“Maat, ik vertel je… ik ben daar op mijn eerste dag. Ik ben op mijn eerste dag bij Man United. Ik weet niet wat ik kan verwachten,” vertelde Rathbone aan Football Presse. “Ik heb nog nooit een rol gehad bij een club waar ik niet de fysiotherapeut ben.”
In plaats van vanaf de zijlijn te observeren, werd hij meteen in de training gegooid.
“Warren Joyce zegt: ‘Kom op, Baz, kleed je om.’ Ik dacht: ‘Dank God voor dat,’ want om de job te doen moet je erin zitten — op het veld met de spelers die rennen, lachen, de bal passen.”
De sessie begon met balbezitdozen.
“Ik sta aan de buitenkant en iedereen kijkt naar deze oude man en vraagt zich af wat er in godsnaam aan de hand is.”
Toen kwam de bal naar hem toe.
“De bal wordt naar me toegeschoven door Jesse Lingard… Miqueita komt op me af… Ik schuif de bal tussen zijn benen door terug het strafschopgebied in. Iedereen stopt. Iedereen lacht omdat ik hem omver heb geblazen.”
Maar dat was nog maar het begin.
Toen het op brute shuttle-races aankwam, maakte Nicky Butt het competitief.
“Butty zegt: ‘Ik wil een winnaar zien.’”
Shinji Kagawa, terugkerend van een blessure, kreeg te horen dat hij aan het eind tegen Rathbone kon racen.
“Shinji komt naar me toe en zegt: ‘Kan ik mijn fitheid opkrikken?’ Warren zegt: ‘Je kunt aan het eind tegen Baz rennen.’ Dus iedereen lacht.”
Toen kwam de confrontatie.
“We beginnen… eerste lijn en terug, tweede lijn terug, we zijn nek aan nek. De jongens juichen allemaal: ‘Kom op, Baz.’”
En in de laatste stretch:
“Ik zeg in mijn boek: ‘Het spijt me, Shinji, je lijkt een geweldige gast en je bent ongetwijfeld een wereldklasse speler, maar dit is mijn dag.’ En ik schakelde gewoon een tandje hoger en liet hem ver achter me.”
De reactie?
“Iedereen ligt op de grond van het lachen. Hij lacht ook zijn hoofd eraf.”
Op zijn allereerste dag had Rathbone zijn plek verdiend.