Bij Rangers ervoer de vleugelspeler racisme en intimidatie die hem aan het twijfelen konden brengen of voetbal de moeite waard was. Toch blijven zijn herinneringen aan die periode verbonden met de club van wie hij hield, de teamgenoten die naast hem stonden en het buitengewone voetbal dat hij speelde.
"Ik had een varkenspoot," herinnerde Walters zich. Voetbal Presse.. ""Ik heb dartpijlen gehad. Van alles. Gelukkig raakte geen van hen me daadwerkelijk, maar ja, ik heb, noem maar op, ze hebben het gegooid. Maar zoals ik al zei, gelukkig raakte niets me."
Walters kan nog steeds de wedstrijden identificeren die geassocieerd zijn met sommige van die incidenten. De varkenspoot kwam tijdens een bezoek aan Celtic, terwijl hij zich herinnert dat er dartpijlen werden gegooid in een wedstrijd tegen Heart of Midlothian. Een ander incident maakte een totaal andere indruk.
"Geloof het of niet, we speelden ooit tegen Stoke City, en ik zag een echte mes. Ik neem aan dat het naar mij werd gegooid omdat het daar gewoon lag, maar ik was natuurlijk aan het spelen, dus ik zag niet dat het werd gegooid. Maar er lag een mes aan de kant van de baan."
Het gezicht was genoeg om hem aan zijn carrière te laten twijfelen.
"Dus dat zijn de dingen die me hebben laten denken: 'Oh, wacht even. Is het de moeite waard om dit voetbal te spelen?' Maar zoals ik al zei, gelukkig heb ik geen schade opgelopen, als je het zo wilt noemen. Ik heb het een beetje op de achtergrond gezet en ben gewoon blijven voetballen."
De misbruik was niet beperkt tot voorwerpen die vanuit het publiek werden gegooid. Walters was in december 1987 bij Rangers gekomen en werd een van de eerste zwarte spelers die de club vertegenwoordigde, en de vijandigheid volgde hem gedurende zijn tijd in Schotland. Hij zegt dat hij literatuur ontving die naar verluidt van de Ku Klux Klan kwam, waarin hem werd gewaarschuwd niet voor Rangers te spelen.
De situatie veranderde toen Graeme Souness Mo Johnston in 1989 ondertekende. Johnston had eerder voor Celtic gespeeld, en zijn overstap naar Rangers veroorzaakte een woedende reactie.
"Ik herinner me dat ik op dat moment tegen hem zei: 'Dank God dat ze Mo hebben ondertekend, want hij heeft de druk van me afgenomen. Nu kan ik gewoon binnenkomen en niet worden misbruikt.'"
Het was een onthullend antwoord van Walters, die maandenlang had omgegaan met vijandigheid die deel was geworden van de routine van het spelen voor Rangers. Johnston daarentegen kreeg bedreigingen van een bijzonder ernstige aard.
"Hij kreeg blijkbaar een kogel per post. Ik kreeg gewoon literatuur van de Ku Klux Klan, naar verluidt. De Ku Klux Klan vertelde me, weet je, 'Speel niet voor Glasgow Rangers,' en zo verder."
Walters zegt dat de beveiligingsmaatregelen van Johnston het niveau van gevaar weerspiegelden waarmee hij te maken had.
"Ze moesten zijn auto doorzoeken, de onderkant van zijn auto, om ervoor te zorgen dat er geen explosieven onder zijn auto zaten, omdat mensen hadden gedreigd zijn auto op te blazen en dergelijke dingen. Maar in tegenstelling tot mij had Mo de meeste tijd twee beveiligers bij zich toen hij in Ibrox was. Dus hij had geluk op dat gebied. Ik had geen beveiligers bij me."
Walters doet alsof de ervaringen hem niet onberoerd hebben gelaten. Terugkijkend erkent hij dat hij veel van het misbruik naar de achtergrond had gedrukt, alleen om herinneringen tientallen jaren later terug te krijgen toen hij deelnam aan een documentaire over Andrew Watson, de baanbrekende zwarte voetballer die in Schotland speelde.
"Ik herinner me dat ik tegen mezelf zei: 'Als het me niet stoorde, zou ik het me niet herinneren.' Dus het moet me wel gestoord hebben. Maar ik had het onderdrukt."
Hij zegt dat zijn familie en Rangers hem door een moeilijke periode hebben geholpen, en hij gelooft dat hij degenen die verantwoordelijk waren voor het misbruik heeft vergeven. Dat betekent niet dat de herinneringen zijn verdwenen, of dat het racisme als een kleine voetnoot in zijn carrière moet worden behandeld.
Toch is Walters ook duidelijk over wat Rangers hem heeft gegeven. De club was een plek van succes, uitstekende teamgenoten en een sterk gevoel van erbij horen. Zijn jaren in Schotland brachten een van de mooiste periodes van zijn carrière, en de sfeer in de kleedkamer blijft een van zijn sterkste herinneringen.
"Ja, misschien wel," zei hij toen hem werd gevraagd of Rangers het beste van hem had gezien. "We wonnen alles wat mogelijk was behalve de Europese Cup. Geweldige tijden en geweldige wedstrijden, en het was een magische tijd om bij Glasgow Rangers te zijn, niet alleen buiten de club, maar ook binnen de club."
Voor Walters werd de band tussen teamgenoten gesmeed door wat ze samen bereikten, in plaats van simpelweg wat ze buiten het veld deden.
"De kameraadschap met de andere spelers was ongeëvenaard. Mensen zeggen dat je veel kameraadschap en teamgeest krijgt door wat je buiten het veld doet. Maar naar mijn mening krijg je je kameraadschap en je teamgeest op het veld wanneer je dingen wint en elkaar helpt."
Hij herinnert zich een groep die samen zou staan wanneer een van hen in de problemen zat.
"Als er iets gebeurde, als er enige schermutselingen waren, waren we er allemaal om de andere speler te steunen. Dus het waren geweldige tijden, ja, absoluut."
Dat is de tegenstrijdigheid in het hart van Walters' Rangers-verhaal. Hij herinnert zich de varkenspoot, de dartpijlen, het mes en de bedreigingen. Hij herinnert zich ook het voetbal, de overwinningen en de teamgenoten die hem het gevoel gaven deel uit te maken van iets bijzonders. Het misbruik was echt, en het deed ertoe. Maar het werd nooit het enige dat hij te zeggen had over Rangers.
Het boek van Mark Walters "Wingin' It: The Mark Walters Story" is van Pitch Publishing - wat hier beschikbaar is..
