David Bernstein, die in het bestuur van City zat voordat hij voorzitter werd, bewonderde het buitengewone talent van de Georgiër. Maar hij zag ook een speler wiens bijdrage niet altijd voldeed aan de eisen van het collectief.
"Als talent scoort hij uiteraard zeer hoog. Als entertainer, zeer hoog. Een geweldige speler om naar te kijken," zei Bernstein. Football Presse.
Kinkladze arriveerde in 1995 op Maine Road en werd al snel een bron van inspiratie voor supporters die successive degradatieduels meemaakten. Zijn vermogen om moeiteloos voorbij tegenstanders te glijden en spectaculaire doelpunten te produceren maakte hem een natuurlijke favoriet, zelfs toen City uit de Premier League viel en vervolgens in de derde divisie terechtkwam.
Bernstein gelooft echter dat de kwaliteiten die Kinkladze zo spannend maakten om naar te kijken op zichzelf niet voldoende waren.
"Maar hij had zijn beperkingen als teamspeler," zei hij. "Hij werkte niet hard genoeg. Hij was niet, weet je, de verdiensten van verdedigen, van aanvallers die verdedigen en al die dingen die deel uitmaken van het spel."
Kinkladze's moeilijkheden waren niet simpelweg een kwestie van vermogen. Onder Joe Royle, die Frank Clark in februari 1998 verving, bevond de Georgiër zich steeds meer aan de rand terwijl City worstelde om te ontsnappen aan de tweede divisie. Hij vertrok uiteindelijk naar Ajax nadat de club een derde opeenvolgende degradatie had geleden.
Bernstein gelooft dat de beslissing om verder te gaan begrijpelijk was, ook al erkent hij de genegenheid die Kinkladze inspireerde.
"Ik bedoel, hij was geweldig. Ik hou ervan om naar hem te kijken," zei hij. "Maar uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan omdat hij niet op genoeg manieren bijdroeg aan het team."
De voormalige voorzitter vraagt zich ook af of Kinkladze zou passen in de eisen van het moderne tijdperk van Manchester City, wanneer technische vaardigheden moeten worden vergezeld door tactische discipline en arbeid zonder de bal.
"Ik vermoed dat als hij nu rond was, tenzij hij zijn spel op andere vlakken aanzienlijk verbeterde, hij niet zou voorkomen in een team van Pep Guardiola, hoe getalenteerd hij ook is."
Waarom Kevin De Bruyne een andere proposition was.
Bernstein's vergelijking met Kevin De Bruyne benadrukte het onderscheid dat hij maakt tussen een uitzonderlijk individueel talent en een speler die in elke afdeling invloed kan uitoefenen op wedstrijden.
Toen hem werd gevraagd hoe Kinkladze zich verhoudt tot de Belg, was Bernstein duidelijk.
"Nou, ik denk niet dat hij dat doet," zei hij.
"Ik denk dat hij een getalenteerde, geweldige talent was, een soort geweldige speler om naar te kijken. Maar Kevin De Bruyne is een geweldige, geweldige speler in elk opzicht, weet je, op het hoogste niveau."
De vergelijking kwam uit een tijdperk waarin De Bruyne centraal stond in City's succes onder Guardiola. De Belg verliet de club vervolgens in 2025 om naar Napoli te gaan, terwijl Guardiola in 2026 vertrok en Enzo Maresca de leiding nam in het Etihad Stadium.
Bernstein's bredere punt blijft relevant, ongeacht welke specifieke manager of generatie. Op het hoogste niveau moet een speler meer bieden dan momenten van individuele briljantheid.
"Vergeet niet, City speelde op een veel lager niveau dan waar deze club nu speelt," zei hij, terugblikkend op de kloof tussen de club die hij hielp herbouwen en de gevestigde kracht die het vervolgens werd.
Kinkladze's nalatenschap wordt daarom niet verminderd door Bernstein's beoordeling. Integendeel, het illustreert de moeilijke balans tussen entertainment en effectiviteit, vooral bij een club die probeert een betrouwbaarder team te bouwen.
Nicolas Anelka had de kwaliteiten om het hoogste niveau te bereiken.
Toen Bernstein overwoog welke spelers uit zijn eigen City-tijdperk de eigenschappen zouden kunnen hebben om in een elite team te passen, viel Nicolas Anelka op.
De Franse aanvaller arriveerde in 2002 van Paris Saint-Germain voor een toenmalig clubrecordbedrag, met een reputatie die was opgebouwd bij Arsenal en Real Madrid. Hij werd City's topscorer in elk van zijn eerste twee seizoenen en bood de snelheid en afwerkingsvaardigheden die Bernstein gelooft dat hem onderscheidde van veel getalenteerde tijdgenoten.
"Ik denk dat één speler die ik serieus zou overwegen om in dit team te passen Nicolas Anelka zou zijn," zei hij.
"Ik denk dat Nicolas Anelka een echte klasse speler was. Hij speelde voor Arsenal toen Arsenal een zeer goed team was. Hij had fantastische snelheid."
Anelka's carrière werd gekenmerkt door frequente verhuizingen, maar zijn vermogen om op het hoogste niveau te presteren was duidelijk. Hij won de Champions League met Real Madrid, scoorde regelmatig voor City en speelde later een belangrijke rol bij Chelsea.
Bernstein stopte echter net voor het suggereren dat Anelka automatisch aan elke eis van Guardiola's voetbal zou hebben voldaan.
"Of hij enkele van de andere vereisten had die Guardiola zou willen, weet ik gewoon niet," zei hij.
"Maar ik denk dat je hem als een mogelijkheid daarvoor moet beschouwen. Hij was een wereldklasse speler."
Dat onderscheid is belangrijk. Bernstein betoogde niet dat Anelka noodzakelijkerwijs een gegarandeerde keuze zou zijn geweest in elk modern City-team, maar dat zijn natuurlijke kwaliteiten hem een geloofwaardige zaak gaven.
"Eerlijk gezegd, als je geen wereldklasse speler bent, pas je nu niet in het City-team," zei hij.
Het contrast tussen Kinkladze en Anelka biedt een onthullend inzicht in hoe Bernstein voetbalgrootheid beoordeelt. Hij behoudt een oprechte genegenheid voor Kinkladze's kunstzinnigheid, maar gelooft dat Anelka de snelheid, pedigree en algehele kwaliteit bezat om op het hoogste niveau te concurreren.
Voor Bernstein is het verschil niet tussen talent en een gebrek aan talent. Het is tussen briljantheid die supporters boeit en het complete pakket dat nodig is om te slagen onder de allerbesten.
David Bernstein's boek "We waren er echt: De wedergeboorte van Manchester City" is van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar..
