Phil Brown speelde op dezelfde lokale velden als Waddle voordat hij hem als professional tegenkwam, terwijl Newcastle schrijver en historicus Gary Sherrard in St James' Park was om de vleugelspeler zijn debuut te zien maken. Samen schetsen hun herinneringen de opkomst van een opmerkelijk talent, de Newcastle-ploeg die hem hielp aan zijn bekendheid, en het vertrek dat supporters deed afvragen wat er misschien had kunnen zijn.
Op 22 oktober 1980 maakte Waddle zijn debuut voor Newcastle tegen Shrewsbury Town. Hij was 19, speelde voor de niet-competitieve Tow Law Town, en stond op het punt om een vijfjarige periode te beginnen die hem zou vestigen als een van de meest opwindende spelers van de club.
Voor Sherrard was het een nacht die bij hem is gebleven.
"Ik herinner me dat ik bij het debuut van Chris Waddle was. Het was tegen Shrewsbury op een dinsdagavond," herinnerde hij zich. Football Presse. "Chris Withe, de jongere broer van de centrumspits Peter Withe, die waarschijnlijk zes of zeven jaar eerder voor ons speelde, maakte diezelfde avond zijn debuut als linksback.
"Ik denk dat Chris Withe maar twee wedstrijden voor de club heeft gespeeld voordat hij een lange periode in de lagere divisies had, maar Chris Waddle heeft natuurlijk veel meer van zijn carrière bij Newcastle gemaakt.
"Hij had vrij vroeg periodes buiten het team, en ik denk dat het een kwestie was van Chris Waddle ervan te overtuigen dat hij in staat was om op dat niveau te spelen, net zozeer als dat het een kwestie was van hem andere mensen te overtuigen dat hij daar kon spelen."
De vroege onzekerheid zou niet lang duren. Onder Arthur Cox vond Newcastle United een manier om meer uit Waddle te halen, wiens veelzijdigheid hem moeilijk te plaatsen maakte.
"Zodra Arthur Cox als manager was gekomen en hem dat vertrouwen had gegeven en hem een soort unieke rol had gegeven in die fase, waren er in de vroege jaren '80 niet veel omgekeerde vleugelspelers, en Chris Waddle werd de soort die zou rondzwerven.
"Hij zou een tijdje op de linkerflank staan, dan op de rechterflank, hij zou centraal opduiken. Hij maakte zijn debuut als nummer negen. Hij had doelpunten gescoord in de reserves."
Het was een onderscheidende stijl, een die steeds waardevoller zou worden naarmate Waddle zich ontwikkelde. Hij was niet simpelweg een vleugelspeler die breed bleef en op de bal wachtte. Hij kon over het veld bewegen, ruimte vinden in centrale gebieden en verdedigers naar onbekend terrein trekken.
Sherrard herinnert zich Waddle naast Peter Beardsley als twee spelers die iets echt anders naar Newcastle brachten.
"Ze gingen hun eigen weg, ze hadden hun eigen stijl, en het was geweldig om de vroege dagen van hun internationale carrières te zien beginnen bij Newcastle."
Voor de voormalige manager van Hull City, Brown, begon het verhaal eerder, op de velden van het Noordoosten, waar Waddle al een naam was die mensen kenden.
De voetbalgemeenschap was hecht, met spelers die door lokale clubs en niet-competitieve teams verhuisden terwijl ze probeerden een weg naar het professionele spel te vinden. Brown was een rechtsback die hoopte dat hij uiteindelijk tegen de jonge vleugelspeler zou komen te staan.
"Tow Law was weer een lagere divisie, weet je, en niet-competitief voetbal," vertelde Brown. Football Presse. "En iedereen praatte, weet je, wie de opkomende spelers in het gebied waren. Natuurlijk doe je dat, omdat zij de spelers zijn waar je een gesprek mee kunt voeren.
"Er waren vroeger plekken op de A19, de hoofdweg die teruggaat naar South Shields vanuit Hartlepool, die bijna door Sunderland gingen. Maar je had Durham, en uiteindelijk aan de andere kant van South Shields had je Newcastle. Dus het was gewoon een hechte gemeenschap. De voetbalgemeenschap was erg hecht, dus iedereen kende Chris.
"En ik hoopte gewoon dat ik op een dag tegen hem zou komen, omdat, weet je, hij is zo'n slanke soort vleugelspeler -- linksbuiten, rechtsbuiten, wat dan ook. Hij kon beide kanten op. En ik was een rechtsback op dat moment, dus ik dacht dat ik op een gegeven moment tegen hem zou komen."
