De voormalige middenvelder, die sprak met Iker Casillas in zijn podcast Bajo los Palos, herbezocht een carrière die net zozeer door spanning als door talent werd gedefinieerd -- een speler die, naar eigen zeggen, overal waar hij kwam de meningen verdeelde.
"Met Guti was er geen middenweg," zei hij. "Of je hield van hem of je haatte hem. En dat gebeurde in het Bernabéu en op elk stadion dat ik bezocht. Elke keer dat ik het veld opging in het Bernabéu voelde het als een examen. Ik herinner me veel gefluit. En ik herinner me momenten waarop ik de menigte confronteerde."
Hem werd gevraagd of hij hetzelfde weer zou doen: "Ja. Wanneer ik tegen mensen in ging, was het omdat ze dingen zeiden die nooit gezegd hadden moeten worden."
Het meest sprekende gedeelte van het interview betrof zijn relatie met Del Bosque, die hij beschrijft als zijn moeilijkste periode bij de club -- ondanks zijn oprechte genegenheid voor hem.
"Vicente Del Bosque was niet eerlijk tegen mij," zei Guti. "Ik hou veel van hem, maar ik denk dat hij in sommige dingen niet eerlijk was. Toen hij me als aanvaller opstelde, scoorde ik doelpunten en was ik belangrijk, en toen kwam de Champions League-finale en liet hij me op de bank zitten."
De twee waren al lang daarvoor met elkaar in botsing gekomen. Als jeugdspeler verliet Guti de training nadat hij een wisselshirt had gekregen terwijl hij vond dat hij moest starten. Del Bosque, toen lid van de coachingstaff, vond hem op de trap en vroeg hem terug te komen. Hij weigerde.
"De waarheid is dat Vicente veel van mij heeft verdragen omdat ik behoorlijk rebels was," zei hij. "Ik rebelleerde tegen dingen die ik onrechtvaardig vond."
De episode die het langst is blijven hangen, is de komst van Beckham in 2003. Luís Figo presteerde al goed op de rechterflank en werd naar binnen verplaatst om de Engelsman onderdak te bieden -- naar de positie van Guti.
"Bij Madrid speelde Figo heel goed op de rechterflank, en ze haalden Beckham binnen, die ook in die positie speelde. Toen zetten ze Beckham als centrale middenvelder, waar ik speelde. Wat ik bedoel is, de club vertrouwde me niet 100 procent."
Hij liet zich één hypothetische vraag stellen.
"Als ik Gutilović of Gutinho had geheten, zou ik veel meer geld hebben verdiend. Als Madrid me had getekend, had ik waarschijnlijk bij decreet gespeeld, zoals sommige anderen die zelfs niet goed speelden."
Er was ook warmte, vooral in de herinnering aan het besteden van zijn eerste professionele salaris aan een auto en een huis voor zijn ouders: "Ze hadden hun hele leven voor mij gevochten. Ik had het grote geluk om dat voor hen te kunnen doen."
Over de academie van Real Madrid was hij gematigd maar kritisch. De club, zei hij, kijkt consequent naar buiten in plaats van te koesteren wat ze al heeft.
"Ik zou graag zien dat er meer spelers uit de cantera komen. De waarheid is dat Barcelona het vaak uit nood heeft gedaan, maar zelfs uit nood wedden ze op hun eigen spelers."
Zijn laatste woord was gereserveerd voor Arda Güler, de jonge Turkse middenvelder die nu door fans en media met hem wordt vergeleken. De vergelijking, zei Guti, is een waarschuwing -- geen compliment.
"Hopelijk zal hij niet zoals Guti zijn. 'Hij heeft kwaliteit, de laatste pass, maar...' Dat zeiden ze over Guti. Dit type speler in het Bernabéu is de meest bekritiseerde wanneer het niet goed gaat."