De Liverpool Echo journalist had de lotgevallen van de club gevolgd door decennia van onsuccesvolle pogingen om een moderne thuisbasis te vinden, terwijl hij toekeek hoe een stadion dat ooit tot de beste in het Engelse voetbal behoorde, achterbleef bij zijn rivalen.
Maar toen de verhuizing eindelijk plaatsvond, was het niet simpelweg het einde van een tijdperk. Het was het begin van iets waar Everton op had gewacht, en Beesley's nieuwe boek, "On the Banks of the Royal Blue Mersey", beschrijft het eerste seizoen van die transitie.
Het verhaal omvat de geschiedenis van Goodison Park, de opwinding van het nieuwe stadion aan de waterkant, de aanpassing van een supportersbasis wiens identiteit onlosmakelijk verbonden is met de omgeving, en de eerste momenten waarop Hill Dickinson Stadium als thuis begon te voelen.
Beesley begrijpt waarom sommige Evertonians hun oude stadion nog steeds missen. Voor hem was de beslissing om te verhuizen echter noodzakelijk als de club ooit zijn positie tussen de beste teams van het Engelse voetbal wilde herstellen.
Hij vertelde Football Presse, "Ik hou van Goodison Park, en net als alle Evertonians is het alles wat we ooit hebben gekend. Ik weet dat veel mensen anders denken dan ik, en dat veel mensen het missen, maar voor mij was het een zeer lange afscheid, en het was lang over due.
"Gedurende het grootste deel van zijn bestaan was Goodison Park het beste voetbalstadion in Engeland. Het was het vooraanstaande stadion, het eerste stadion van de Football League dat een FA Cup-finale organiseerde, en het huisvestte vijf wedstrijden tijdens het WK 1966, inclusief de halve finale naast Wembley.
"Maar het bleef achter bij zoveel van zijn rivalen. Ik denk dat het geen toeval is dat we nu in de langste periode zonder trofeeën in de hele geschiedenis van Everton zitten, 31 jaar en tellend. Eerder waren ze slechts 24 jaar zonder het winnen van een trofee gegaan.
"Voor mij is het geen toeval dat deze periode zonder prijzen samenvalt met het feit dat Goodison Park niet langer een van de beste stadions in het land is, zeker niet vanuit financieel oogpunt."
De beperkingen van het stadion waren steeds moeilijker te negeren. Tijdens de financiële transformatie van de Premier League was Everton niet in staat om wedstrijddaginkomsten te genereren op de schaal van hun concurrenten, terwijl de verouderde tribunes en beperkte zichtlijnen herinnerden aan hoe ver het stadion achterop was geraakt bij moderne ontwikkelingen.
De zoektocht naar een vervanging had zich over decennia uitgestrekt. Beesley, nu 47, was opgegroeid met het horen van voorstellen die nooit werkelijkheid werden, van ambitieuze plannen in de jaren '90 tot latere schema's die Everton van zijn traditionele thuisbasis in het noorden van Liverpool zouden hebben weggehaald.
"Ik ben nu 47, en serieuze pogingen om het stadionprobleem op te lossen zijn gaande sinds ik een tiener was. Dat is ongeveer 30 jaar. Dus dat is waarom ik Goodison niet mis in die zin dat, als je wilt dat Everton probeert terug te keren naar de elite van het Engelse voetbal en die hoge normen herstelt, Goodison Park moest verdwijnen.
"Het had een ongelooflijke sfeer. Veel rivaliserende supporters zouden zeggen dat het op zijn dag het meest intimiderende stadion in de Premier League was. Maar wat je nu hebt, zijn diezelfde supporters, met zelfs meer van hen, in een moderne setting.
"De tribunes zijn steil, de supporters staan dicht bij het veld, en het is intimiderend. Hopelijk brengt het het beste van Goodison Park naar een modern stadion. Daarom mis ik het niet op dezelfde manier. Het zal altijd deel uitmaken van ons leven, en het is alles wat we ooit hebben gekend als Evertonians, maar de verhuizing was waarschijnlijk iets te lang op zich laten wachten."
Een nieuwe dageraad aan de Mersey
De emotionele betekenis van de verhuizing werd duidelijker voor Beesley terwijl hij het nieuwe stadion vanuit de waterkant zag oprijzen.
Woonachtig in New Brighton, aan de overkant van de Mersey, had hij de bouw vanaf de tegenoverliggende oever kunnen volgen. Wat begon als een verre bouwplaats, werd geleidelijk een herkenningspunt, dat het uitzicht over de rivier transformeerde en een tastbare herinnering bood dat de toekomst van Everton eindelijk vorm begon te krijgen.
Toen de dag aanbrak om naar het stadion te lopen voor de vriendschappelijke wedstrijd tegen Roma in augustus 2025, voelde de ervaring als een nieuw begin.
"Het was echt als een nieuwe dageraad, en het was een prachtige zomerdag. Het was zonnig.
"Ik woon in een plaats genaamd New Brighton, aan de andere oever van de Mersey, dus als we kijken, kunnen we alle grote gebouwen in de stad zien. Ik zei tegen Dan Meis, de architect, dat we Brooklyn zijn voor Manhattan in termen van het hebben van dat uitzicht aan de andere kant.
"Wanneer ik ga joggen langs de waterkant, kon ik het stadion zien bouwen. Ik vertelde mensen, 'Daar gaat het komen,' toen er nog niets was, alleen een rij hutten met lichtblauwe daken. Toen, heel snel, kon je het skelet van het stadion zien opkomen.
