Voor Brown was het een leertijd die gebaseerd was op observatie. Hij wilde begrijpen waar de ideeën van Allardyce vandaan kwamen, hoe hij spelers identificeerde en hoe hij anderen overtuigde om in zijn visie te geloven.
Hij vertelde Football Presse, "Dichtbij Sam zijn, man-to-man Sam, was mijn leertijd waar management betreft. Ik bleef zo dicht bij hem denken, waar is hij, waar komen deze dromen vandaan? Hoe lukt het hem om Okocha te tekenen? Hoe lukt het je om Djorkaeff te tekenen?"
Brown was zelf betrokken bij dat proces. Hij moest Allardyce's denkwijze goed genoeg begrijpen om dezelfde boodschap over te brengen wanneer potentiële aanwinsten het coachingsteam ontmoetten.
"Ik moest Sam goed genoeg kennen om ook een verkoopverhaal te doen, weet je? Het is tijdverspilling als Sam alleen een verkoopverhaal doet, maar dan komt hij en ontmoet de assistent-manager en praat ik een andere taal. Dat gaat niet werken. Dus ik moest dezelfde taal spreken."
De relatie werd zo hecht dat de twee effectief naast elkaar leefden en werkten, waardoor Brown dagelijks inzicht kreeg in de methoden van de manager.
"We woonden samen, ik en de grote man. Dus ik wist precies hoe hij dacht, precies wat hij was, waarom hij het deed, hoe hij het deed."
De scoutingoperatie
De wervingsstrategie van Bolton was gebaseerd op voorbereiding, met ervaren scouts die spelers identificeerden op zowel de binnenlandse als internationale markten. Brown herinnerde zich Jack Chapman, die hij bij Blackpool had gekend, als een belangrijke figuur in de operatie. Chapman begreep de markten waarin de club wilde werven, maar de mogelijkheid om een speler te identificeren was slechts een deel van de taak. Bolton had de financiën nodig om deals te sluiten en een rapportagesysteem dat het coachingsteam in staat stelde om weloverwogen beslissingen te nemen.
"Jack zou binnenkomen. Jack's bijdrage aan een maandagochtendvergadering was het spelplan met betrekking tot wie er gedekt zou worden."
De hoeveelheid werk was aanzienlijk, met verschillende wedstrijden die op dezelfde avond aandacht vereisten. Rapporten werden snel verwacht, en Brown herinnerde zich hoe serieus Allardyce het proces behandelde.
"Hij had een ouderwets rapportagesysteem. En ik zeg je, ik heb gesprekken gezien van de hoofdscout naar de manager naar Sam. 'Waar is je rapport?'"
Brown legde uit dat de uitwisseling betrekking had op een scout die zijn rapport niet had ingediend. De eis was eenvoudig: voltooi het werk of loop het risico de kans te verliezen om een andere wedstrijd te scouten.
"Hij zei: 'Het is de laatste wedstrijd die je voor mij gaat zien als je je rapport niet indient.'"
De scout was aanzienlijk ouder dan Allardyce, maar senioriteit exemptte hem niet van de normen die door de manager werden verwacht.
"Maar als Sam dacht dat het zijn club was, heb je nu een man die 25, 30 jaar ouder is dan hij en die hem vertelt dat hij zijn rapport binnen 24 uur moet indienen of hij gaat niet meer naar wedstrijden."
Voor Brown was deze discipline fundamenteel voor de manier waarop Bolton opereerde. Scouts konden van een binnenlandse wedstrijd naar een wedstrijd in het buitenland reizen, maar hun bevindingen moesten worden vastgelegd en beschikbaar zijn voor de besluitvormers.
"Als Sam naar hem (Chapman) ging en zei: 'Geef me een lijst van aanvallers,' weet je, jonge aanvallers, geef hem een criterium, wat het criterium ook was, de lijst zou binnen het uur voor hem liggen. Hij zou een lijst hebben met vier of vijf rapporten over elke speler."
"Dat, voor mij, was de omvang van hoe goed we het allemaal samenbrachten in de vroege jaren 2000."
De raad overtuigen en sterren aantrekken
Het scoutingnetwerk gaf Bolton opties, maar de club had ook de financiële steun nodig om doelwitten om te zetten in aanwinsten. Allardyce had een duidelijk beeld van waar hij de club wilde brengen, en Brown geloofde dat zijn vermogen om de raad te overtuigen een van zijn grootste sterke punten was.
"Ik denk dat het Sam's grootste eigenschap was, zijn vermogen om mensen te overtuigen. Zijn vermogen om tegen de raad van bestuur te zeggen, kijk, weet je, wat doen we hier? Spelen we gewoon, of gaan we serieus geld erin steken? En ik zal je laten zien hoe ver we dit ding kunnen brengen."
De opkomst van Bolton bracht een opmerkelijke verzameling internationale spelers naar de club. Jay-Jay Okocha, Youri Djorkaeff, Fernando Hierro en Ivan Campo brachten verschillende kwaliteiten en ervaringen, terwijl gevestigde professionals zoals Gary Speed balans boden.
