Football Presse

Lee Clark exclusief: De club die ik hielp oprichten en die de broers Ameobi voor Newcastle voortbracht

·Interview door Jacob Hansen
Delen
Lee Clark exclusief: De club die ik hielp oprichten en die de broers Ameobi voor Newcastle voortbracht

Newcastle/X.com

Lee Clark was al bezig met zijn weg door de jeugd- en reserveteams van Newcastle United toen hij, op slechts 16-jarige leeftijd, door Brian Clarke werd uitgenodigd om te helpen bij het opzetten van Walker Central.

Het was een voetbalclub die ontworpen was om jongeren in de East End van Newcastle een kans te geven om te spelen.

Terwijl hij zijn eigen ambities op St James' Park nastreefde, bracht Clark donderdagavonden door met het coachen van kinderen en zondagen met het leiden van een team. Wat begon als een gemeenschapsinitiatief zou een lange geschiedenis genieten, met Shola Ameobi en zijn jongere broers Sammy en Tomi onder de jongeren die door de gelederen kwamen.

Bijna vier decennia later bestaat Walker Central nog steeds, iets waar Clark aanzienlijke trots in heeft.

"Dat kwam van de eerder genoemde Brian Clarke," vertelde Clark Football Presse. "Brian kwam uit het Walker-gebied van Newcastle, dat is de East End, en ik kwam daar ook vandaan.

"We hadden niets voor de kinderen van Walker. We hadden Wallsend Boys Club, en dan had je St Mary's en dat soort dingen, maar er was niets in het Walker-gebied.

"Hij had veel geweldig werk gedaan bij Wallsend, maar hij wilde op zijn eigen benen staan en richtte Walker Central op en vroeg me om deel uit te maken van het.

"Ik was altijd al geïnteresseerd in coachen, zelfs op jonge leeftijd. Ik genoot ervan om te kijken en notities te maken van sessies, wat mijn managers en coaches hadden gedaan, zelfs op zo'n jonge leeftijd.

"Ik nam de jongens één nacht per week mee voor training en dan hadden we op zondag een wedstrijd, en ik hield er absoluut van.

"We hebben dat opgestart. En met de steun van lokale zakenlieden die hielpen de club te financieren en te runnen met de benodigde financiën, heeft het een fantastische, succesvolle periode gehad sinds het is gestart. En het gaat nog steeds door."

Clarks betrokkenheid ging over het bieden van iets voor kinderen in de buurt waar hij was opgegroeid. Hij begrijpt het belang van grassroots voetbal en de kansen die het kan bieden aan jongeren die anders misschien zouden missen.

"Het heeft de kans gegeven aan, durf ik te zeggen, maar dat is waar ik vandaan kom en ik schaam me niet, onderprivilegeerde jongens en meisjes om de kans te krijgen deel uit te maken van een team en die disciplines te leren en te genieten van samen zijn met vrienden, voetballen en trainen en fit blijven.

"Dus ja, het is iets waar ik trots op ben dat ik deel van uitmaakte."

Een van de meest opmerkelijke succesverhalen van de club was een jonge Shola Ameobi, die uiteindelijk een prominente figuur zou worden bij Newcastle United. Clark herinnert zich de verbinding met bijzondere genegenheid, vooral gezien de vooruitgang die de familie Ameobi heeft geboekt.

"Brian Clarke, die het opstartte, ongelooflijk een van onze eerste jonge jongens die door die opzet bij Walker Central kwam, was een jonge Shola Ameobi.

"Shola en zijn jongere broers kwamen daar ook doorheen. Dus Shola speelt nog steeds een grote rol in de gemeenschap en in de voetbalclub.

"En zo zijn er veel succesverhalen. Het is zoals veel van de jongensclubs in het gebied.

"We hebben een rijke geschiedenis van goed competitief jongensclubvoetbal in het gebied. Nu, uiteraard, met meisjes- en damesteams, en zij zetten dat succes voort. En dat is waarom het noordoosten een goede kweekvijver is geweest voor professionele voetballers."

Voor Clark was de ervaring nooit simpelweg het identificeren van toekomstige professionals. Hij genoot van het coachen zelf, en de toewijding die nodig was om zijn eigen voetbalcarrière in balans te brengen met het helpen van jongeren om zich te ontwikkelen.

Toen hem werd gevraagd waar die toewijding vandaan kwam, legt hij uit dat het simpelweg een verlengstuk was van zijn levenslange liefde voor het spel.

"Nee, ik hield er gewoon van. Ik hou van voetbal, weet je. Mensen hebben de laatste weken gevraagd, toen ik betrokken raakte bij het management, waarom ik het op 54-jarige leeftijd wil doen, maar ik hou van voetbal.

"Ik hou ervan om het te kijken. Mijn familie maakt me belachelijk omdat ik soms naar elke soort voetbal op tv kijk, en niet eens een Engelse zender in de commentaar.

"Dus ik probeer ze te vertellen dat het komt omdat ik een andere taal probeer te leren, maar dat is het niet echt. Het is gewoon dat ik van voetbal hou. Het is wat ik heb gekend. Het is het enige wat ik heb gekend en ik hou ervan.

"Ik ben er mijn hele leven omringd door geweest met familie en vrienden, en ik hou ervan om er deel van uit te maken.

"Het is een geweldige manier geweest om mijn brood te verdienen. Het is een geweldige manier geweest om van de levensstijl te genieten die ik heb, maar het is ook gewoon iets dat ik graag doe.

"Zolang ik me kan herinneren, was er een bal. En zoals ik al zei, ik kwam uit de East End, Newcastle. We hadden niet veel. Ik was de jongen die de voetbal had. Dus als ze het niet volgens mijn regels speelden, nam ik de bal en ging ik naar huis."

Die vroege coachingervaring weerspiegelde ook iets waar Clark al lange tijd over nadacht. Zelfs terwijl hij zich ontwikkelde als speler bij Newcastle, dacht hij al na over wat er zou komen na zijn spelerscarrière.

Hij begon vroeg met het behalen van coachingdiploma's, vastbesloten om niet met pensioen te gaan zonder zich voor te bereiden op de volgende fase van zijn leven in het voetbal.

"Ik wilde niet aan het einde van mijn carrière komen en dan denken, oh, wat ga ik doen? Ik begin nu met mijn coachingdiploma's.

"Ik begon ze vroeg, zodat ik mijn coachingcertificaten kon behalen terwijl ik speelde. Dus toen de dag uiteindelijk kwam, was ik gelukkig in een positie waarin ik de beslissing kon nemen toen mijn carrière eindigde. Ik had iets om in te gaan.

"Ik heb nooit verborgen dat ik altijd de manager wilde zijn, maar ik wist dat ik het nodige werk moest doen, coach worden en dan assistent worden en leren van ervaren mensen.

"En ja, we kregen de kans en gingen gewoon verder vanaf daar, echt. Dus ja, ik wist het. Ik wist wat ik wilde doen."

Clarks reis naar het management zou hem uiteindelijk door het hele land brengen, maar de fundamenten werden al gelegd terwijl hij nog een tiener was. Walker Central gaf hem de kans om te coachen, te leren en bij te dragen aan zijn lokale gemeenschap terwijl hij zijn eigen speelambities bleef nastreven.

Het feit dat de club vandaag de dag nog steeds actief is, met de broers Ameobi onder zijn afgestudeerden, biedt een blijvende herinnering aan wat kan komen van het geven van kansen aan jonge mensen.

Voor een 16-jarige die al zijn eigen Newcastle United-droom achterna zat, was het een andere manier om bij te dragen aan de voetbalgemeenschap die hem had gevormd.