Toen David Moyes in 2002 naar Everton vertrok, was Rathbone terughoudend om hem te volgen. Hij wilde bij Preston blijven.
Die verbondenheid blijft duidelijk wanneer hij vandaag de dag over de club spreekt, zijn plaats in de Championship en wat mogelijk zou kunnen zijn met het soort investering dat de opkomst van Wrexham heeft versneld, een club waar zijn zoon Oliver nu speelt.
Van speler naar fysiotherapeut bij Deepdale
Rathbone kwam in 1987 als speler bij Preston, nadat hij Blackburn Rovers had verlaten. Hij bracht vier jaar door bij de club en maakte meer dan 100 optredens voordat zijn carrière een andere richting opging. Later keerde hij terug als fysiotherapeut, waar hij zeven jaar werkte en deel uitmaakte van het personeel dat hielp bij het behalen van opeenvolgende promoties.
Zijn speelcarrière bij Preston bracht zijn eigen mijlpalen met zich mee, waaronder promotie en een play-offcampagne. Maar het was zijn tweede periode, waarin hij werkte onder managers Gary Peters en daarna Moyes, die zijn reputatie in de voetbalgeneeskunde vestigde.
"Ik ben gekwalificeerd als fysiotherapeut en daarna heb ik 7 jaar bij Preston gewerkt, 8 jaar bij Everton, 5 jaar met de Engelse teams, een paar jaar bij Man U, dus dat is meer normaal," vertelt Rathbone. Football Presse.
Preston was waar Rathbone de werkrelatie met Moyes ontwikkelde die uiteindelijk beide mannen naar Merseyside zou brengen. Maar toen de kans zich voordeed, was het verlaten van de club geen gemakkelijke beslissing.
Waarom hij Preston niet wilde verlaten
Rathbone werkte nog steeds bij Preston toen Moyes hem in april 2002 vertelde dat hij naar Everton ging. De manager wilde dat hij ook de overstap maakte, maar Rathbone was comfortabel bij Deepdale en dicht bij huis.
"Dus, dus ik ben nog steeds bij Preston, toch? Ik kom op een dag terug van de training en het is april 2002, en Moyes, hij zegt, Baz, heb je een minuut? Ik ga naar zijn kantoor, ik zeg, wat is er, Dave? Hij zegt, ik ga naar Everton.
"Ik zei, wanneer? Hij zei, nu. Ik zei, nee. Dus hij ging, hij stapte in zijn auto en hij, hij vertrok. Hij liet de clubs het oplossen, weet je, zoals, weet je, dus hij wilde dat ik ging. Hij wilde dat ik daarheen ging. Ik wilde niet gaan.
"Ik wilde bij Preston blijven in dat comfortabele Championshipgebied, 7 mijl van huis, geen druk op mij, altijd proberen druk te vermijden."
Moyes was volhardend. Rathbone herinnerde zich hoe de manager hem de hele zomer bleef bellen, hem vroeg om naar Everton te komen. Uiteindelijk stemde hij ermee in om Moyes thuis te bezoeken, aanvankelijk van plan om voorwaarden te vragen die de overstap onmogelijk zouden maken.
"Hoe dan ook, ik ging naar Dave's huis en Dave zei, kijk, kom naar mijn huis. Het was, het was voorbereiding 2002, dus hij hield ze de laatste 4 wedstrijden boven water. Hij belde me, belde me elke dag. Ik wil niet gaan. Ik wil niet gaan. Ik wil bij Preston blijven.
"Dus ik denk, goed, ik ga naar zijn huis. En om te voorkomen dat ik deze unieke kans afwijs, zodat ik mezelf niet haat, als ik om zoveel geld vraag dat ze het niet kunnen doen, dan is iedereen tevreden. Ze hebben nee gezegd, ik heb gevraagd, ik zou zijn gekomen, maar jullie hebben nee gezegd, je kunt niet. Dus ik ben in het clear, jij bent in het clear."
