“Mate, ik vertel je… ik ben daar op mijn eerste dag. Ik ben op mijn eerste dag bij Man United. Ik weet niet wat ik kan verwachten,” vertelde Rathbone aan Football Presse. “Ik heb nooit een rol bij een club gehad waarbij ik niet de fysiotherapeut ben.”
In plaats van vanaf de zijlijn te observeren, werd hij meteen in de training gegooid.
“Warren Joyce zegt, ‘Kom op, Baz, kleed je om.’ Ik dacht, ‘Dank God daarvoor,’ want om de job te doen moet je er middenin zitten — op het veld met de spelers die rennen, lachen, de bal passen.”
De sessie begon met bezitdozen.
“Ik sta aan de buitenkant en iedereen kijkt naar deze oude gast en vraagt zich af wat er aan de hand is.”
Toen kwam de bal naar hem toe.
“De bal wordt naar me toe geschoven door Jesse Lingard… Miqueita komt me achterna… Ik steek de bal door zijn benen terug over de doos. Iedereen stopt. Iedereen lacht omdat ik hem had omver gegooid.”
Maar dat was nog maar het begin.
Toen het om brutale shuttle races ging, maakte Nicky Butt het competitief.
“Butty zegt, ‘Ik wil een winnaar zien.’”
Shinji Kagawa, die terugkwam van een blessure, kreeg te horen dat hij aan het einde tegen Rathbone mocht racen.
“Shinji komt naar me toe en zegt, ‘Mag ik mijn conditie op peil brengen?’ Warren zegt, ‘Je kunt aan het einde tegen Baz rennen.’ Dus iedereen lacht.”
Toen kwam de confrontatie.
“We beginnen… eerste lijn en terug, tweede lijn terug, we lopen nek aan nek. De jongens moedigen allemaal aan, ‘Kom op, Baz.’”
En in de laatste rechte lijn:
“Ik zeg in mijn boek, ‘Het spijt me, Shinji, je lijkt een geweldige vent en je bent ongetwijfeld een wereldklasse speler, maar dit is mijn dag.’ En ik schakelde gewoon een tandje hoger en liet hem achter me.”
De reactie?
“ Iedereen ligt op de grond van het lachen. Hij ligt ook in een deuk.”
Op zijn allereerste dag had Rathbone zijn plek verdiend.