Gedurende die tijd ontwikkelde hij een ongewoon hechte relatie met Bill Nicholson, de man wiens speel- en managementprestaties hielpen de identiteit van Tottenham Hotspur te vormen.
Nicholsons bijdrage aan Spurs was buitengewoon. Hij maakte 341 optredens voor de club, scoorde zes doelpunten en maakte deel uit van de teams die in 1949-50 de Tweede Divisie titel wonnen en in 1950-51 het kampioenschap van de Eerste Divisie. Als manager leverde hij acht grote trofeeën in 16 jaar, waaronder de historische League en FA Cup Double van 1960-61 en de eerste Europese trofee van Groot-Brittannië op clubniveau.
Voor Harris ging Nicholsons belang echter verder dan de onderscheidingen en de records. Hij kende de man erachter, bracht elke maandag zeven jaar met hem door en overtuigde hem uiteindelijk om het verhaal van zijn leven te vertellen.
De vastberadenheid van een moeder en een proefperiode bij Tottenham
Harris' connectie met Nicholson begon toen hij een jonge doelman was die hoopte zijn weg in het voetbal te vinden. Zijn moeder was vastbesloten om hem een kans bij Tottenham te geven en schreef rechtstreeks naar de manager van de club, Bill Nicholson. Nicholson antwoordde, en haar volharding hielp haar zoon een proefperiode te bemachtigen.
"Dat deed ze. Ja. Nou, dat is het waard om te lezen. Dus het lag uiteindelijk niet bij mijn moeder. East End, weet je, ze kreeg wat ze wilde. Ze was de Alex Ferguson van moeders," zegt Harris Football Presse.
Harris is openhartig over zijn vooruitzichten om professioneel voetballer te worden. Hij wist dat hij geen bijzonder getalenteerde doelman was, en de proefperiode maakte dat duidelijk. Tottenham was meer geïnteresseerd in twee oudere spelers, Dennis Rove en Terry Brisley, maar Harris was nog steeds trots dat hij de kans had gekregen.
"Nou, ik kreeg de proefperiode, maar Spurs waren erg geïnteresseerd in twee spelers die in het team met mij speelden in plaats van in mij. Maar ik was een jaar jonger, maar ik was nog steeds in mijn schoolteam en werd uiteindelijk aanvoerder van mijn schoolteam als doelman.
"Maar in die proefperiode waren de oudere spelers, Dennis Rove en Terry Brisley, degene waar de scouts bijzonder geïnteresseerd in waren. En ik heb nooit meer iets van iemand gehoord."
De proefperiode leidde niet tot een speelcarrière, maar het gaf Harris een vroege connectie met Tottenham en Nicholson. De vastberadenheid van zijn moeder maakte deel uit van een breder verhaal van de offers die ze maakte om haar zoon kansen te geven, zelfs wanneer geld schaars was.
"Ik was pas 14 en we hadden geen geld om over te spreken, niets om over te spreken, en toch slaagde ze erin om een seizoenkaart voor het Wereldkampioenschap voor mij te kopen. Dus ik keek naar elke Engelse wedstrijd. Ik keek naar een wedstrijd tegen Frankrijk op White Hart Lane, en ik had een kaartje voor de finale."
De speler die hielp de fundamenten van Tottenham te vestigen
Nicholsons verhaal bij Tottenham was al opmerkelijk voordat hij manager werd. Hij arriveerde in 1936 vanuit Scarborough, voegde zich bij het grondpersoneel, maakte carrière door het opleidingssysteem van de club en tekende in 1938 professionele contracten. Zijn spelerscarrière werd onderbroken door de Tweede Wereldoorlog, maar hij keerde terug om een belangrijk lid van Arthur Rowe's team te worden.
Hij maakte 341 optredens voor Spurs tussen 1938 en 1954, scoorde zes doelpunten. Een half-back die bekend stond om zijn tackles, positionele discipline en eenvoudige distributie, maakte Nicholson deel uit van het team dat in 1949-50 promoveerde vanuit de Tweede Divisie voordat het het eerste kampioenschap van de Eerste Divisie van Tottenham het volgende seizoen veiligstelde.
Die prestatie is centraal in zijn plaats in de geschiedenis van de club. Nicholson had Tottenham geholpen de topdivisie te bereiken en het eerste league-kampioenschap als speler te winnen voordat hij de club leidde door zijn meest succesvolle periode als manager. Hij won ook een Engelse cap tegen Portugal in 1951, waarbij hij scoorde met zijn eerste aanraking van de wedstrijd.