Het gesprek verliep niet helemaal zoals Rathbone had gepland. Moyes legde uit dat hij hem bij Everton nodig had en sprak over een jonge speler die opkwam en waarvan hij geloofde dat hij de beste van zijn generatie zou worden.
"Hij zegt, Baz, ik heb je daar nodig. Ik denk niet dat ik het zonder jou kan doen. Hij zei, we zijn niet geweldig. We zijn vorig seizoen net boven water gebleven. Hij zegt, maar we hebben een speler die opkomt. Hij is 16 jaar oud en hij gaat de beste speler van zijn generatie worden.
"Ik zei, kun je dat zien op 16? Hij zegt, normaal niet, maar met dit kind kan je het omdat hij al bij het eerste elftal is geweest en hij al een niveau boven het eerste elftal is."
Die speler was Wayne Rooney. Moyes' betoog, en de kans om zichzelf in de Premier League te testen, overtuigde Rathbone uiteindelijk om de club te verlaten die hij zo terughoudend had willen verlaten.
De promoties en de jaren bij Preston
Rathbone's bijdrage aan Preston was niet beperkt tot zijn relatie met Moyes. Zijn terugkeer als fysiotherapeut viel samen met een periode van aanzienlijke vooruitgang. Onder Peters won Preston de titel in de Derde Divisie in 1996; onder Moyes veroverden ze het kampioenschap van de Tweede Divisie in 2000.
De omgeving op het trainingsveld maakte deel uit van die vooruitgang. Rathbone herinnert zich de vroege dagen van het werk van de club in Moor Park en Myerscough College voordat Preston zijn eigen faciliteit in Springfields verwierf.
De eerste dag daar blijft bijzonder levendig. Het was een bescheiden begin, maar een dat symbolisch werd voor de normen die Rathbone en Moyes wilden vestigen.
"Toen ik onder David Moyes bij Preston werkte, waren we begonnen met trainen op Moor Park of bij Myerscough College. Toen kregen we ons eigen trainingsveld in Springfields en op de eerste dag dat we de poorten openden, begonnen David en ik wat onkruid van de oprit te trekken voor een beetje lol.
"Het werd een gevoel dat als er geen onkruid op het pad was, we het goed deden en succesvol waren."
Die herinnering helpt ook te verklaren waarom Preston belangrijk voor hem blijft. Rathbone maakte deel uit van de ontwikkeling van de club op en naast het veld, van de dagen van geïmproviseerde trainingsregelingen tot een periode waarin promotie een reguliere prestatie werd.
Het potentieel van Preston en de vergelijking met Wrexham
Rathbone ziet Preston als een club met een duidelijke plaats in het moderne spel, maar hij is realistisch over de financiële eisen om verder te gaan dan de Championship. Hij gelooft dat duurzaam Championship-voetbal een waardevolle positie is voor een club van de grootte van Preston, terwijl hij erkent dat het juiste seizoen een kans kan creëren om verder te gaan.
"Preston doet het geweldig. Preston is een stad van 130.000, een stad van 130.000 mensen. Dus ik denk dat het voor hen geweldig is om comfortabel in de Championship te zijn, het is een geweldige plek om te zijn.
"De dagen van de, de Tom Finney, de jaren '50, '60, '70, en Blackpool had Stanley Matthews en Rovers had Tom Finney, spelers waren soort van contractueel aan de club gebonden en dat. En omdat iedereen hetzelfde geld verdiende, had het geen zin dat je geweldige spelers ergens anders gingen.
"Dus de lokale loodgieter Tom Finney speelde voor Preston, en Stanley Matthews voor Blackpool, en Dougie Brian Douglas van Blackburn, die voor zijn thuisteam speelde en dat, weet je, dat is obviously gone.
"Dus het is heel moeilijk om dat te recreëren voor teams zoals Preston die op dit moment niet veel geld hebben."
