De voormalige aanvaller van Norwich herinnert zich een jonge Bellamy die bereid was om teamgenoten uit te dagen, hogere normen te eisen en invloed uit te oefenen op de mensen om hem heen, ondanks dat hij een van de jongste leden van de selectie was.
Spreken met Voetbal Presse, beschreef McVeigh de Welshman als een van de beste voorbeelden van natuurlijk leiderschap die hij tijdens zijn spelerscarrière is tegengekomen. Zijn herinneringen bieden ook een interessante vergelijking met Paul Lambert, wiens buitengewone normen Norwich transformeerden nadat hij in 2009 arriveerde.
Een 17-jarige die de kleedkamer leidde
"Toen ik Craig Bellamy ontmoette, was hij een 17-jarige speler bij Norwich City toen ik net als 21-jarige op mijn eerste dag kwam. En dit is voor mij het beste voorbeeld van leiderschap.
"Hij was 17, dus hij zou eigenlijk niet de soort senior lid van het team moeten zijn, of hij zou niet de persoon in het team moeten zijn die de training leidde, die invloed uitoefende, die de normen stelde, die ervoor zorgde dat mensen er niet onder kwamen.
"Bijna zoals jouw soort Roy Keane en Peter Schmeichel en die soort jongens die gewoon -- het moet op dit niveau zijn, en als je niet op dit niveau opereert, weet je, dit is niet acceptabel. En ik ging binnen en ik zag Craig Bellamy dat doen als een 17-jarig kind."
Het was het vertrouwen waarmee Bellamy zijn teamgenoten benaderde dat McVeigh bijzonder verraste. Hij had veel getalenteerde voetballers ontmoet, maar de bereidheid om gevestigde professionals uit te dagen was iets anders.
"En ik herinner me dat ik dacht, omdat we ongeveer dezelfde grootte hebben, weet je, ongeveer 1 meter 67, 68, en ik herinner me dat ik dacht dat ik nooit dat vertrouwen of geloof in mezelf zou hebben om tegen de jongere, dezelfde leeftijd, oudere spelers te schreeuwen, met senior spelers die honderden wedstrijden in de Premier League hadden gespeeld en die in onze selectie zaten op dat moment.
"Ik kon niet geloven dat hij dit deed. Maar hoe meer ik hem zag, hoe meer ik met hem speelde, en het was pas binnen drie maanden dat hij werd getekend voor de Premier League in een transfer van £6 miljoen in, weet je, het jaar 2000. Dus het was veel geld voor een 17-jarig kind."
Bellamy vestigde zich uiteindelijk als een van de meest herkenbare aanvallers in de Premier League, en vertegenwoordigde Newcastle United, Liverpool, Manchester City en verschillende andere clubs tijdens een carrière die hem ook 78 caps voor Wales en 19 internationale doelpunten opleverde.
Voor McVeigh waren de kwaliteiten die Bellamy later een prominente figuur in het Welsh voetbal zouden maken, echter al duidelijk in die vroege dagen.
Iedereen laten presteren naar zijn normen
"En ik dacht gewoon, dit is ongelooflijk. Dit jonge kind uit Wales zorgde ervoor dat iedereen moest presteren op zijn niveau. En als ze dat niet deden, liet hij het ze weten.
"En of je dan denkt dat dat een ander gesprek is over leiderschap, waren de leiderschapskwaliteiten die hij had, nuttig? Maakten ze mensen gemotiveerd om meer te doen? Of zeiden ze eigenlijk, oh, het kan me niet schelen, ik ga doen wat ik wil?
"Maar vanuit mijn perspectief dacht ik dat het geweldig was omdat ik dacht dat zijn vermogen en vertrouwen om te leiden en anderen beter te laten presteren voor zichzelf, ik vond het ongelooflijk."