Brown wist welk type tegenstander hij zou kunnen tegenkomen. Snelheid en onvoorspelbaarheid waren moeilijke kwaliteiten voor een verdediger om te beheersen, vooral wanneer de vleugelspeler van beide kanten kon aanvallen.
"Ik dacht altijd dat ik tegen iemand zoals dat kon spelen, weet je, een stop-start vleugelspeler, iemand die absolute verbluffende snelheid had. Ik had altijd moeite. Ik was niet de snelste verdediger ter wereld, weet je, ik geef dat toe.
"In het moderne spel, kun je mensen hun snelheid verbeteren? Absoluut. Maar wat ik probeerde te doen, was gewoon mijn passing verbeteren, mijn technische kant van het spel verbeteren. En rennen, in mijn hoofd, was geen technische kant van het spel, maar dat is het nu absoluut wel."
De verwachte ontmoeting kwam later, nadat Brown zijn eigen weg naar professioneel voetbal had gemaakt met Hartlepool United en daarna Bolton Wanderers. Waddle was ver voorbij de lokale scene verhuisd en had zich gevestigd bij Newcastle, daarna Tottenham, voordat hij uiteindelijk later in zijn carrière bij Sheffield Wednesday terechtkwam na een tijd in Frankrijk bij Olympique Marseille.
"Ik denk dat de eerste keer dat ik tegen hem kwam, was toen ik voor Bolton Wanderers speelde en hij bij Sheffield Wednesday was. En ik denk dat dat de eerste keer was dat ik hem ontmoette omdat hij op een ander niveau was. Hij was op een ander niveau dan ik, weet je."
De afstand tussen de twee carrières was gegroeid, maar de kwaliteiten waarover Brown had gehoord in het Noordoosten waren nu daar om op het veld getest te worden.
De vrijheid om anders te zijn
Waddle's jaren bij Newcastle vielen samen met een periode waarin de club de ingrediënten had om iets speciaals te bouwen. Kevin Keegan arriveerde als een grote aantrekkingskracht, Beardsley volgde, en de opkomst van Paul Gascoigne bood de mogelijkheid van een ploeg die gebouwd was rond verschillende spelers die dingen konden doen die anderen niet konden.
Voor supporters was het kijken naar Waddle's ontwikkeling een deel van die bredere opwinding. Sherrard was opgegroeid met verhalen over de grote teams van Newcastle en de menigten die ze aantrokken, maar de spelers van de jaren '80 creëerden hun eigen herinneringen.
Hij zag iets ongewoons in de jonge Waddle en Beardsley, spelers die niet in conventionele vormen pasten.
"Peter Beardsley kwam in het tweede seizoen van Keegan, '83-'84. We wisten van Peter Beardsley omdat, in Look North TV, Carlisle, hoewel het aan de westkust ligt, Carlisle in onze TV-regio kwam, en hij leek een van de twee Carlisle-spelers te zijn die ooit genoemd werden voordat hij naar Canada ging en zijn korte periode bij Manchester United.
"Dus we wisten iets over hem, maar hij was een unieke speler. Hij had geen format van enige andere speler die ik op jonge leeftijd had gezien, toen ik in mijn tienerjaren was, en waarschijnlijk niet veel sindsdien. En Chris Waddle, hetzelfde eigenlijk."
Waddle's veelzijdigheid betekende dat Newcastle hem in verschillende posities kon gebruiken, maar die flexibiliteit creëerde ook uitdagingen. Toen Jack Charlton Keegan opvolgde, veranderde de benadering van het team, met twee centrumspitsen die werden binnengehaald en Waddle en Beardsley die uit hun gevaarlijkste posities werden gehaald.
Sherrard vond dat Newcastle niet het beste uit wat ze hadden haalde.
"Ze waren de twee beste spitsen in die fase, dus het was geen geweldige mix. En je kon zien dat hij probeerde direct te zijn, hij probeerde het team op de voorvoet te krijgen door direct te spelen, maar als ik een speler in dat team was, zou mijn eerste gedachte zijn, waar is Peter Beardsley? Omdat hij deze pass krijgt. Of, waar is Chris Waddle? Hij krijgt deze pass.
"Ik zou niet hebben nagedacht over het lang wegschieten voor mensen om achteraan te rennen wanneer je zoveel vermogen in je team hebt."
Voor een supporter die Waddle's vroege ontwikkeling had gevolgd, was het probleem niet alleen waar hij speelde, maar of Newcastle een team kon bouwen dat het meeste uit zijn vermogen haalde.
