Het had de juiste karakters nodig, spelers die de club konden helpen om de divisies te beklimmen, en uiteindelijk de kwaliteit om op een hoger niveau te concurreren.
Phil Brown, die naast Allardyce werkte als assistent-manager en coach van het eerste elftal, gelooft dat de Deense contingent van Bolton een cruciale rol speelde in die evolutie. Hun bijdrage ging niet alleen over de individuen die bij de club kwamen, maar over de opstapjes die ze boden terwijl Allardyce een team samenstelde dat in staat was om door de divisies te vorderen.
"We hadden onze eigen trainingsaccommodatie," vertelde Brown Football Presse. "We hadden het gekocht en veranderd in een futuristische, ultramoderne trainingsaccommodatie. Mensen kwamen over uit Denemarken, en de reden dat ze kwamen was omdat we iets aan het bouwen waren.
"Ik zeg niet dat iedereen in Denemarken een boer is, verre van dat. Je gaat naar Kopenhagen en je hebt een prachtige stad en een aantal geweldige voetbalteams. Maar aan het eind van de dag haal je uit een kleine groep Deense mensen en je wilt Europese status bereiken. Dat vergt ambitie, dat vergt een leven lang plannen, en dat is wat we aan het samenstellen waren."
Brown ziet de Deense spelers als essentieel voor de voortgang van de club van de Tweede Divisie naar de Premier League. De wervingsstrategie moest evolueren naarmate Bolton steeg, met verschillende kwaliteiten die op elke fase vereist waren.
"In mijn bescheiden mening, toen ik voor het eerst bij de club kwam in de Tweede Divisie, gingen we naar het Championship, en toen waren we op zoek naar de Premier League. Je had geharde, hardwerkende spelers nodig.
"Ik verwijs naar Stig TĂžfting. Hij was niet een van de grootste spelers, maar hij speelde voor het nationale team, dus hij was goed genoeg. Hij zou door een stenen muur rennen. Hij was anders, en dat was precies wat we nodig hadden."
Stig TĂžfting: de mentaliteit die Bolton nodig had
TĂžfting was het soort speler dat een team zijn voorsprong kon geven. Browns beoordeling is onthullend: hij doet niet alsof elk lid van de Deense contingent dezelfde technische vaardigheid bezat, maar hij erkent de waarde van een speler wiens vastberadenheid en houding aansloten bij de eisen van de club in die fase van zijn ontwikkeling.
Bolton had spelers nodig die de fysieke uitdagingen van de divisies waaraan ze probeerden te ontsnappen, konden doorstaan. TĂžftings internationale pedigree was belangrijk, maar ook zijn bereidheid om zich in de strijd te werpen.
Voor Brown maakte die combinatie hem een ideale aanvulling voor het project dat Allardyce aan het opbouwen was.
Bo Hansen, Per Frandsen en Michael Johansen
De Deense contingent bestond niet uit Ă©Ă©n type speler. Brown herinnert zich hun contrasterende persoonlijkheden en kwaliteiten, van een aanvaller die het net kon vinden tot een middenvelder wiens karakter het een plezier maakte om mee te werken.
"Bo Hansen was de grootste zeurpiet die je ooit zult tegenkomen, maar hij kon de bal in het net krijgen. Hij had snelheid en hij kwam achter de verdediging. Als hij niet speelde, was hij een nachtmerrie."
Het is een typisch eerlijke beoordeling, die de frustraties van het managen van het temperament van een speler in balans brengt met de reden waarom hij waardevol was voor het team. Hansens vermogen om verdedigingen uit te rekken en doelpunten te scoren, maakte hem een belangrijk onderdeel van de mix.
"Per Frandsen was een absolute vreugde om mee om te gaan. Michael Johansen was een eigenaardige kleine persoonlijkheid die je elke keer aan het lachen maakte."
Die persoonlijkheden waren belangrijk in een selectie die werd samengesteld voor een veeleisende klim. Browns herinneringen geven een gevoel van een kleedkamer waarin spelers heel verschillend van elkaar konden zijn, maar toch had ieder iets te bieden.
Maar toen hem werd gevraagd om de speler te identificeren die Bolton naar een hoger niveau kon tillen, noemde Brown Ă©Ă©n naam.
Claus Jensen: de speler die het niveau verhoogde
"De sleutel tot alles, denk ik, was Claus Jensen. Besteed me, hij bracht ons naar het volgende niveau."
Jensen vertegenwoordigde de volgende fase in de ontwikkeling van Bolton. De club was begonnen met spelers die in staat waren om het harde werk te doen dat nodig was om door de divisies te vorderen; nu bracht het grotere kwaliteit binnen en bouwde het een team rond spelers die een verschil konden maken op een hoger niveau.
Brown legt de volgorde in eenvoudige termen uit.