McVeigh's observatie is bijzonder interessant omdat hij erkent dat dit type leiderschap moeilijk te navigeren kan zijn. Een speler die voortdurend meer eist, kan wrijving creëren, vooral wanneer hij oudere professionals met gevestigde reputaties uitdaagt.
Toch zag hij iets constructiefs in Bellamy's benadering. Het ging niet alleen om de luidste persoon in de kamer te zijn of autoriteit op te leggen om het op zichzelf te rechtvaardigen. McVeigh geloofde dat de motivatie erachter een oprechte wens was om degenen om hem heen beter te maken.
Paul Lambert bracht de normen van Norwich naar een ander niveau
McVeigh zou een ander opvallend voorbeeld van leiderschap tegenkomen toen Paul Lambert in augustus 2009 bij Norwich arriveerde.
De Canaries hadden Bryan Gunn ontslagen na een teleurstellende start van de League One-campagne en stonden in de onderste drie. Lambert, die de Champions League had gewonnen met Borussia Dortmund als speler, arriveerde met een onmiddellijke boodschap voor zijn nieuwe selectie.
"En het beste voorbeeld dat ik ooit heb gezien van leiderschap als coach was dat hij de kleedkamer binnenliep op dat moment. En hij keek ons allemaal in de ogen. Dus hij zei ongeveer 30, 40 seconden niets, keek ons gewoon allemaal in de ogen.
"En we stonden in de onderste drie van de competitie. En uiteraard heeft hij een echt sterk Glasweegs accent. Je denkt dat mijn accent sterk is en je misschien niet kunt begrijpen wat ik zeg? Je zou moeten proberen met Paul Lambert te praten. Dat is een heel ander gesprek.
"En hij keek ons allemaal bijna met minachting aan, of gewoon agressief kijkend naar ons, en zei gewoon: 'Wat doen jullie onderaan de tabel met de kwaliteit binnen deze kamer? We gaan deze competitie winnen.'
"En hij liep weg."
Het was een buitengewone openingsverklaring van een manager die zijn spelers voor het eerst ontmoette. McVeigh herinnert zich de beknoptheid van de boodschap net zo goed als de inhoud ervan. Lambert had zijn verwachtingen duidelijk gemaakt zonder een lange motiverende toespraak te houden.
De echte test kwam echter toen de spelers het trainingsveld op stapten.
"Weet je, ik praat over Craig Bellamy, de standaard. Zie je, onze normen in de training waren zelfs hoger. Ik heb nooit zulke hoge trainingsnormen gezien in mijn hele carrière.
"Hij accepteerde gewoon geen enkele graad minder dan wat hij elke dag wilde."
McVeigh ervoer die eisen persoonlijk, inclusief een gelegenheid toen een schijnbaar onschuldig voortraining rondje hem een aanzienlijke boete opleverde.
"Ik kwam soms eerder binnen, omdat ik soms in het team zat, soms niet, omdat het mijn laatste jaar van spelen was. Dus ik was niet altijd, weet je, een startend lid van de selectie.
"En ik ging een beetje joggen rond het trainingsveld om mezelf in vorm te houden omdat ik niet zoveel rende in de training. En ik had mijn koptelefoon op terwijl ik aan het joggen was.
"Hoe dan ook, toen hij me de eerste keer zag, kwam hij uit de kantine, zag me. Bij de tweede ronde die ik terugkwam, stopte hij me en hij zei -- hij riep me omdat ik mijn koptelefoon op had. Ik haalde ze uit. Ik zei: 'Wat is er, baas?' En hij zei: 'Wat doe je met die koptelefoon?'
"Ik zei: 'Ik ben gewoon aan het rennen.' Hij zei: 'Wat denk je dat dit is, een vakantiepark? Vijftig pond op mijn bureau voor de training.'
"Het is de duurste run die ik ooit heb gemaakt."
Voor McVeigh ging het incident om veel meer dan een boete. Lambert zorgde ervoor dat de normen die tijdens een wedstrijd werden verwacht, ook werden weerspiegeld in de kleinste details van de dagelijkse voorbereiding.
