Het is wat er met die speler gebeurt tijdens de moeilijke dagen ertussenin.
Rathbone's benadering omvatte altijd meer dan het behandelen van een blessure. Zijn eigen atletische vermogen hielp hem om verbinding te maken met spelers, terwijl zijn ervaring hem leerde dat humor, enthousiasme en empathie net zo belangrijk konden zijn voor het revalidatieproces.
Rathbone vertelde Football Presse, Ik was een fantastische hardloper. Ik had de 800 meter van de Birmingham Schools gewonnen, en ik was echt goed in voetbal en rugby. Dus ik ben altijd van nature een echt goede hardloper geweest."
Dat vermogen bleef een onderdeel van zijn werk gedurende zijn carrière. Toen hij bij Harrogate was, liep hij met geblesseerde spelers in plaats van ze simpelweg vanaf de zijlijn te superviseren.
Ik deed al het rennen met de twee geblesseerde jongens, elke enkele run, elke stap van de weg."
Bij Everton stelde hij zichzelf nog steeds op de proef tot ver in zijn veertig. Rathbone herinnerde zich een gelegenheid waarop de spelers een beep-test voltooiden en hij de fitnesscoach vroeg of hij daarna ook mee kon doen.
Toen ik bij Everton was, won ik de beep-test met een heel niveau. Dus ik was toen ongeveer 45, en de jongens deden de beep-test 's ochtends, en ik zei tegen de fitnesscoach, als ze allemaal weg zijn, laat me de beep-test doen. Ik wil het proberen.
Hoe dan ook, ik won met een heel niveau, en ik zei tegen de fitnesscoach, vertel het niet aan Moisey."
Het geheim duurde niet lang. David Moyes kwam erachter, en Rathbone herinnert zich de schertsende verontwaardiging van de manager over zijn fysiotherapeut die de spelers overtrof.
Hij zei: 'Ik ben woedend, mijn fitness-- mijn fysiotherapeut heeft de beep-test gewonnen, hij is 45. Ik ben niet blij met jou.'"
Het was een grap, maar het illustreerde iets belangrijks over Rathbone's benadering. Hij wilde naast de spelers staan, het werk delen in plaats van hen te vragen iets te doen wat hij zelf niet zou doen.
Ervaring die geen laptop kan vervangen
De voetbalgeneeskunde is enorm veranderd tijdens Rathbone's carrière. Nieuwe technologie, data en wetenschappelijke methoden hebben de manier waarop clubs blessures beoordelen en revalidatie plannen getransformeerd. Hij erkent de ontwikkelingen, maar gelooft dat ervaring en het vermogen om direct met spelers te werken essentieel blijven.
Met de nieuwe jongens die binnenkomen met al die nieuwe dingen--iPads, theorieën, al dat soort dingen die ik niet begrijp, ik wil het eigenlijk niet begrijpen--als ik nog steeds aan de voorkant kan staan en ik kan nog steeds met alle geblesseerde spelers rennen en de bal passen en dat, maakt het niet uit dat ik nauwelijks een laptop kan aanzetten. Het doet er niet toe. Nee. De dag dat ik dat niet meer kon doen, dan zou je kunnen merken dat je niet zoveel te bieden hebt."
Een moment van reflectie terwijl hij in het Caribisch gebied was, hielp hem om zijn eigen ervaring opnieuw te overdenken.
Ik realiseerde me dat ik niet oud ben, ik ben enorm ervaren."
Voor Rathbone hadden de jaren die hij in het voetbal had gewerkt hem iets gegeven dat niet eenvoudig kon worden verworven door simpelweg de nieuwste technologie te bestuderen. Hij had met spelers van verschillende clubs, persoonlijkheden en niveaus van het spel gewerkt en begreep wat het betekende om tijd door te brengen met iemand die geblesseerd en gefrustreerd was.
Ze zullen nooit mij zijn. Ze moeten 450 wedstrijden spelen en 30 jaar als fysiotherapeut werken."
Hij gelooft ook dat het vermogen om voetbalskills te demonstreren en het werk op het veld te delen helpt bij het opbouwen van een relatie met een geblesseerde speler. Maar de grootste waarde van die relatie komt vaak naar voren wanneer de speler emotioneel worstelt.
Iedereen kan een hamstring oplossen. Heel weinig mensen kunnen mensen laten lachen. Heel weinig mensen gaan een medische kamer binnen en tillen hen op en verhogen de geest en laten iedereen lachen en optimistisch en positief zijn.
En op die regenachtige dagen met de speler die erg down is, om je anorak aan te trekken en naar buiten te gaan rennen en passen en het rennen te delen, dat is een heel, heel krachtige zaak. En om altijd optimistisch en positief te zijn."
Meer dan het behandelen van een hamstring
Rathbone's nadruk op de menselijke kant van revalidatie komt voort uit het begrijpen hoe moeilijk het kan zijn voor een voetballer om tijd weg van het trainingsveld door te brengen.
Hij herinnerde zich dat de voormalige Everton-verdediger Joseph Yobo opmerkte dat hij altijd zo vrolijk was.
Baz, je bent altijd gelukkig, je glimlacht altijd."
Rathbone's reactie vatte de verbinding samen die hij met de spelers wilde opbouwen.
Ja, omdat ik elke dag bij je ben, Josie."
Hij gelooft dat de fysiotherapeut de verantwoordelijkheid heeft om spelers te helpen door de slechtste dagen van een blessure, wanneer frustratie en teleurstelling deel kunnen uitmaken van de dagelijkse routine. Moderne diagnostische methoden betekenen dat de taak niet alleen gaat om het identificeren van wat er mis is; het gaat ook om het helpen van de speler door het proces van beter worden.