"Als één manager gelooft in één bepaalde speelstijl en de spelers gewend zijn aan iets anders, en je wilt de eigenschappen die je hebt van unieke talenten zoals Waddle, Beardsley, en dan vlak achter hen, Paul Gascoigne, niet verspillen, wil je hem natuurlijk zo snel mogelijk de bal geven."
De mogelijkheid om die spelers samen te houden werd een van de grote onbeantwoorde vragen van dat Newcastle-tijdperk.
Waddle was een gevestigde speler in het eerste elftal geworden, Beardsley floreerde en Gascoigne kwam op. Er was een gevoel dat de club een team had kunnen bouwen rond zijn eigen opkomende talenten, maar Newcastle had moeite om de belofte om te zetten in blijvende vooruitgang.
Toen vertrok Waddle.
Het vertrek dat bij Newcastle bleef
In 1985 ging Waddle naar Tottenham Hotspur. Newcastle ontving een vergoeding van £590.000, maar de verhuizing was pijnlijk voor supporters die hem hadden zien opgroeien van een veelbelovende tiener tot een van hun meest getalenteerde spelers.
Sherrard herinnert zich het gevoel van het verliezen van een speler die onderdeel was geworden van de identiteit van de club.
"Je verliest Keegan door zijn pensioen, dat is prima. En dan een jaar, 18 maanden later, is Chris Waddle weg, nadat hij echt zijn naam bij Newcastle had gemaakt, en je denkt dat er geen reden is voor hem om te gaan.
"Hij gaat naar Tottenham. Oké, ze zijn flashy, ze zijn uit Londen. Dan gaat Peter Beardsley voor een recordbedrag naar Liverpool."
Er was een begrijpelijk verschil tussen het verliezen van een speler die wilde concurreren om grote prijzen en het verliezen van iemand wiens vertrek moeilijker te verzoenen leek met wat Newcastle nog zou kunnen bereiken. Beardsley's daaropvolgende verhuizing naar Liverpool bood de mogelijkheid van trofeeën; Waddle's vertrek naar Tottenham was een nieuwe klap voor een club die al moeite had om zijn beste spelers vast te houden.
De verkopen hielpen ook om Newcastle's pogingen te financieren om te herbouwen, zonder te garanderen dat de vervangers even effectief zouden zijn.
"Helaas voor Newcastle was het de verkoop van Waddle, daarna Beardsley, daarna Gascoigne die enige echte impact in de transfermarkt financierde, en er waren geen grote impacten in de transfermarkt."
Voor Sherrard ligt de frustratie in wat die spelers samen vertegenwoordigden. Waddle en Beardsley hadden al hun individualiteit aangetoond, terwijl de komst van Gascoigne suggereerde dat er nog een uitzonderlijk talent op komst was. Met het juiste management en investering had Newcastle die groep kunnen ontwikkelen tot iets veel substantiëlers.
"Het zou geweldig zijn geweest, nietwaar, als hij de volgende stap had gehad nadat Keegan als speler was vertrokken."
Browns herinnering biedt een ander perspectief op dezelfde voetballer. Hij kende Waddle eerst als een naam die rondging in het lokale spel, een slanke vleugelspeler met de mogelijkheid om beide kanten op te gaan, en later als een tegenstander wiens snelheid en onvoorspelbaarheid hem een formidabele uitdaging maakten.
Tegen die tijd was Waddle een speler geworden wiens carrière ver voorbij Newcastle reikte. Hij ging verder om Tottenham, Marseille en Sheffield Wednesday te vertegenwoordigen, evenals Engeland, en verwierf een reputatie voor zijn creativiteit en technische vaardigheden.
Maar zijn verhaal bij Newcastle blijft bijzonder significant vanwege hoe het begon. Een jonge speler die opkwam uit de niet-competitieve scene van het Noordoosten had zijn kans verdiend, vond vertrouwen onder Cox en ontwikkelde zich tot een voetballer die een menigte kon boeien.
Sherrard was daar bij het begin, kijkend naar Waddle die zijn debuut maakte op een dinsdagavond tegen Shrewsbury. Brown had zijn vooruitgang gevolgd vanuit de lokale voetbalgemeenschap voordat hij hem uiteindelijk in het professionele spel tegenkwam.
Hun herinneringen komen op hetzelfde punt samen: de erkenning van een speler die anders was, en het gevoel dat Newcastle een speciaal talent had bezeten tijdens een periode waarin de club het potentieel had om een team rond hem te bouwen.
Voor degenen die Waddle zagen opkomen in St James' Park, was het vertrek niet het einde van zijn verhaal. Het was het moment waarop de mogelijkheden van wat hij en Newcastle samen hadden kunnen bereiken een vraag werden die nooit beantwoord zou worden.