"Hoe dan ook, het was die standaard van -- je denkt dat ik het goed doe, ik doe extra training, ik ren, maar het had er eigenlijk niets mee te maken. Het was het feit dat als je gaat trainen, je gaat niet op zaterdag het veld op met je koptelefoon op, dus waarom zou je het dan tijdens de training doen?
"Dus dat kleine dingetje waar hij gewoon niets liet slippen, en plotseling die kwaliteit en die standaard die hij stelde."
Van de onderste drie naar opeenvolgende promoties
Lambert's aanpak leverde snel resultaten op. McVeigh begon de eerste 10 wedstrijden van de manager voordat hij zijn plaats verloor, maar de collectieve vooruitgang van het team was opmerkelijk.
"Zodra hij binnenkwam, speelden we gelijk in onze eerste wedstrijd. Ik zat in het team. Ik zat in het team voor de eerste 10 wedstrijden. We wonnen ongeveer zes of zeven, speelden een paar gelijk, en in de 10e wedstrijd liet hij me uit het team vallen en bracht iemand anders erin.
"En we gingen op een ongeslagen reeks van ongeveer 30 wedstrijden voor de rest van het seizoen, en we wonnen de competitie. En toen ging hij op een opeenvolgende promotie naar de Premier League."
Norwich won vervolgens promotie uit League One in 2009-10 voordat het het volgende seizoen als tweede eindigde in de Championship, en terugkeerde naar de Premier League na een afwezigheid van zes jaar.
McVeigh was bijzonder onder de indruk van wat Lambert had bereikt met een selectie die enkele maanden eerder nog in de derde divisie speelde.
"Hij nam effectief een team dat bijna als een derde divisie team was met de likes van Grant Holt en Russell Martin en Wes Hoolahan en Fraser Forster en al deze mensen en ging op een opeenvolgende promotiecampagne en bleef drie jaar in de Premier League.
"En ik denk gewoon dat dat een perfect voorbeeld was van de normen die een leider stelt die ik in het voetbal heb gezien dat zo relevant is met het werk dat ik vandaag doe in de zakelijke wereld."
De leiderschapskwaliteiten achter de hoofdcoach van Wales
Er is een interessante verbinding tussen McVeigh's herinneringen en Bellamy's huidige positie als hoofdcoach van Wales. Aangesteld in juli 2024, heeft Bellamy nu de eisen ervaren van het leiden van een nationale ploeg, inclusief promotie naar Nations League A en de teleurstelling van het missen van het WK 2026.
Zijn leiderschap wordt nu beoordeeld op resultaten, prestaties en de ontwikkeling van een nationale ploeg, in plaats van de normen die hij als tiener bij Norwich eiste.
McVeigh's getuigenis biedt echter een glimp van de persoonlijkheid die hij ontmoette lang voordat Bellamy in het management kwam.
De vergelijking met Lambert is even onthullend. Beide mannen eisten hoge normen, hoewel de een een jonge aanvaller was die zijn teamgenoten beïnvloedde terwijl de ander een ervaren coach was die de cultuur van een hele club vestigde.
Voor McVeigh was het onderliggende principe hetzelfde: leiderschap betekent weigeren te accepteren dat mensen om je heen niet meer kunnen bereiken.
Bellamy toonde dat instinct als tiener. Lambert demonstreerde hoe een manager die verwachtingen kon omzetten in een collectieve identiteit, waardoor Norwich van de onderste drie naar opeenvolgende promoties en de Premier League ging.
De Welshman heeft nu de verantwoordelijkheid om zijn eigen leiderschapsfilosofie op zijn land toe te passen. McVeigh had de fundamenten ervan lang voordat de rest van het voetbal begon te kijken naar Bellamy als manager.
Paul McVeigh is de auteur van "It's Not About You: The Psychology of Leadership" - wat is hier beschikbaar.
