Terugkijkend gelooft Rafael dat het grootste verschil tussen Nederlands en Duits voetbal was wat het spel van een speler vroeg.
"In Nederland ging het meer om details. Details over je positionering, details in het positioneringsspel," vertelt Rafael Voetbal Presse. "Je wist dat 80%, 90% van het spel balbezit is, hoe je met de bal en zonder de bal functioneert.
"Ik leerde hoe ik belangrijk kon zijn in een team. Dat betekent dat ik moest leren me aan te passen en elke speler in mijn team te zien, wat hun kwaliteiten zijn, het sterkste punt, de speelstijl.
"Ik zou het moeten weten omdat ik ook gedwongen werd om in verschillende posities te spelen.
"Dus ik kan begrijpen wat de back doet, wat de aanvallende spits doet, nummer 10, nummer 7, 8. Verschillende soorten posities, ik moet echt de functie kennen.
"Dus in details en de tactische discipline die ik in Nederland leerde, en ook de techniek, hoe je de bal moet hanteren, omdat dit iets is wat we elke dag deden, passing drills.
"Dat is wat ik in Nederland leerde."
Duitsland bood een andere opleiding.
"En het verschil in Duitsland, vroeger, ging alleen om resultaten. Waarom? Omdat je resultaten nodig hebt om in de competitie te blijven, allereerst, en je hebt resultaten nodig om je voor iets te kwalificeren.
"En natuurlijk, aan het einde van dit alles, is er geld aan verbonden.
"Dus als je wedstrijden wint, krijg je een bonus. Als je goed presteert, is er een grotere kans om naar een betere club te gaan.
"Dus dat was het verschil tussen deze twee landen."
Die les werd bijzonder duidelijk toen Rafael naar Borussia Mönchengladbach verhuisde, zijn tweede club in Duitsland na Hertha.
"Ik kwam halverwege het seizoen bij Borussia Mönchengladbach. We overleefden in de competitie, en toen werden we het tweede seizoen gedegradeerd naar de tweede liga.
"Dus het was mijn eerste keer echt spelen tegen degradatie, leren vechten.
"Leren dat het soms echt alleen om de resultaten gaat.
"Ik werd voor het eerst blootgesteld aan dit type voetbal bij Borussia Mönchengladbach. Dus ik zou zeggen dat ik leerde hoe te vechten als een collectief en ook als individu."
Augsburg bood een heel andere ervaring en, in de ogen van Rafael, produceerde het het beste voetbal van zijn carrière.
"Bij Augsburg was het beste voetbal omdat ik een echt goede chemie had met mijn partner die met mij als spits speelde, Michel Thurk.
"Dat was een chemie die ik voelde, om te weten wat hij met de bal gaat doen, zonder de bal, en vice versa.
"En natuurlijk, toen ik naar Augsburg kwam, zoals ik eerder al noemde, kwam ik als het ontbrekende stuk dat de club en het team nodig hadden.
"Omdat het jaar ervoor ze het bijna haalden, en het jaar daarna, toen ze mij ondertekenden, haalden we het.
"Dus ik kwam als een zeer belangrijke speler die de verantwoordelijkheid op het veld moest nemen. En ook buiten het veld, ook in de kleedkamer."
Tegen die tijd betekende Rafael's Bundesliga-ervaring ook dat hij een andere rol binnen de groep had.
"In mijn karakter als persoon bouw ik altijd een gouden brug tussen jonge spelers en oudere spelers.
"Omdat ik in die tijd al ervaring had met het spelen in de Bundesliga, en we hadden niet echt veel spelers die de Bundesliga speelden.
"Dus ik werd een van de vijf, zes, zeven jongens die al Bundesliga-ervaring hadden.
"En met mezelf, om dit soort verantwoordelijkheid te nemen om te kunnen managen, om de jongere spelers ook in de kleedkamer, op het veld te helpen.
"En ook met mijn ervaring en prestaties.
"Dus ik zou zeggen dat dat mijn plicht was bij Augsburg."
Er wachtte een andere Duitse opleiding op Rafael toen hij het opnam tegen een van de meest imposante verdedigers van het land.
Toen hem werd gevraagd om de moeilijkste verdediger te noemen die hij tijdens zijn carrière had ontmoet, was zijn antwoord onmiddellijk.
"De moeilijkste verdediger die ik ben tegengekomen, zou ik zeggen, was Lúcio.
"Lúcio, de tijd dat hij speelde voor Leverkusen en Bayern München. En natuurlijk was hij een speler van het Braziliaanse nationale team.
"Dat was de moeilijkste verdediger voor mij."