Hij wilde Arsenal.
De voormalige aanvaller van Hertha BSC, Borussia Mönchengladbach en Augsburg geloofde dat Denemarken het platform kon bieden voor de volgende stap, ook al betekende dat Duitsland te verlaten en wat leek op een stap terug.
"Ik was enthousiast om in de Premier League te spelen. Ik had altijd dat gevoel dat ik in de Premier League wilde spelen," vertelt Rafael Football Presse.
"Als ik het daar goed kan doen, zou ik kunnen spelen voor mijn favoriete club, namelijk Arsenal. Dat was de droom. Dat was iets dat ik echt wilde bereiken."
De gedachte achter zijn verhuizing naar Denemarken was eenvoudig. Rafael geloofde dat regelmatig spelen, doelpunten scoren en presteren in de Deense competitie hem weer op de radar van clubs in Engeland kon zetten.
"Dat was de reden waarom ik de beslissing nam om in de Deense competitie te spelen, daar te presteren, omdat als je de Bundesliga en de Deense competitie vergelijkt, je een enorm verschil hebt.
"Ik dacht dat ik daar voordeel uit kon halen. Ik kon daarheen gaan, presteren, doelpunten scoren en dan vanuit die specifieke plek naar de Premier League gaan."
Het was een gok gebaseerd op ambitie in plaats van noodzaak.
Rafael had al Duitse voetbal op het hoogste niveau ervaren. Hij had gespeeld voor Hertha en Borussia Mönchengladbach, had de druk ervaren van vechten aan beide kanten van de Bundesliga en had zich bewezen als een speler die op dat niveau kon opereren.
Maar hij wilde iets meer.
"Ik wilde regelmatiger spelen en ik wilde de kans krijgen om te laten zien wat ik kon doen. Ik dacht dat als ik naar Denemarken kon gaan en daar kon presteren, het de brug naar Engeland kon zijn."
In plaats daarvan werd de verhuizing een van de moeilijkere periodes van zijn carrière.
"Ik had wat blessures en fysieke problemen, dus het was niet echt de ervaring die ik wilde hebben.
"Het was moeilijk omdat wanneer je dit soort problemen hebt, je niet echt het ritme kunt krijgen dat je nodig hebt. Je wilt spelen, je wilt scoren, je wilt presteren, maar je lichaam zegt je iets anders."
Het probleem was niet alleen dat Denemarken niet de verwachte route naar de Premier League had geboden. Rafael moest zich ook aanpassen aan een andere voetbalcultuur na jaren in Duitsland.
"Wanneer je van Duitsland naar Denemarken verhuist, gaat het niet alleen om het voetbal. Alles is anders. De cultuur is anders, de manier waarop mensen naar voetbal kijken is anders, de manier waarop het spel wordt gespeeld is anders.
"En wanneer je komt met het idee dat je moet presteren, dat je doelpunten moet scoren, dat je moet laten zien dat je klaar bent voor de Premier League, leg je veel druk op jezelf."
Het plan was om Denemarken als een lanceerplatform te gebruiken.
In plaats daarvan betekenden de blessures dat Rafael simpelweg vocht om continuïteit te vestigen.
"Je moet fit zijn. Je moet in staat zijn om elke week te spelen. Je moet dat ritme hebben, want zo kun je mensen laten zien wat je kunt.
"Wanneer je geblesseerd bent, kun je trainen, je kunt terugkomen, dan gebeurt er weer iets. Het is frustrerend omdat je weet wat je wilt, maar je kunt niet alles controleren."
En zo kwam de droom van Arsenal geleidelijk verder weg.
Rafael gaf de ambitie niet op omdat hij stopte met geloven in zichzelf. Voetbal bracht hem gewoon ergens anders.
China.
"Toen ik naar China ging, was er ook het financiële aspect. Je moet aan je carrière denken, je moet aan je gezin denken. Maar ik wilde ook iets anders ervaren."
Wat hij tegenkwam was aanzienlijk anders dan alles wat hij in Europa had ervaren.
"In het begin had ik het gevoel, oké, ze herkennen me als een nieuwe aanwinst van de club. Maar dat was helemaal het tegenovergestelde. Het was puur, 'Oh man, we zien een zwarte man.'
"Mensen keken naar me, volgden me, maakten foto's. Soms raakten ze zelfs mijn haar aan. Sommige mensen dachten dat ik Amerikaans was.
"Aan het begin was het echt belachelijk, en ik dacht, wat de f***?"
Maar Rafael koos ervoor om met nieuwsgierigheid te reageren in plaats van vijandigheid.
"Ik ben een jongen die, als ik zulke dingen zie, de mensen de kans geef om dichterbij te komen, echt te ervaren dat ik een mens ben zoals zij.
"Het enige verschil tussen ons is de taal en, natuurlijk, de cultuur."
Die benadering transformeerde uiteindelijk zijn ervaring.
"Ik had een geweldige ervaring. Het toonde me ook dat de wereld zo groot is en dat er zoveel te leren valt."
Hij moest leren hoe hij moest leven in een omgeving waar zelfs gewone taken moeilijk konden zijn vanwege de taal- en culturele verschillen.
"Ik moest leren hoe ik eten moest bestellen, hoe ik naar restaurants moest gaan, hoe ik daar moest leven. In het begin weet je niets. Je weet niet wat mensen zeggen, je weet niet wat ze denken.
"Maar na een tijdje begin je dingen te begrijpen en begin je je aan te passen. Dat was iets dat ik echt leuk vond."
De ironie was dat Rafael naar Denemarken was gegaan in de overtuiging dat het hem dichter bij Engeland zou brengen, alleen om de reis in de tegenovergestelde richting te laten gaan.
Toch ziet hij dat hoofdstuk nu anders.
"Voetbal gaat niet alleen om voetbal spelen. Het gaat ook om het ervaren van het leven, het ervaren van verschillende culturen en begrijpen hoe andere mensen leven.
"Je kunt voetballen in China, Japan, Korea, en je kunt echt iets leren. Ik zeg altijd tegen mensen, als je de kans hebt om in een land zoals dat te leven, neem die dan."
Arsenal kwam nooit.
De droom van de Premier League die de beslissing om Duitsland te verlaten had gedreven, bleef onvervuld, maar Rafael's carrière bleef hem plaatsen brengen waar hij nooit had kunnen plannen toen hij droomde van spelen in Engeland.
Denemarken was bedoeld als een opstapje.
China werd iets heel anders -- niet de bestemming die hij had gepland, maar een ervaring die hem uiteindelijk een veel breder uitzicht op voetbal en het leven gaf.