Harris gelooft dat moderne supporters het belang van Nicholsons bijdrage in beide delen van zijn carrière en de voetbalprincipes die hij hielp vestigen, moeten begrijpen.
"Ik denk dat elke Spurs-fan het feit waardeert dat hij de nummer één meest iconische manager in de geschiedenis van de club is en altijd zal zijn. Hij was een speler in de jaren '50 en won daar het kampioenschap als speler.
"En het Double-team, het gaat niet alleen om het winnen van trofeeën, maar hij stelde de standaard door de push and run in de jaren '50 en vervolgens het Double-team in het seizoen '60-'61 en '62 en '63 daarbuiten, als een eeuwige filosofie van hoe Spurs geloofde dat het spel gespeeld moest worden."
Zeven jaar van maandagen met Bill Nicholson
Harris' kans om Nicholson goed te leren kennen kwam via zijn journalistieke carrière. Nadat zijn eerste lokale krant failliet ging, voegde hij zich bij de *Tottenham Weekly Herald*. Een van de vestigingen was in Tottenham, slechts 500 meter van White Hart Lane, en hij bracht de volgende zeven jaar door met het verslaan van elke Spurs-wedstrijd.
"Ik begon bij een lokale krant en eindigde bij een andere. De eerste ging failliet, en ik eindigde bij de Tottenham Weekly Herald. En een van hun vestigingen was in Tottenham, en dat was 500 meter van het stadion.
"En gedurende zeven jaar versloeg ik elke enkele Spurs-wedstrijd. Mijn voorganger stelde me voor aan Bill Nicholson, die me vroeg wat ik zou willen als de nieuwe lokale journalist op de wekelijkse krant. En ik zei: 'Ik zou elke maandag bij je willen komen voor een update over het nieuws, het eerste team, de reserves, en al dat soort dingen.'
"En hij keek naar mij, hij keek naar mijn voorganger, en hij zei: 'Ik had hem eens per jaar, niet elke maandag.'
"Maar hij gaf toe, nietwaar? Hij zei gewoon: 'Kom volgende maandag bij me langs en laten we zien hoe het gaat.' En vanaf dat moment zag ik hem elke maandag gedurende zeven jaar."
Het was een buitengewone toegangsniveau voor een jonge lokale journalist. Nicholson was aanvankelijk verrast door het verzoek, maar de regeling werd een regulier onderdeel van Harris' werkleven. Die maandelijkse bijeenkomsten gaven hem inzicht in het eerste team, de reserves en de beslissingen die op de club werden genomen.
Hun relatie ontwikkelde zich ook omdat Harris bereid was zijn eigen meningen te uiten. Hij was een Spurs-supporter, maar hij stemde niet gewoon in met alles wat Nicholson zei. Harris gelooft dat de manager die eerlijkheid waardeerde.
"We konden het heel goed met elkaar vinden, weet je, maar ik was een Spurs-fan, wat waarschijnlijk hielp. Ik denk niet dat hij veel Spurs-fans als journalisten in zijn kantoor heeft gezien op een bepaald moment.
"En we konden het gewoon goed met elkaar vinden, weet je, en ik had meningen en hij vond het leuk dat ik die uitte. Hij hield van mensen die niet gewoon daar kwamen en zeiden: 'Ja, wat je me ook zegt is juist.' Dus we klikten gewoon."
De manager die Tottenham's grootste tijdperk bezorgde
Nicholson nam in oktober 1958 de functie van manager van Tottenham op zich, nadat hij eerder als speler, coach en assistent-manager had gediend. Hij bleef aan tot 1974, won acht grote trofeeën en vestigde een record dat de geschiedenis van de club blijft definiëren.
Het seizoen 1960-61 bracht de League en FA Cup Double, waarbij Tottenham de eerste club in de 20e eeuw werd die deze prestatie behaalde. Nicholsons team behield de FA Cup in 1962 en werd een jaar later de eerste Britse club die een Europese trofee won door de Europacup voor Bekerwinnaars te veroveren.
Verder FA Cup-succes volgde in 1967, voordat de League Cup in 1971 en 1973 werd gewonnen. Tottenham voltooide de Europese collectie met de UEFA Cup in 1972.
Voor Harris ligt de betekenis van Nicholsons managementrecord niet alleen in de trofeeën, maar ook in de voetbalidentiteit die hij vestigde. De push-and-run benadering van het begin van de jaren '50 had geholpen de reputatie van Tottenham te vormen, en Nicholson droeg die ambitie over naar de teams die het Double wonnen en Europa veroverden.
