Op 31-jarige leeftijd is het nu een kwestie van wat je ziet van Jack Grealish, is wat je krijgt. Er zullen geen nieuwe bladeren worden omgedraaid. Geen schone lei. Geen frisse start. Dit is Jack. De houder van drie Premier League-winnaarsmedailles. Een winnaar van de Champions League. Zo goed als het natuurlijke talent dat Engeland deze eeuw heeft voortgebracht. Maar een talent met een persoonlijkheid. Een maverick. En iemand die leeft volgens zijn eigen set regels. Dit is de uitdaging waarmee David Moyes nu wordt geconfronteerd.
Zoals we zeggen, het missen van Grealish tijdens de training van afgelopen dinsdag was gewoon een van die dingen met Jack. Na het niet kunnen deelnemen aan de clash van het vorige weekend tegen Arsenal vanwege ziekte, horen we dat Grealish niet opdook voor de training op dinsdag. De actie was snel. Een boete en vervolgens niet geselecteerd voor de Carabao Cup-wedstrijd van donderdag tegen Newcastle United - een wedstrijd die royaal werd gewonnen in Grealish's afwezigheid.
Everton heeft dit eerlijk gezegd behoorlijk strak gespeeld. Er zijn geen lekken vanuit het personeel. Inderdaad, het enige woord dat we hebben over de hele zaak zijn een paar zinnen van Moyes: "Het was een clubbeslissing. Ik steun de beslissing. Het is iets waar ik niet echt veel over wil praten. Ik ga geen details geven," en dat was het zo'n beetje. Degenen die dicht bij de club staan, zeggen dat het management "gedwongen" was om te handelen, aangezien de afwezigheid op dinsdag niet de eerste keer was dat Grealish de vastgestelde regels overtrad, hoewel er geen details zijn om dat te onderbouwen.
Dus in plaats daarvan, om de vacuüm te vullen, cue de handwringers. De schrijvers zijn meedogenloos geweest. Grealish heeft Moyes teleurgesteld. De club. De fans. Hij zal het nooit leren. En zo gaan ze maar door. En voor die Evertonians die zich over dit alles opwinden, begrijpen we het. Maar we weten ook dat er een enorme Hill Dickinson-roep zal zijn voor de middenvelder wanneer hij terugkeert.
Grealish is een van de goede. Inderdaad, voor deze column is hij een van de besten. Een geweldige speler, een entertainer, zeker. Maar een nog grotere man. Iemand die zijn positie en middelen gebruikt om degenen die minder gelukkig zijn te helpen. Een man die in deze rol daadwerkelijk gedijt. Neem niet alleen het woord van deze column ervoor, ga gewoon naar YouTube of X en typ 'Jack Grealish' en 'fans' in en je hebt al het bewijs dat je nodig hebt van het type man dat Everton's No10 is. Dit is je Premier League rolmodel. Dit is hoe je wilt dat je Premier League-sterren omgaan met supporters. En het is allemaal oprecht. Grealish is iemand die net zo blij is om jou te zien en te ontmoeten, als jij hem. Er is geen PR-poppetje achter dit, het is allemaal natuurlijk.
Inderdaad, terwijl er sommigen onder de Everton-supporters ongelukkig zullen zijn met de gebeurtenissen, zou deze column beargumenteren dat ze zouden moeten reflecteren op wat het zegt over hun club dat iemand van Grealish's karakter zo hard zou duwen om deze seizoen terug te keren. Terwijl hij zich terugwerkte van die voetblessure vorig seizoen, had Grealish gemakkelijk de banden kunnen doorsnijden en zijn revalidatie op de Etihad Campus kunnen voltooien. Toch koos hij ervoor om in Finch Farm te blijven. Grealish voelde eigenlijk dat zijn lichaam beter gediend was door in en rond de Everton-omgeving te zijn. Dergelijke zaken zouden niet moeten worden onderschat.
Voor deze column is het meest frustrerende (hoewel ook voorspelbare) aspect van deze saga de reactie niet alleen van de schrijvers, maar ook van de analisten. De ex-professionals. Het is aanval, aanval, aanval geweest. Dezelfde mensen die zouden wonden en hun tegenhangers uit een verleden tijd zouden bekritiseren voor het niet beschermen of te hard zijn voor een George Best of Paul Gascoigne, gooien nu elke beschuldiging - ongeacht hoe tenuous - naar Grealish. Deze ex-professionals kennen Jack. Of ze kennen mensen die dicht bij hem staan. Ze kennen zijn karakter. Zijn persoonlijkheid. Zijn ongelooflijke vrijgevigheid en goodwill. Toch is hun kritiek op de speler zeer eendimensionaal geweest.
Met Everton die maandagavond opnieuw Newcastle in de competitie ontmoet, zal de scrutinie op Moyes' teamselectie intens zijn. Roept hij Grealish terug - of houdt hij hem aan de kant? En als Grealish weer afwezig is, wat zal de mediareactie dan zijn? Natuurlijk heeft de speler zijn manager geen diensten bewezen. Dat weten we. Maar op 63-jarige leeftijd heeft Moyes alles gezien. De Schot zal weten hoe hij deze storm moet navigeren.
Maar wat van de toekomst? Naast zijn Everton-huurovereenkomst loopt Grealish's contract bij Manchester City af in juni. En na vorige week zijn er zelfs oproepen voor de Toffees om Grealish's deal onmiddellijk te annuleren en hem terug te sturen naar de Etihad.
Een verspilling? Een mislukte gok? Misschien. Echter, dit zou een geweldige late carrière-uitdaging voor Moyes kunnen zijn. Je kunt er zeker van zijn dat er gesprekken tussen speler en manager zijn gevoerd. Niet alleen in de afgelopen dagen, maar gedurende hun tijd samen bij Everton. Moyes waardeert Grealish hoog - en het gevoel van de speler is wederzijds. Deze column zou de Schot aansporen om zijn senior middenvelder als een uitdaging te beschouwen. Vergelijkbaar met Sir Alex Ferguson en Eric Cantona na Selhurst Park.
Er is geen twijfel dat Grealish de meest getalenteerde speler op de boeken van Everton is. Een speler met een persoonlijkheid die niet alleen een kleedkamer, maar ook een club samenbrengt. Hij verlicht de plaats. Teamgenoten, fans, maar ook personeel - hij tilt iedereen om hem heen op. Een Grealish die op volle toeren draait op het veld zou net zo waardevol zijn - zo niet meer - voor de geest en moraal binnen de club.
"Ik word te oud om rond te zitten aan de onderkant," zei Moyes eerder dit seizoen. "Ik wil winnen, ik wil dat we concurreren, en ik wil dat we naar Wembley gaan en de zilverware aanraken."
De vraag - en uitdaging - voor Moyes is, kan hij dat zilverware-doel sneller bereiken door Grealish te dumpen of hem te steunen? Deze column zou het laatste beargumenteren.
Natuurlijk, management draait om trofeeën. Maar het gaat ook om mensen. Om hen te begeleiden. Het zou een andere triomf zijn, maar een bloeiende Grealish bij de Hill Dickinson, op 32, 33, 34 jaar oud, die de club naar een nieuw tijdperk leidt - het zou misschien net zo'n groot succesverhaal voor Moyes zijn als zijn Conference League-triomf met West Ham.
Grealish deed verkeerd, dat is waar. Maar we struikelen allemaal. Voor al het goede dat hij doet. Voor die belofte van wat hij nog steeds biedt als speler. Het ligt nu echt aan David Moyes om diep te graven en een manier te vinden om deze relatie te laten werken.