"De opstapjes waren de Deense spelers, en toen kregen we ineens de betere Deense spelers. Nu omring je Claus Jensen met goede spelers, en dan verkoop je ze voor ÂŁ4 miljoen, wat veel geld was."
Het punt is groter dan welke transfer dan ook. Bolton ontwikkelde een herkenbare identiteit en bouwde een selectie waarvan de waarde kon groeien naarmate de club vorderde. Spelers die hielpen de fundamenten te leggen, konden worden aangevuld met betere, en de club kon zowel op het veld als financieel profiteren.
Brown geeft Allardyce de eer voor het hebben van dat bredere plaatje in gedachten.
"Al deze dingen maakten deel uit van een groeiend merk. Sam had het eindplaatje in zijn hoofd, en wij gingen mee op de rit. Maar ik hing aan dit eindplaatje."
Het was een project dat geduld, werving en een duidelijk begrip vereiste van wat de club als volgende nodig had. De Deense spelers waren geen bijzaak in dat verhaal. In Browns visie waren ze een van de fundamenten waarop de transformatie was gebouwd.
De voorbereiding die rampzalig verkeerd ging
Browns genegenheid voor Denemarken strekt zich uit tot de spelers die naar Bolton kwamen. Hij herinnert zich ook een voorbereidingstrip die een van de slechtste voorbereidingen bleek te zijn die de club had meegemaakt, ondanks de connecties die de bestemming een voor de hand liggende keuze maakten.
"Ik heb een affiniteit met de Deense mensen. Begrijp me niet verkeerd, het was een van de slechtste voorbereidingen die we ooit hebben gehad.
"Toen Sam en ik bij elkaar kwamen, zei hij dat mijn verantwoordelijkheid als assistent-manager en coach van het eerste elftal, naast Neil McDonald, was om de voorbereiding te organiseren. Ik had Deense connecties die uit mijn oren kwamen, dus we besloten om drie wedstrijden in Denemarken te spelen."
Bolton speelde tegen AB en OB, waarbij Brown zich de derde tegenstander tijdens het interview niet kon herinneren. De resultaten waren duidelijke nederlagen, en de trip werd een bron van spot terug in Engeland.
"We speelden tegen AB, OB, en ik kan de derde niet bedenken. Hoe dan ook, we werden met 6-1, 6-0 en 3-2 in de laatste wedstrijd verslagen. We gingen daarna naar Amerika en werden daar ook door drie teams verslagen. We kwamen terug naar Engeland met ongeveer 12 blessures."
De voorbereiding kon nauwelijks slechter zijn verlopen. Toch herinnert Brown zich wat volgde als een belangrijk onderdeel van het verhaal, in plaats van bewijs dat de voorbereidingen verspild waren.
"We gingen de eerste 12 wedstrijden ongeslagen. Ik geloof stellig dat het kwam door de Deense spelers en de manier waarop ze waren. Het was gewoon fantastisch."
De connectie met Denemarken had moeilijke resultaten en een brute set koppen opgeleverd, maar Browns vertrouwen in de mensen en de voetbalcultuur bleef intact.
"Toen we met 6-1 en 6-0 werden verslagen, waren de koppen terug in Engeland, 'Spelen ze tennis?' Zes-een, zes-love. Ik zal de kop nooit vergeten. Het heeft me sindsdien vooruitgedreven.
"Maar het is Denemarken. Ik hou van Denemarken. Ik hou echt van Kopenhagen. Wat een prachtige stad."
Meer dan een wervingsroute
Browns verslag van de Deense contingent van Bolton is uiteindelijk een verhaal over hoe een voetbalclub naar iets groters bouwt. TĂžfting bracht de compromisloze mentaliteit die nodig was voor de klim; Hansen bood snelheid en doelpunten; Frandsen en Johansen brachten hun eigen kwaliteiten en persoonlijkheden; en Jensen, naar Browns schatting, hielp het team naar een hoger niveau te tillen.
Het belangrijke onderscheid is dat deze spelers deel uitmaakten van een evoluerend plan. Bolton stelde niet simpelweg een groep Denen samen en hoopte op het beste. Onder Allardyce bouwde de club naar de Premier League, waarbij de kwaliteit van zijn selectie werd aangepast naarmate de ambities groeiden en erkende dat vooruitgang zowel de juiste fundamenten als de juiste aanvullingen vereiste.
Browns bewondering voor de Deense mensen blijft evident, zelfs wanneer hij de voorbereiding herinnert die zo slecht ging. De nederlagen en de grappen werden onderdeel van het verhaal, maar ondermijnden zijn geloof in de connectie niet.
Voor een club met ambities die veel verder reikten dan het startpunt, was de Deense invloed, in de woorden van Brown, een van de opstapjes die Bolton hielp naar het volgende niveau.