"Er zijn veel managers die zijn gekomen en zich aan die filosofie hebben gehouden en echt spannend voetbal hebben gespeeld. Maar er zijn managers geweest die ver buiten hun diepte kwamen bij Spurs en spelers meebrachten die niet aan de standaard voldeden om dat soort voetbal te spelen.
"Maar men moet kijken naar de goede tijden en de geweldige spelers die door de deur bij Spurs zijn gekomen, en ze hadden veel meer moeten bereiken met zulke geweldige spelers."
Harris heeft ook groot respect voor Keith Burkinshaw, die Nicholson na zijn managementpensioen terugbracht naar Tottenham in een adviserende rol. Burkinshaw had Nicholson oorspronkelijk als coach naar de club gehaald, en Harris beschouwt de beslissing om hem terug te halen als een wijze.
"Ik had een hoge pet van hem op omdat Keith Burkinshaw Bill Nicholson oorspronkelijk als coach naar Tottenham bracht, en Keith Burkinshaw bracht hem terug, weet je, voor zijn wijsheid, en dat was een slimme zet van Keith Burkinshaw.
"Maar Keith Burkinshaw was een goede coach, uitstekende coach. En de spelers relateerden heel goed tot hem. Ze noemden hem de Colonel en ze geloofden in zijn leiderschap."
Een terughoudende legende overtuigen om zijn verhaal te vertellen
Harris' relatie met Nicholson ging door nadat de manager de dug-out verliet. Hij overtuigde hem uiteindelijk om zijn levensverhaal te schrijven, hoewel Nicholson aanvankelijk terughoudend was om dat te doen.
"En er zijn veel, veel verhalen over Bill Nicholson. En uiteindelijk, toen hij met pensioen ging, overtuigde ik hem om zijn levensverhaal te schrijven. Hij was daar heel terughoudend over, maar ik eindigde met hem en zijn vrouw bij hem thuis, met kopjes thee en eindeloos met hem pratend over zijn leven en carrière."
Die bezoeken gaven Harris een andere kans om te horen over Nicholsons leven buiten de dug-out. Na zeven jaar van maandelijkse bijeenkomsten was de relatie veel meer geworden dan een reguliere afspraak van een journalist met een voetbalmanager. Harris had een man leren kennen wiens leven en carrière onlosmakelijk verbonden waren met Tottenham.
Er zal nooit een andere Bill Nicholson zijn
Harris is voorzichtig om niet te suggereren dat Nicholson de enige grote manager in het Britse voetbal was. Hij spreekt warm over Brian Clough en erkent de prestaties van Bob Paisley en Bill Shankly, terwijl hij ook de invloed van recentere figuren zoals Jürgen Klopp en Pep Guardiola erkent.
Maar Nicholson neemt een speciale plaats in zijn eigen ervaring in, en in de geschiedenis van Tottenham.
"Er is niemand die zo lang zal blijven of zoveel trofeeën zal winnen. Dus hij staat daarboven, zo niet de nummer één manager aller tijden.
"Ik heb Brian Clough in actie gezien en ik hou van Brian Clough. Bob Paisley, Bill Shankly, dat zijn enkele geweldige managers. En natuurlijk hebben we in moderne tijden Jürgen Klopp en Pep Guardiola gehad. Dus er is veel om uit te kiezen wie die top zou kunnen bereiken als de nummer één manager in het Britse voetbal.
"Ik ben heel close met Bill Nicholson en er gaat geen andere Bill Nicholson komen."
Dat is het oordeel van een journalist die Nicholson niet alleen zag als de manager die verantwoordelijk was voor Tottenham's grootste tijdperk, maar als een man wiens invloed zich uitstrekte tot het dagelijks leven van de club. Harris had hem als supporter bekeken, hem ontmoet als jonge verslaggever en uiteindelijk met hem thuis gezeten, luisterend naar de verhalen van zijn carrière.
Nicholsons 341 optredens als speler, zijn rol in het eerste league-kampioenschap van de club, en de acht grote trofeeën die hij als manager won, vertellen het historische verhaal. Harris' herinneringen verklaren waarom de naam nog steeds zoveel betekent voor Tottenham.
Harry Harris is de auteur van "The Black Book: Secrets from the Heart of Football" van Legacy 11 Books - wat is hier beschikbaar.
