De 38-jarige Argentijnse aanvallende middenvelder, in Vallecas bekend als El Chocota, zat op de bank voor de finale en werd niet ingeschakeld toen Rayo Vallecano zes minuten in de tweede helft een doelpunt van Jean-Philippe Mateta incasseerde. Het resultaat was een pijnlijke afsluiting van een seizoen dat de eerste en enige grote Europese finale van de club opleverde.
Trejo maakte 334 optredens voor Rayo in tien seizoenen, waarin hij drie promoties, een Copa del Rey halve finale, kwalificatie voor de Conference League en de titel van de Segunda División meemaakte. Hij speelde een belangrijke rol in het bouwen van de club tot een constante La Liga aanwezigheid vanuit een buurt die het altijd heeft gedefinieerd.
Ondanks zijn status onder supporters en teamgenoten -- beide groepen zouden de club hebben aangespoord om hem in welke hoedanigheid dan ook te behouden, of het nu als speler, coach of in een stafrol was -- kwam er geen aanbod. Trejo zelf had publiekelijk zijn verlangen uitgesproken om te blijven. Hij bevestigde dat hij nooit een aanbod van de club had afgewezen, wat in tegenspraak was met de officiële versie van de gebeurtenissen die werd gegeven door clubpresident Raúl Martín Presa.
Trejo publiceerde een afscheidsverklaring, waarin hij verklaarde:
"Na 10 jaar is het moment gekomen om een zeer belangrijke fase van mijn leven af te sluiten. Vandaag is de pijn van het verlies van een Conference League finale aanwezig, omdat we droomden van het beëindigen van deze reis op een andere manier. Maar sport, net als het leven, leert je ook om weer op te staan na een nederlaag.
"Ik vertrek met een hart vol herinneringen, lessen en mensen die mijn pad hebben gemarkeerd. Gedurende al deze jaren begreep ik dat de belangrijkste dingen niet alleen titels zijn, maar de nederigheid om elke dag te werken, respect voor teamgenoten en het vermogen om te blijven vechten, zelfs wanneer de dingen niet gaan zoals je wenst.
"Dank aan de club, mijn teamgenoten, coaches, staf en alle fans voor het begeleiden van mij op deze onvergetelijke reis. Hier leerde ik dat inspanning niet onderhandelbaar is en dat dromen altijd de moeite waard zijn, zelfs wanneer ze niet op de manier worden bereikt die we ons hadden voorgesteld.
"Ik vertrek trots dat ik deze kleuren heb verdedigd en met de gemoedsrust dat ik altijd alles heb gegeven.
"Want uiteindelijk, winnen gaat voorbij... maar waarden, mensen en dromen blijven voor altijd.
"Eternale dank aan iedereen die deze buurt de grootste in Europa maakt."
El Chocota's afscheid verdiende een trofee. Hij gaat zonder een -- maar tien jaar van alles is een carrière die niemand in Vallecas snel zal vergeten.