Manchester United was al zo'n kracht in de wereldwijde voetbalmarkt dat Real Madrid hen bestudeerde.
Jimmy Burns ontdekte hoe serieus de Spaanse grootmachten United beschouwden toen hij het Bernabéu bezocht terwijl hij het vertrek van David Beckham van Old Trafford naar Madrid onderzocht.
Burns, de auteur van "The Premier", werd meegenomen naar het kantoor van de marketingchef van Real Madrid en kreeg iets te zien dat meer leek op een militaire planningskaart dan op een voetbaldocument.
"Ik ging het kantoor binnen van de marketingmanager van Real Madrid, die de op één na grootste mover en shaker in de club was na Florentino Perez, dus dat zegt iets," vertelde Burns. Football Presse.
"En hij toonde me een enorme kaart aan de muur, die nogal leek op een soort strategische kaart uit de Tweede Wereldoorlog, en het had kleine vlaggen erop.
"En het had witte vlaggen en het had rode, soort van roestige vlaggen, vooral op plaatsen zoals Azië en de Verenigde Staten."
Burns ontdekte al snel dat de vlaggen iets veel belangrijkers vertegenwoordigden dan een kleurrijk stuk kantoorversiering.
"De rode vlaggen vertegenwoordigden Manchester United, en de witte vlaggen vertegenwoordigden Real Madrid," zei hij.
"En er was een accumulatie van rode vlaggen in de Verenigde Staten, behoorlijk wat in Azië, maar witte vlaggen vrij prominent in Azië, heel weinig in de Verenigde Staten."
De boodschap van de marketingexecutive van Madrid was duidelijk.
"Hij zei: 'Jimmy, zie je waar de rode vlaggen talrijker zijn? Dat is waar we naartoe gaan. Weet je, we gaan echt harder werken in de Verenigde Staten. We gaan harder werken in Azië.'
"En ze volgden eigenlijk de strategie van Manchester United, weet je, op dat moment."
Het was een opmerkelijke bekentenis van een van de grootste clubs in het voetbal: Real Madrid keek naar Manchester United niet alleen als een sportieve rivaal, maar als een wereldwijde commerciële concurrent.
Voor Burns helpt de episode iets fundamenteels uit te leggen over de opkomst van de Premier League.
Het wereldwijde succes was nooit alleen maar te danken aan de kwaliteit van het voetbal.
"Ik denk dat er waarschijnlijk meer dan één factor is," zei Burns.
"De eerste, wat een vrij cynisch antwoord is maar een waar, is dat de Premier, bij uitstek al lang, bijna vanaf zijn ontstaan, een enorm commercieel project is.
"Zeer goed doordacht. Zeer strategisch."
De timing was net zo belangrijk.
"Toen de Premier uitkwam, was de hele kwestie van satelliet-tv, streaming, al dat soort dingen nog in een vrij vroege fase," zei Burns.
"En de Premier breidde zich echt uit op basis van dit soort wereldwijde tv-publiek dat zich uitstrekte naar verre plaatsen zoals Azië, en inderdaad de Verenigde Staten, die voetbal niet al te serieus hadden genomen.
"En echt gericht was op het oversteken van grenzen."
Maar Burns gelooft dat er een ander ingrediënt was dat de commerciële strategie van de Premier League deed werken.
"Tegelijkertijd proberen te behouden wat ik zou noemen het soort historische gevoel dat Engeland in het hart van de geschiedenis van het voetbal staat," zei hij.
"Met een historische fanbase, vooral in bepaalde clubs die teruggaan tot het midden van de 19e eeuw, maar die trouw zijn gebleven aan hun clubs door dik en dun."
Dat was belangrijk omdat de Premier League iets probeerde dat potentieel moeilijk was: het omzetten van een diep traditionele voetbalcultuur in een wereldwijd commercieel product zonder de emotie die het Engelse voetbal aantrekkelijk maakte in de eerste plaats volledig weg te nemen.
"Die fans gaven uiteraard die soort passie aan wat anders een vrij koude, klinische commerciële weddenschap zou zijn geweest," zei Burns.
Er was een andere grote verandering die Engelse clubs hielp een nieuwe generatie internationale sterren aan te trekken.
"Dan is er nog een factor die je uiteraard, weet je, met al deze dingen meer dan bekend bent, maar als op de achterkant van de commerciële strategie was, en vooral post-Bosman, de Bosman-uitspraak, die transfers en dingen vrijgaf," zei Burns.
"De Premier was ongelooflijk succesvol in het aantrekken van echte buitenlandse talenten, zowel op spelersniveau als op managementniveau."
En toen kwam het geld.
"Uiteindelijk, bij lange na niet de minste, trok het groot geld aan van buitenlandse eigenaars," zei Burns.
"En dat grote geld gaf de Premier een concurrentievoordeel in termen van het kopen van spelers en het bouwen van grote stadions en het bereiken van de wereld."
Manchester United had zich echter al gevestigd als een wereldwijd voetbalmerk voordat de enorme golf van buitenlandse eigenaarschap het Engelse voetbal zou transformeren.
Burns zag bewijs daarvan toen Real Madrid probeerde hun eigen bereik uit te breiden -- en United als benchmark gebruikte.
Dat was ook het tijdperk van de Galácticos, waarbij Madrid de grootste namen in het voetbal naar het Bernabéu bracht.
Burns ziet Beckham als onderdeel van die bredere strijd om wereldwijde aandacht.
"Het was het tijdperk van de Galácticos en elk jaar een Galáctico-speler krijgen," zei hij.
"En natuurlijk, dat betaalde zich uit."
Toch onthulde de kaart die Burns in Madrid zag iets diepers.
Real Madrid had de geschiedenis, de trofeeën en naar verluidt de meest beroemde clubidentiteit in het wereldvoetbal. Maar toen de executives naar de wereldwijde markt keken, had Manchester United iets dat ze wilden.
Ze wonnen al de strijd om supporters duizenden kilometers van Manchester.
En Real Madrid wist precies waar ze moesten terugvechten.
Jimmy Burns is de auteur van 'The Premier' van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