Hij gelooft niet dat dit betekent dat Preston geen ambities kan hebben om verder te gaan dan alleen maar in de divisie te blijven. Rathbone wijst op de onvoorspelbaarheid van een Championship-seizoen, waar blessures, resultaten en de fijnere marges een opening kunnen creëren.
"Ik denk dat als Preston North End de Championship-status kan behouden, ik denk dat dat goed is. Ik denk dat dat is waar ze zijn.
"En wat er zal gebeuren is dat je elk jaar die ongelooflijke reeks blessures, rub of the green, bounce of the ball, beslissingen zult hebben, en nu kun je 5e, 6e worden en in de play-offs komen.
"En clubs zoals Blackpool, Huddersfield, Wigan, Preston, ze kunnen nu in de Premier League komen, weet je, dus ik denk dat ze het goed doen."
De vergelijking met Wrexham is vooral interessant voor Rathbone vanwege de betrokkenheid van zijn zoon Oliver bij de Welsh club. Hij gelooft dat de opkomst van Wrexham is aangedreven door meer dan het geld dat in het team is geïnvesteerd. De identiteit, gevestigde steun en bestaande infrastructuur gaven het project een basis.
"Wrexham had alle ingrediënten om op te stijgen. Het was een zeer, zeer oude club in zijn eigen stad met een grote steun, een traditionele die-hard steun. Het had dat geweldige Welsh-zijn, dus die individualiteit.
"Het heeft een echt mooi stadion, veel grond eromheen, en goede faciliteiten en dat, weet je. Dus het was een goede plek om in te investeren. Dus ze hadden een kans door daar te investeren."
Rathbone contrasteert dat met Salford City, waar hij drie keer heeft gewerkt. Hij houdt van de club, maar gelooft dat het opbouwen van een vergelijkbare ondersteuningsbasis een andere uitdaging is.
"Salford, weer een mooie club. Er is niet echt de fanbase, weet je, en het is heel moeilijk om plotseling een fanbase te creëren."
Voor Wrexham heeft de investering momentum verzameld omdat supporters zijn teruggekeerd en de club in staat is geweest om voort te bouwen op een gevestigde identiteit. Rathbone erkent ook het effect van de televisiedocumentaire in het brengen van bredere aandacht naar de club.
"Ik denk dat Wrexham nu, het stadion wordt obviously opnieuw gedaan, waarschijnlijk nu in de Championship kan-- Ik ging afgelopen zaterdag naar Stoke. Ik denk dat er 5.000 of 6.000 Wrexham-fans waren. Ik denk dat ze nu voor thuiswedstrijden 18.000 tot 20.000 zullen krijgen.
"Dus het geld dat ze in Wrexham hebben gestoken, verzamelde snel momentum. Ja. En de fans begonnen terug te komen, en obviously hielp de tv-documentaire ook."
Zijn laatste onderscheid is tussen investeren in een club met een geschiedenis en proberen een aanhang vanaf nul op te bouwen.
"Wrexham duwde een team dat in de jaren '80 toch al in de Championship zat, dat ze hen terugduwden naar waar ze echt thuishoren, terwijl Salford een geheel nieuwe deal was binnen-- met een soort van een zeer jonge en niet enorme fanbase."
Voor Rathbone is de uitdaging voor Preston anders, maar zijn plaats in het spel blijft duidelijk. Hij weet wat de club heeft bereikt, omdat hij de vooruitgang eerst als speler en daarna als fysiotherapeut heeft ervaren. Hij weet ook hoe dicht hij bij het blijven daar was in plaats van Moyes naar Everton te volgen.
De genegenheid is duidelijk in de manier waarop hij over Deepdale en het potentieel van de club spreekt. Preston heeft misschien niet de huidige financiële steun van Wrexham, maar Rathbone gelooft dat er nog steeds een route is voor clubs van deze grootte om de Premier League te bereiken.
Mick Rathbone is de auteur van "The Smell of Football III: One Hundred Days in the Dug Out" van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
