Hij heeft gespeeld in Roemenië, Turkije, Italië en Israël, waarbij hij onderweg trofeeën heeft gewonnen en voetbal heeft ervaren in zeer verschillende omgevingen. Tegen de tijd dat hij bij Ascoli aankwam, had hij al meer dan een decennium professioneel voetbal achter de rug en een schat aan ervaringen die veel verder reikten dan het pad dat hij ooit als jongere van Roma had verwacht.
Het was bij Ascoli dat hij Paolo Zanetti tegenkwam, toen een jonge coach die zich begon te vestigen na zijn werk bij Südtirol. Zanetti was zelf een middenvelder geweest, en Petrucci merkte dat ze van nature veel te bespreken hadden.
"De coach was Paolo Zanetti, en hij was jong," vertelt Petrucci Football Presse. "Hij is nog steeds jong, maar op dat moment was hij nog jonger. We hadden een goede relatie. Hij was een middenvelder voordat hij coach werd, dus ik had veel gesprekken met hem over de positie.
"Hij probeerde me het spel beter te laten begrijpen en probeerde me te laten verbeteren. Hij gaf me veel tips en goed advies, en ik kon voelen dat hij op een dag een geweldige manager zou worden."
Petrucci was niet alleen onder de indruk van Zanetti's kennis van het middenveld. Hij merkte op hoe de coach het hele spel benaderde en de hoeveelheid detail die hij in zijn werk stopte.
"Hij is een goede coach. Hij houdt van voetballen en is zeer betrokken op het veld. Hij laat je veel dingen proberen. Hij is attent op alles -- standaardsituaties, de tegenstanders -- en hij bereidt het spel heel goed voor.
"Hij heeft veel kwaliteiten. Hij is een goed persoon en kan motiveren. Ik ben blij met wat hij doet. Ik denk dat hij het geweldig doet, maar ik weet zeker dat hij nog meer kan doen."
Zanetti's carrière bracht hem vervolgens van Ascoli naar Venezia, waar hij promotie naar Serie A won, voordat hij bij Empoli en Hellas Verona speelde. Petrucci's voorspelling dat zijn voormalige coach het hoogste niveau zou kunnen bereiken, kwam dan ook voort uit het kijken naar hem in een veel eerder stadium van zijn trainerscarrière.
"Ik kon voelen dat hij op een dag een geweldige manager zou worden. Hij toonde in de jaren daarna aan dat hij in staat was om coach in de eerste divisie te zijn, en ik voel dat hij met de jaren naar topclubs kan gaan."
Petrucci's eigen route was aanzienlijk minder rechtlijnig.
Zijn voetbalopleiding begon in Rome, en spelen voor Roma droeg een betekenis die moeilijk uit te leggen was aan iemand die daar niet was opgegroeid. Hij verliet Italië als tiener voor Manchester United, maar de band met zijn jeugdcub verdween nooit.
"Voor Roma spelen is iets ongelooflijks. Het is moeilijk uit te leggen. Het is de passie die ze voor deze club hebben, de mensen. Het is geweldig.
"Wanneer je je deel van de club voelt, is je band zo hecht. Wanneer je naar het stadion gaat, is de sfeer geweldig, ongelooflijk. Iedereen zingt, iedereen is dicht bij de club."
Er is een belangrijke onderscheiding in Petrucci's beschrijving van Roma. De emotionele relatie tussen de club en haar supporters is niet afhankelijk van succes.
"Ook al is Roma een grote club, het is nooit top, top, top geweest. Voor de fans doet dit er niet toe. Ze steunen het alsof het de beste club ter wereld is, altijd. En voor ons is het de beste club ter wereld.
"Als je het geluk hebt om in Rome geboren te worden en Roma te steunen, wanneer je naar het stadion gaat, is het iets waar je echt trots op bent. Het is ongelooflijk."
Dat is wat Petrucci gelooft dat de ervaring van het kijken naar Roma anders maakt dan simpelweg het bijwonen van een voetbalwedstrijd.
"Ik denk dat iedereen die van voetbal houdt, de ervaring moet hebben om een keer naar het Roma-stadion te gaan en de supporters te zien zingen zoals ze altijd doen, met de vlaggen, met alles. Het is wauw. Ongelooflijk."
Er is een interessante symmetrie in Petrucci's carrière. Hij groeide op met de enorme emotionele aantrekkingskracht van Roma, verliet vervolgens zijn geboortestad als tiener om een compleet andere voetbalopleiding te volgen bij Manchester United. Van daaruit werd zijn carrière steeds internationaler.
Er waren andere aanbiedingen en andere mogelijke routes, maar Petrucci heeft geen interesse in het terugkijken en het herschrijven van de beslissingen die hij heeft genomen.
"Toen ik jonger was, had ik altijd andere aanbiedingen en andere mogelijkheden. Sommige daarvan waren goede, belangrijke beslissingen om te nemen. Maar op dat moment voelde elke beslissing die ik nam als de juiste voor mij.
"Dus ik wil niet terugkijken en zeggen: 'Ik had dit moeten doen, ik had dat moeten doen.' Wat ik op dat moment besloot, was het beste voor mij."
Die filosofie maakt sense als je kijkt naar de carrière die Petrucci uiteindelijk heeft opgebouwd.
Manchester United gaf hem de ervaring om ontwikkeld te worden binnen een van de grootste instellingen van het voetbal. Roemenië gaf hem regelmatig eerste elftalvoetbal en prijzen. Turkije gaf hem drie jaar van een compleet andere voetbalcultuur. Hij keerde terug naar Italië met Ascoli en Cosenza, speelde daarna in Israël voordat hij opnieuw naar Italië terugkeerde met Brindisi en Messina.
Het was nooit een conventionele route, maar Petrucci ziet geen reden om het te beoordelen aan de hand van de carrière die hij misschien had kunnen hebben.
"Omdat wat ik op dat moment deed het beste voor mij was. Dus voor mij blijft het het beste."
Dezelfde bereidheid om mensen te beoordelen op wat ze waren in plaats van wat ze later werden, is te zien in zijn beoordeling van Zanetti. Toen Petrucci met hem werkte bij Ascoli, was Zanetti nog niet de coach die promotie naar Serie A zou winnen met Venezia of zou managen bij Empoli en Verona.
Hij was simpelweg een jonge voormalige middenvelder die zijn weg in het management probeerde te vinden.
Petrucci had al genoeg gezien.
"Ik voel dat hij meer kan pushen. Ik voel dat hij met de jaren naar topclubs kan gaan."
Petrucci's eigen carrière heeft hem misschien van het voor de hand liggende pad afgevoerd, maar hij heeft dat nooit als iets om te betreuren behandeld. En misschien is dat waarom zijn herinnering aan Roma zo krachtig is: het verlaten van de club betekende niet dat hij achterliet wat het voor hem betekende.
De tiener die Rome verliet voor Manchester werd uiteindelijk een voetballer die gevormd werd door verschillende landen en verschillende voetbalculturen.
Maar de club waarvoor hij opgroeide om te steunen, bleef, in zijn woorden, de beste club ter wereld.
En de jonge coach die hij veel later in zijn carrière ontmoette? Petrucci had al gezien waar hij misschien naartoe ging.