Het was een beslissing die hem zijn plaats in Gerry Francis' team kostte, hem op volle betaling schorste en bijdroeg aan een opmerkelijke breuk met de manager.
Twentyman was een van de meest betrouwbare spelers van Rovers tijdens hun promotie-oorlog, maar toen de bruiloft van zijn broer samenviel met de voorbereidingen van de club voor de play-offs, weigerde hij zich terug te trekken.
"Ik werd geschorst door Gerry Francis omdat ik de bruiloft van mijn broer niet wilde missen," vertelde Twentyman Football Presse.
"Het was de avond voor een play-offwedstrijd en ik was zijn getuige."
De timing kon nauwelijks slechter zijn.
Rovers had de campagne van de Derde Divisie 1988-89 in de play-offplaatsen afgesloten en zou het opnemen tegen Fulham over twee wedstrijden, met de eerste wedstrijd in Twerton Park op 21 mei 1989.
Twentyman was niet betrokken.
Rovers wonnen met 1-0 in Bath voordat ze vier dagen later naar Craven Cottage reisden, waar ze een van de geweldige uitwedstrijden in de geschiedenis van de club produceerden, met een overwinning van 4-0.
Twentyman keek vanaf de zijlijn.
"Ik werd geschorst en miste de play-offs," herinnerde hij zich.
"Ik werd op volle betaling geschorst, wat prima was, maar ik miste de play-offwedstrijden."
Billy Clark kwam in de verdediging in zijn afwezigheid en Rovers bereikte de finale tegen Port Vale, met de eerste wedstrijd in Twerton Park op 31 mei en de tweede in Vale Park op 3 juni.
Weer kon Twentyman alleen maar kijken.
Port Vale speelde 1-1 gelijk in Bath voordat ze de tweede wedstrijd met 1-0 wonnen, waardoor Rovers de promotie werd ontzegd.
Voor Twentyman werd de situatie nog frustrerender door het feit dat de straf niet eindigde met de play-offs.
"Ik kreeg een boete van één week salaris van de raad," zei hij.
Dat was het moment waarop hij besloot om ertegen te vechten.
"Ik ging naar Gordon Taylor, die op dat moment de chief executive van de PFA was, en zei: 'Ze kunnen dit niet bij mij doen.'"
De Professional Footballers' Association steunde hem, en Twentyman zei dat de Football League oordeelde dat Rovers hem niet twee keer voor dezelfde overtreding kon straffen.
"Ik was al geschorst door de manager, dus ze konden me niet opnieuw boeten."
Er was een moment waarop Twentyman dacht dat het geschil het einde van zijn tijd bij Bristol Rovers zou betekenen.
"Ik vroeg om op de transferlijst te worden gezet."
Bolton Wanderers en Scunthorpe United toonden interesse, maar Twentyman bleef uiteindelijk.
De ironie was dat de verdediger die de play-offs had gemist omdat hij zijn familie boven voetbal had gekozen, een centrale figuur zou worden in het Rovers-team dat het seizoen daarop eindelijk promotie behaalde.
In 1989-90 won het team van Francis de titel in de Derde Divisie, met Twentyman die een belangrijke rol speelde in de campagne. Rovers bereikte ook voor het eerst Wembley, waar ze met 2-1 verloren van Tranmere Rovers in de finale van de Leyland DAF Cup.
Twentyman's geschil met Francis werd uiteindelijk hersteld.
"Na de finale van de play-offs maakten Gerry en ik het goed," zei hij.
"Hij zei: 'Ik begrijp waarom je het deed, maar je moet begrijpen waarom ik deed wat ik deed.'"
Het was een meningsverschil tussen twee sterke karakters, maar Twentyman's bereidheid om autoriteit uit te dagen verdween niet toen zijn spelerscarrière eindigde.
Bijna een decennium later bevond hij zich aan de andere kant van de Bristol voetbalscheiding, werkend voor BBC Radio Bristol en zijn mening gegevend over Bristol City.
In oktober 1998 benoemde City de Zweedse coach Benny Lennartsson tot directeur coaching na het vertrek van John Ward. Lennartsson kreeg een brede opdracht om een team te hervormen dat worstelde in de Eerste Divisie.
Twentyman was kritisch over wat hij zag.
Uiteindelijk confronteerde Lennartsson hem.
"Benny, die een echt aardige vent was, stond te wachten, met zijn pet op en zei: 'Ik heb je opmerkingen gelezen en je bent xenofobisch.'"
Twentyman was woedend.
"Nou, ik vond dat helemaal niet leuk. Ik ben niet xenofobisch en ik vond het gewoon niet leuk hoe hij me beschuldigde van iets dat onjuist was."
Lennartsson bleef beweren dat Twentyman hem bekritiseerde omdat hij niet Engels was.
Twentyman's reactie was karakteristiek direct.
"Ik zei: 'Nee, nee, nee, ik bekritiseer en maak subjectieve opmerkingen. De resultaten zijn heel slecht, je glijdt naar beneden in de competitie en je verliest met vier en vijf nul.'"
Toen kwam de zin die uiteindelijk in Twentyman's boek, "Top Man", terechtkwam.
"Je bent een s*** voetbalcoach."
Twentyman liet het daar niet bij.
"En als je de zaken niet verbetert, zul je op zoek moeten naar een nieuwe baan, en dat is niet de opmerking van iemand die xenofobisch is."
In plaats daarvan wees hij op zijn eigen ervaring.
"Het is iemand die meer dan 400 eerste elftalwedstrijden in het Engelse voetbal heeft gespeeld, dus deal daarmee."
Er was een verschil tussen de twee incidenten.
In 1989 was Twentyman een speler die bereid was de gevolgen te aanvaarden van het steunen van zijn familie. In 1998 was hij een omroeper die bereid was de gevolgen te aanvaarden van het precies zeggen wat hij dacht tegen een voetbalcoach.
In beide gevallen was de veiligere optie om stil te blijven.
Twentyman koos ervoor om dat niet te doen.
En dat kan de meest consistente draad zijn die door zijn voetbal leven loopt: of hij nu een Bristol Rovers-shirt droeg of achter een microfoon zat, hij was nooit bijzonder geïnteresseerd in het zeggen van iets simpelweg omdat het handig was.
Geoff Twentyman is de auteur van "Top Man: The Geoff Twentyman Story" van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