Met scans en consultants nu, missen we niets, toch? Die dagen zijn voorbij waarin je een diagnose zou kunnen missen. Dus onze rol is steeds meer om optimistisch te zijn, de spelers te laten zien dat je om hun blessures geeft en met hen samen te werken en hen beter te maken en dat. Ja. Toon enthousiasme. Dat is de taak.
Spelers zijn niet geïnteresseerd of ik kan, of als ik de 8 carpale botten kan beschrijven of het brachiale plexus kan tekenen. Dat interesseert hen niet, maar ze willen binnenkomen en ze willen, als ze down zijn, het regent buiten, ze willen Baz zien met zijn koffie die lacht, grappen maakt, zijn grappen vertelt."
Hij wil dat spelers de medische kamer binnenkomen met het gevoel dat er nog steeds iets is om naar uit te kijken, zelfs wanneer ze niet met de rest van de selectie kunnen trainen.
We hebben vandaag geweldige dingen. Jij en ik op het veld, we gaan wat afwerken, dan wat shuttles, dan doen we wat push-ups, dan gaan we wat boksen."
Die mix van hard werken en humor is centraal in zijn benadering. Rathbone wil dat geblesseerde spelers zich betrokken voelen, blijven werken en weten dat iemand in hun herstel investeert.
Elke speler verdient dezelfde behandeling
Rathbone's benadering is niet voorbehouden aan gevestigde sterren. Of hij nu werkt met een Premier League-international of een jonge speler die hoopt zijn weg te vinden in het professionele voetbal, hij gelooft dat de standaard van zorg hetzelfde moet blijven.
Je behandelt Wayne Rooney's strakke kuit niet anders dan die van een van de spelers van Huddersfield Town. De strakke kuit is de strakke kuit. Je speelt geen favorieten.
We hebben nu een jonge jongen bij Huddersfield die een paar problemen heeft. Ik doe alles wat ik kan, en hij is mijn Wayne Rooney. Hij kan al dan niet ooit professioneel voetbal spelen. Hij is een pro. Hij speelt misschien nooit in het eerste elftal van Huddersfield. Ik denk dat hij dat zal doen. Ik hoop dat hij dat zal doen.
Maar het punt dat ik maak is dat hij het belangrijkste punt van mijn focus is nu. En als ik terug bij Everton was en het was Wayne's probleem, zou ik niet minder tijd in dit kind steken dan ik in Wayne zou steken. En ik ben altijd zo geweest. Ik heb altijd iedereen hetzelfde behandeld."
Het principe is gedeeltelijk geworteld in zijn eigen ervaring als jonge speler bij Birmingham City. Rathbone herinnert zich hoe slecht hij soms werd behandeld en gelooft dat die ervaringen hielpen om de fysiotherapeut te vormen die hij werd.
Iemand vroeg me de andere dag: 'Wat heb je daaruit afgeleid? Heb je spijt? Heb je spijt van wat er met je is gebeurd?' En ik zei nee, omdat het me super empathisch maakte.
En hoe slecht ik als jonge speler bij Birmingham werd behandeld, zorgde ervoor dat ik ervoor zorgde dat ik mensen niet zo zou behandelen. En ik zorgde ervoor dat ik iedereen die ik ooit ontmoette in het voetbal zou behandelen zoals ik zelf behandeld wilde worden. Ik hoop dat iedereen zo is. Helaas zijn veel mensen dat niet, weet je.
Dus al die slechte tijden maakten me een veel, veel beter persoon. En zoals ik al zei, ik zou de meest bescheiden eerstejaars pro behandelen zoals de duurste aanwinst. En dat is de manier waarop ik altijd ben geweest."
Verantwoordelijkheid behouden totdat de speler klaar is
Dat gevoel van verantwoordelijkheid beïnvloedt ook hoe Rathbone de laatste fasen van revalidatie beheert. Hij gelooft niet dat de verantwoordelijkheid voor een geblesseerde speler automatisch moet overgaan van het medische team naar het fitnesspersoneel zodra de speler een bepaald percentage van fitness bereikt.
De manier waarop ik werk, de manier waarop we werken bij deze voetbalclub, is dat ik de geblesseerde speler bij me houd totdat we tevreden zijn dat de blessure voorbij is en hij weer 100% snelheid heeft.
Hij heeft in omgevingen gewerkt waar, wanneer de speler 70% fit is, de fitnesscoach de rest van de zaken overneemt. Ik geloof daar niet in. Anderen wel. Ik niet. Ik denk dat de medische man, omdat het mijn verantwoordelijkheid is, bij de geblesseerde speler blijft totdat hij niet langer geblesseerd is. Er is geen risico op herblessure."
Hij erkent dat deze benadering heeft geleid tot meningsverschillen met collega's, waaronder een fitnesscoach bij Everton die hem uitdaagde wanneer hij het niet eens was met zijn methoden. Maar het onderliggende principe blijft eenvoudig: Rathbone wil de speler door het hele proces zien.
Zijn filosofie keert terug naar dezelfde thema's die door zijn herinneringen aan Everton en Preston lopen: medische kennis is belangrijk, maar ook vertrouwen, toewijding en de bereidheid om het individu voorop te stellen.
Voor Rathbone gaat het werk om meer dan alleen een speler fit maken. Het gaat om het beheersbaar maken van de moeilijke dagen, het gemotiveerd houden van een speler en het behandelen van elke persoon met hetzelfde respect.
Toon enthousiasme. Dat is de taak."
Mick Rathbone is de auteur van "The Smell of Football III: One Hundred Days in the Dug Out" van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
