Paul Miller was een jonge leerling die vanaf de tribunes keek. Beide mannen herinnerden zich later de avond Football Presse, en geen van beiden is het vergeten.
Er waren makkelijkere tegenstanders om mee te spotten dan Leeds United in de jaren '70. Alfie Conn wist dat. Hij deed het toch.
Op 28 april 1975 stond Tottenham Hotspur tegenover Leeds op White Hart Lane, wetende dat ze een overwinning nodig hadden om hun overleving in de oude First Division te garanderen. Ze stonden 3-1 voor en, een tijdje, verliep de avond prachtig. Leeds was kampioen, maar ze hadden ook een Europese finale tegen Bayern München in het vooruitzicht.
Toen ging Conn op de bal zitten.
Toen hem door Football Presse werd gevraagd wat hem bezield had om het te doen, glimlachte de voormalige middenvelder van Tottenham en Rangers bij de herinnering. Het was niet gepland.
"Het was de laatste wedstrijd van het seizoen, en we moesten Leeds verslaan om in de oude First Division te blijven. Het was nooit gepland. Het was iets dat gebeurde.
"De bal werd naar me gespeeld en ik dacht, 'Ik ga erop zitten.' En ik gebaarde naar de back om te komen en zei gewoon, 'Ik ga weer langs je heen.'"
Het was pure Alfie Conn: brutaal, zelfverzekerd en bereid om zijn tegenstander uit te dagen. Maar toen hij weer op zijn voeten kwam, keek hij naar het doel van Tottenham en zag hij Pat Jennings zijn hoofd schudden.
"En toen zei ik tegen mezelf, 'Wat heb je gedaan?'"
Conn had goede reden om zich dat af te vragen. Leeds was niet een team dat je wilde provoceren, vooral niet als jouw eigen ploeg voor hun leven vocht.
Peter Lorimer scoorde een spectaculair doelpunt van ongeveer 30 meter, en plotseling was de stand 3-2.
"We vechten voor ons leven, weet je. Dus het had ook de andere kant op kunnen gaan. Ik zou die wedstrijd verloren hebben. Ik zou afgeslacht zijn."
Paul Miller herinnert het zich even levendig. Hij was een jonge leerling bij Tottenham, kijkend vanaf de tribunes terwijl de wedstrijd dreigde te kantelen.
"We stonden 3-1 voor en cruisend, toch? Cruisend. Leeds had drie tot vier dagen later een Europese finale. Ze wilden zich niet blesseren. Ze namen het gemakkelijk op ons.
"Leeds is trouwens een veel beter team dan wij. Een andere klasse. Ze hadden net de competitie gewonnen."
Toen besloot Conn om plezier te maken.
"En Alfie, om een onbekende reden, ging op de bal zitten. Nou, toen kwam Leeds naar voren en speelde."
Miller's verslag van wat volgde is niet zo amusant.
"Ze schopten de s*** uit ons en ze kregen een doelpunt terug. En toen denk ik dat Don Revie op een gegeven moment tegen hen zei, 'Rustig, laten we het nemen, herinner je je dat we binnenkort een wedstrijd hebben, jongens, laat het maar.'
"Maar gedurende 20 minuten pulveriseerden ze ons absoluut. En alleen Pat in doel hield ons erin."
Het verschil tussen de twee herinneringen is opvallend. Conn herinnert zich het moment waarop hij besefte dat hij misschien te ver was gegaan. Miller herinnert zich hoe een comfortabele prestatie van Tottenham weer veranderde in een strijd om te overleven.
En de spelers waren niet van plan om Conn te vergeven simpelweg omdat hij het publiek vermaakte.
"De jongens slachtten Alfie na afloop, slachtten hem," vertelde Miller aan Football Presse. "Ik denk dat hij dicht bij wurging was. Ze waren helemaal niet blij met hem.
"Vertrouw me, dat zou jij ook niet zijn. Waarom zou je? We weten, we zijn cruisend, alles is leuk en gemakkelijk, en hij zit op de verdomde bal en maakt de s*** uit Leeds. Je kunt niet met Leeds spotten, van alle teams in die tijd."
Miller was stellig over de kwaliteit en reputatie van de tegenstander.
"Fysiek en qua vaardigheden, een van de beste teams ter wereld. En wij niet. We hadden het moeilijk of gingen misschien naar beneden."
Het was het uitzicht van een jonge leerling op het spel, maar het was ook het uitzicht van een club die wanhopig was om degradatie te vermijden. Tottenham had geen marge voor onzorgvuldigheid. Conn's kleine optreden had Leeds een reden gegeven om hun spel te verhogen, en zijn teamgenoten moesten ermee omgaan.
Voor Conn is de herinnering nooit gescheiden geweest van het gevaar van de situatie.
"Tegen Leeds van alle teams," reflecteerde hij voor Football Presse, terwijl hij zich herinnerde hoe Tottenham-supporters het voorval ter sprake brachten bij het bespreken van zijn carrière.
"Iedereen, dat is het eerste wat ze noemen, jij die op de bal zit. Op de bal zitten. Leeds."
Het was niet een doelpunt dat supporters als eerste herinnerden, of een bepaalde pass of tackle. Het was Conn die op de bal zat, uitnodigend voor een Leeds-speler om het van hem af te nemen, met het lot van Tottenham Hotspur dat boven de avond hing.
De ironie was dat Conn het nog een keer zou proberen met dezelfde truc. De zaterdag voor de wedstrijd tegen Leeds, spelend tegen Arsenal op Highbury, was hij op de bal gaan zitten nadat de scheidsrechter de wedstrijd had gestopt en het hem had gegeven.
"Ik zeg, 'Ik ga gewoon even zitten.' Dus ik ging op de bal zitten."
Een van de Arsenal-spelers zag blijkbaar de grappige kant, en zei tegen Conn: "Alfie, we zijn klaar. Ik zal een foto van je maken terwijl je het doet."
Maar Highbury was een andere situatie. Tegen Leeds hing Tottenham aan hun status in de First Division, en Conn had het moment gekozen om een van de meest formidabele ploegen in het land te provoceren.
Gelukkig voor hem hield Tottenham vol. Ze wonnen met 4-2, met Conn die het vierde doelpunt scoorde, en verzekerden zich van hun plaats in de First Division.
Het resultaat maakte het verhaal. De reactie in de kleedkamer maakte het nog beter.
Miller is de woede nooit vergeten. Conn is nooit vergeten dat Jennings zijn hoofd schudde. En Tottenham-supporters zijn nooit vergeten het gezicht van Alfie die op de bal zat tegen Leeds.
Voor één avond, met alles op het spel, besloot Conn om een grapje te maken. Zijn teamgenoten moesten hopen dat de grap hen niet hun plaats in de hoogste divisie zou kosten.
Dat deed het niet. Maar, zoals Paul Miller duidelijk maakte, hoorde Alfie er daarna over.