Brown herinnerde zich dat de ontwikkeling van de club meer omvatte dan alleen de spelersgroep. De trainingsfaciliteiten en bredere infrastructuur maakten deel uit van de ambitie om Bolton op een hoger niveau te vestigen.
Maar de kwaliteit van de voetballers was wat het dagelijkse werk zo memorabel maakte.
De spelers die de training speciaal maakten
Toen hem werd gevraagd welke spelers hij het leukst vond om te zien trainen, verwees Brown aanvankelijk naar Okocha en Djorkaeff voordat hij uitlegde dat Bolton verschillende voetballers had die een sessie boeiend konden maken.
"De beiden die ik net noemde, maar het waren niet alleen die twee, weet je. Er waren er best een paar die je zou genieten om te zien trainen, weet je."
Hij herinnerde zich ook de competitieve edge die kwam met het hebben van zoveel sterke karakters in één selectie. De training kon intens worden, en het coachingsteam moest weten wanneer ze moesten ingrijpen.
"Ik, als manager, heb altijd genoten van de momenten dat je denkt dat er iets ongepast gaat gebeuren en je moet het onder controle houden. Je moet er zeker van zijn dat je nog steeds de manager bent en dat je de controle hebt, dat je de leiding hebt."
Brown geloofde dat die intensiteit deel uitmaakte van wat de spelers zo effectief maakte.
"De geweldige spelers, en we hadden enkele geweldige spelers, zouden die lijn de hele carrière door bewandelen. De hele training door zouden ze op de rand van een rode kaart zitten. En omdat het training was, zouden ze in een rode kaart kunnen uitmonden en moest je ermee omgaan."
"Maar ze zouden niet de spelers zijn die ze waren zonder dat."
De komst van Okocha was een bijzonder hoogtepunt. Brown had de Nigeriaan zien spelen voor Paris Saint-Germain voordat hij bij Bolton kwam, maar hem op het trainingsveld te zien werken maakte een blijvende indruk.
"Toen Okocha door de deur kwam en je hem op het trainingsveld zag, oh mijn hemel. Het blies je geest, weet je."
Brown was snel om krediet te geven waar het toebehoorde, en weigerde te suggereren dat hij persoonlijk verantwoordelijk was voor het binnenhalen van de Nigeriaan naar de club.
"Ik zeg niet dat ik verantwoordelijk ben voor het binnenhalen van Jay-Jay Okocha naar de voetbalclub. Een blinde man had Jay-Jay Okocha kunnen zien en gezegd, klinkt als een goede speler voor mij, breng hem binnen."
"Hij was gewoon zo goed dat ze hem twee keer noemden, weet je?"
De juiste rol vinden
Allardyce's vermogen om zulke getalenteerde spelers te managen hing ook af van het herkennen van hoe hun sterke punten het beste het team konden dienen. Brown herinnerde zich de eerste wedstrijd waarin Campo als centrale verdediger speelde, met Allardyce die vanuit de tribune keek en Brown die vanaf de zijlijn observeerde.
"Sam zei gewoon: 'Herinner me eraan, Brownie, ik ga hem bij de rust of iets anders niet afkraken, herinner me er gewoon aan dat ik Campo nooit als centrale verdediger moet laten spelen.'"
Brown vroeg zich af of dat betekende dat de club de Spanjaard zou terugsturen. Allardyce had een ander idee.
"Nee, nee, nee. Zie die middenvelder? Dat is de zijne."
Campo's vermogen met de bal kon verderop op het veld worden gebruikt, weg van de gevaren van fouten dicht bij zijn eigen doel. De beslissing toonde aan hoe Allardyce zijn team aanpaste om individuele kwaliteiten te accommoderen in plaats van te verwachten dat elke speler in een rigide systeem paste.
Brown's opleiding bij Bolton kwam voort uit het zien van al deze elementen samen functioneren. Werving vereiste grondige scouting; ambitieuze aanwinsten vereisten overtuiging; getalenteerde voetballers hadden de juiste rollen nodig; en competitieve persoonlijkheden hadden normen nodig die sterk genoeg waren om het team bij elkaar te houden.
Bolton verzekerde zich van promotie naar de Premier League in 2001, en Brown had het werk achter die prestatie van binnenuit het coachingsteam gezien. Hij leerde niet alleen hoe hij een team voor zaterdag moest voorbereiden, maar ook hoe hij de omgeving, relaties en processen kon opbouwen die duurzame vooruitgang mogelijk maakten.
Zijn beschrijving van het schaduwen van Allardyce vangt de essentie van de ervaring. Brown wilde elk onderdeel van de operatie begrijpen, van het eerste scoutingsrapport tot het gesprek dat een speler overtuigde om te tekenen.
Tegen de tijd dat hij verder ging, had hij veel meer gewonnen dan een verzameling trainingsoefeningen of tactische ideeën. Hij had gezien hoe een manager een visie kon omzetten in een functionerende club -- en hoe de details achter de schermen het verschil op het veld konden maken.
Volg onze 5-delige serie met Phil Brown deze week terwijl we zijn bijna 50 jaar in het professionele spel bespreken.