Tottenham was zijn droomclub. De voormalige Engelse international had Arsenal al afgewezen en overwoog de mogelijkheid om zich bij Spurs aan te sluiten nadat hij zich had gevestigd bij Queens Park Rangers. Venables, die Tottenham eerder dat jaar naar FA Cup-succes had geleid voordat hij de chief executive van de club werd na de overname door Alan Sugar, was centraal in de gesprekken.
Maar toen Manchester United in beeld kwam, was het Venables die Parker aanmoedigde om de stap te overwegen, ook al betekende het dat Tottenham mogelijk een speler zou verliezen die hij naar White Hart Lane wilde halen.
"Nou, Arsenal was de eerste club met wie ik sprak," vertelde Parker Football Presse. "En zoals je al weet, viel dat in het water omdat er op dat moment geen groot voordeel voor mij was om naar Arsenal te gaan. Ik zag gewoon geen groot voordeel in het daarheen gaan, en het was niet ergens waar ik enthousiast van werd. In mijn hoofd greep het me op dat moment niet echt.
"Rangers waren een van de beste ploegen in Londen, en ik had gewoon deze liefdesaffaire met Queens Park Rangers. Ik was niet echt onder de indruk van de manager op dat moment, maar ik had nog steeds iets voor QPR in mijn hart."
Parker had vier jaar op Loftus Road doorgebracht, en was een van de beste verdedigers van het land geworden en had zich in het Engelse elftal gevestigd. Na zijn prestaties op het WK 1990 was zijn reputatie aanzienlijk gegroeid, wat interesse van verschillende clubs aantrok.
Tottenham bood de mogelijkheid om een kinderdroom te vervullen zonder Londen te verlaten. Parker voelde zich op zijn gemak in zijn omgeving, met zijn vrienden en de vertrouwdheid van de hoofdstad. Toen nam Maurice Watkins, de advocaat van Manchester United en een sleutelfiguur in de transferzaken van de club onder Sir Alex Ferguson, contact op met Parker's agent.
Het telefoontje kwam terwijl Parker met Venables in het Royal Lancaster Hotel was, met uitzicht op Hyde Park.
"Maar ik was met Terry Venables in het Royal Lancaster Hotel, Hyde Park. Daar met hem zittend dacht ik, nou, het lijkt erop dat ik in Londen blijf. Ik hoef niet te verhuizen, ik hoef echt niet uit het gebied waar ik ben, waar ik nu nog steeds woon.
"En gewoon aan het kletsen en alles, gewoon daar zitten, en het was gewoon, alles was gewoon briljant, weet je."
Toen deed Watkins zijn benadering.
"En toen belde Maurice Watkins, de overleden Maurice Watkins, de clubadvocaat, mijn agent en vroeg of ik bereid was? En Terry Venables hoorde dat, weet je, hij hoorde het, hij wist wat er gebeurde. En hij zei gewoon in feite: 'Je moet gaan uit respect. Als je niet gaat, zou je het kunnen betreuren.'
"En mijn hele ding was een beetje, moet ik, moet ik niet? Weet je, was hij te aardig? En als ik ga, kan ik dan terugkomen? En dan zag hij mij als iemand die daar niet echt heen wilde (naar Tottenham), maar er toch heen moest. Maar hij zei gewoon: 'Je moet gaan.' Hij zei, weet je, 'Je moet gaan en het doen.' En ik wist dat ik het moest doen."
Er was iets bijzonder belangrijks aan het advies van Venables. Hij was sinds 1987 de manager van Tottenham, had de club in 1991 teruggebracht naar de top van de FA Cup en was nu de chief executive. Hij wist wat Parker kon bijdragen aan Spurs, maar hij erkende ook de betekenis van de interesse van Manchester United.
Voor Parker was de prospect om naar het noorden te verhuizen niet bijzonder aantrekkelijk. Zijn voetbalcarrière was opgebouwd in Londen, en hij had weinig verlangen om de mensen en plaatsen die hij kende te verlaten. Maar dit was Manchester United, een club wiens geschiedenis en statuur de beslissing anders maakten dan elke andere kans.
"Ik wist dat ik hield van waar ik woon. Ik hou van Londen. Al mijn voetbal is in Londen geweest. Ik zou kunnen verliezen wat ik heb, weet je, als ik naar het noorden ging, maar omdat het Manchester United was, moest ik gaan."
Een andere wereld ontdekken bij Old Trafford
Parkers eerste indrukken van United hielpen bevestigen dat hij de juiste beslissing had genomen. Hij had als tegenstander al op Old Trafford gespeeld, maar bij aankomst in het stadion zonder dat er een wedstrijd plaatsvond, onthulde het iets wat hij nooit bij QPR had ervaren.
Auto's waren geparkeerd op de gang, met mensen die de clubwinkel en het museum bezochten. De sheer schaal van de operatie verraste hem.
"En toen ik daar eenmaal was, gewoon zien hoe het terrein eruitzag zonder een wedstrijd, weet je, het was zoals Queens Park Rangers op een wedstrijddag daar. Alle auto's geparkeerd op de gang, wat nu natuurlijk niet meer gebeurt, maar dat was waar al deze mensen hun auto's parkeerden om naar de clubwinkel en het museum te gaan.
"Ik bedoel, ik ontdekte pas een uur na mijn aankomst dat er een museum was, toen ik vroeg wat al die mensen aan het doen waren die rond het terrein liepen en, 'Oh, we hebben een museum.' Je hebt een wat?
"Weet je, hun clubwinkel was misschien zo groot als één kant van het terrein van Queens Park Rangers. Het was gewoon compleet anders. Het was voetbal, en mijn hele ding was altijd om te gaan achtervolgen en aan de top te staan."
Parker kwam ook bij een club met een andere recente geschiedenis dan degene die later het Engelse voetbal zou domineren. Ferguson had al de FA Cup in 1990 en de Europese Beker voor Bekerwinnaars in 1991 gewonnen, maar United had sinds 1967 geen landstitel meer gewonnen.
Parker benadrukt dat het winnen van het kampioenschap niet was wat hem aanvankelijk aantrok. Het was de kans om een van de meest herkenbare instellingen in het voetbal te vertegenwoordigen.
"Ging ik daarheen denkend, oh, het gaat allemaal om het winnen van de competitie? Het kwam nooit in me op om de competitie te winnen. Het was gewoon het feit dat het Manchester United was.
"Mijn vader uit Jamaica, George Best, Denis Law, Bobby Charlton. Dat waren de drie voetbal dingen die hij kende."
Londen verlaten betekende het opofferen van zijn vertrouwde sociale leven, maar Parker geloofde dat zijn ambitie prioriteit moest krijgen.
"Zou ik al mijn vrienden, mijn sociale leven en alles in Londen missen? Ja, dat zou ik. Maar ik was gewoon een van die mensen, ik kan overal heen gaan, ergens alleen zitten en in mijn eigen gezelschap zijn en het gewoon doen.
"En ik zag gewoon dat dat de kans was. Ik moest het grijpen."
Venables had hem verteld dat hij het misschien zou betreuren om United af te wijzen. Parker koos ervoor om te luisteren, en liet de droomtransfer van Tottenham achter om een speler van Manchester United te worden.
Het bleek een beslissing te zijn die twee landstitels, een FA Cup en een League Cup zou opleveren, maar de kans zelf was wat het meest telde.
Terugkijkend heeft Parker weinig twijfels over het belang van die middag in Londen.
Het boek van Paul Parker "Tackling the Game: My Life in Football" is van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
