional die een kleedkamer kon beïnvloeden.
De prestatie was des te significanter omdat Augsburg traditioneel geen centrale positie in de hiërarchie van het Duitse voetbal had ingenomen. Promotie naar de Bundesliga vertegenwoordigde een transformatie voor de club en de stad.
Voor Rafael vertegenwoordigde het ook het bewijs dat ervaring op verschillende manieren kon worden gebruikt. Hij was bij Augsburg gekomen met de kennis van wat topniveau voetbal vereiste, maar zijn grootste bijdrage was misschien wel het helpen van een team dat nog leerde hoe dat niveau te bereiken.
"Ik zou zeggen dat dat mijn plicht was bij Augsburg."
Het is een eenvoudige conclusie, maar het vangt Rafael's begrip van de periode beter dan welke lijst van optredens of doelpunten dan ook zou kunnen.
Hij was binnengehaald om Augsburg te helpen promoveren. Dat deed hij als aanvaller, maar ook als teamgenoot, een ervaren stem en een schakel tussen de spelers die al Bundesliga-voetbal hadden ervaren en degenen die hoopten het te bereiken.
De opkomst van Augsburg was een collectieve prestatie. Rafael's rol daarin was om het ontbrekende stuk te zijn.