Volgens L'Équipe, hield Luis Enrique in november 2006 gesprekken met Nàstic, kort nadat hij zijn spelerscarrière had beëindigd. De voormalige Spaanse international was geïnteresseerd in het beginnen van zijn coachingsreis en stelde voor om Pep Guardiola als zijn assistent in de staf te brengen.
Op dat moment was Nàstic actief in de hoogste divisie van Spanje en op zoek naar een vervanger na het ontslag van Luis César Sampedro. De club had promotie naar La Liga behaald onder Luis César, maar het bestuur wilde een nieuwe manager om hun plek in de divisie te waarborgen.
Josep Sicart, toen de sportieve directeur van Nàstic, steunde de kandidatuur van Luis Enrique. Het voorstel bood ook een manier om Guardiola in de coaching te brengen, met beide voormalige spelers die hun eerste stappen aan de zijlijn wilden zetten.
De leiding van de club gaf echter uiteindelijk de voorkeur aan ervaring boven de mogelijkheid om een paar nieuwkomers aan te stellen. In plaats daarvan werd Paco Flores geselecteerd, wat de mogelijkheid beëindigde dat Luis Enrique en Guardiola samen hun trainerscarrière zouden beginnen in Tarragona.
De beslissing lijkt achteraf opvallend. Luis Enrique zou Barcelona, Spanje en Paris Saint-Germain gaan coachen, terwijl Guardiola zich vestigde bij Barcelona, Bayern München en Manchester City. Beide werden bekend om teams die waren opgebouwd rond balbezit, drukzetten en gedetailleerde tactische voorbereiding, hoewel hun carrières zich onafhankelijk ontwikkelden.
De keuze van Nàstic leverde niet het gewenste resultaat op. Flores kon degradatie aan het einde van het seizoen 2006-07 niet voorkomen, en de club keerde na slechts één campagne in La Liga terug naar de tweede divisie.
Luis Enrique begon uiteindelijk in 2008 met coachen, en nam de leiding over het B-elftal van Barcelona. Guardiola was al in de senior rol bij Barcelona gegaan na het begeleiden van het B-elftal van de club, waardoor Luis Enrique een aparte route naar het management volgde.
Het verhaal is bijna twee decennia later weer naar boven gekomen als een herinnering aan hoe onzeker de vroege stadia van een coachingcarrière kunnen zijn. In 2006 had Nàstic weinig reden om te weten hoe ver de twee kandidaten zouden stijgen, maar de club liet een samenwerking liggen die een buitengewoon hoofdstuk in de voetbalgeschiedenis zou hebben gevormd.