"Toen die dag eindelijk kwam, glinsterde het dak in het licht. Met het tongewelf, als de zon erop schijnt, schittert het. Het metselwerk eronder gaat op in het omliggende dokgebied. Het zag er geweldig uit."
Voor Beesley is de locatie centraal voor wat Hill Dickinson Stadium speciaal maakt. De maritieme geschiedenis van Liverpool, de skyline van de stad en het uitzicht over het water combineren om het stadion een identiteit te geven die zich onderscheidt van de steeds meer vergelijkbare moderne stadions elders.
De setting draagt ook een gevoel van continuïteit. Het stadion is nieuw, maar blijft stevig verbonden met de stad die Everton vertegenwoordigt.
"Het is een ongelooflijk uitzicht. Het is het enige uitzicht ter wereld waar je drie grote voetbalstadions kunt zien, omdat Goodison Park nog niet is gesloopt. Je kunt Anfield, Goodison Park en Hill Dickinson Stadium zien, evenals de belangrijkste gebouwen van Liverpool, zowel kathedralen als het Royal Liver Building.
"Voor mij vertegenwoordigde het hopelijk die hoop voor de toekomst, omdat het waarschijnlijk de moeilijkste generatie in de geschiedenis van Everton is geweest. De afgelopen 30 jaar zijn een braakperiode geweest, en dat heeft samengevallen met de verhuizing naar modern voetbal en de Premier League.
"Ik denk dat Everton het moeilijk zal hebben om enkele van de successen uit het verleden te repliceren, gezien de manier waarop voetbal nu is. Maar tenminste hebben ze een kans. Ze hebben een platform om naar een positievere, helderdere toekomst te kijken."
Die kans gaat over meer dan alleen de faciliteiten. Everton heeft jaren besteed aan het overbruggen van de financiële kloof met hun rivalen, en het nieuwe stadion biedt de mogelijkheid van grotere wedstrijddaginkomsten, commerciële groei en een sterkere basis voor de voetbaloperatie.
Maar Beesley gelooft dat de ontwerpers ook begrepen dat Everton niet simpelweg de sfeer van een generiek modern stadion kon reproduceren. De steile tribunes en de nabijheid van het veld waren bedoeld om de intimiderende sfeer die Goodison beroemd maakte, te behouden.
"De zuidtribune was gebaseerd op de Gele Muur van Borussia Dortmund, met het idee om het de Blauwe Muur te noemen. Ze wilden zoveel mogelijk supporters achter het doel hebben, zo steil en zo dicht bij het veld als mogelijk.
"Bij Goodison had je zoveel beperkte zichtlijnen vanwege de pilaren. Sommige van de tribunes waren bijna 100 jaar oud en waren niet veel veranderd. Zelfs in de persbox, tijdens de penalty shootout tegen Fiorentina in 2008, moest ik kiezen of ik de penaltynemer of de doelman wilde bekijken omdat ik ze niet allebei tegelijkertijd kon zien.
"Bij Hill Dickinson Stadium, waar je ook bent, is het een uitstekende plek. We zitten helemaal bovenaan de West Stand, op de achterste rij van het hele stadion, maar je voelt je niet ver weg omdat het zo steil is. Zelfs als je in de hoek zit, heb je een geweldig uitzicht."
De nacht dat het eindelijk als thuis voelde
Een nieuw stadion kan bewonderd worden om zijn architectuur en locatie, maar zijn identiteit wordt uiteindelijk gevormd door de mensen die het vullen. Voor Everton was het eerste seizoen een proces van het opbouwen van nieuwe herinneringen terwijl ze leerden de emotionele banden die met Goodison Park verbonden waren, achter te laten.
De vroege thuisprestaties maakten die overgang niet altijd gemakkelijk. Everton had het moeilijk op hun eigen grond tijdens hun laatste seizoen in Goodison, met slechts vijf thuisoverwinningen in de competitie, hun gezamenlijk laagste totaal in de geschiedenis van de club.
De openingsmaanden in Hill Dickinson Stadium brachten opwinding, maar ook frustratie terwijl supporters wachtten op een bepalend moment.
Er was een belangrijke doorbraak in oktober, toen Everton van achteren kwam om Crystal Palace met 2-1 te verslaan, met Jack Grealish die het winnende doelpunt in de blessuretijd scoorde. Palace had het vorige seizoen de FA Cup gewonnen en arriveerde met een uitstekende ongeslagen reeks, waardoor de comeback bijzonder significant was.
Toch was het de overwinning op Chelsea in maart die Beesley gelooft dat de sfeer en emotionele potentieel van Everton's nieuwe thuis vastlegde.
"Alles kwam die nacht samen. Het was een avondwedstrijd, en het was een prachtige zonnige dag geweest. Mensen waren buiten aan het drinken in de zon, en er was een echte opbouw naar de wedstrijd.
"Everton had ook hun twee puntenaftrekken gehad, terwijl Chelsea in het nieuws was geweest over illegale betalingen aan agenten en als mild werd gezien. Er was woede richting Chelsea onder de Everton-fans, en alles kwam een beetje samen.
"Ze hadden de coachwelkom voor de aftrap, met de teambus die arriveerde en fans op straat met hun fakkels en juichend. Het was een geweldige prestatie en een geweldige sfeer.
"Ik denk dat het voor het eerst echt als thuis voelde op een goede manier voor de Evertonians. Het is als verhuizen naar een nieuw huis: je vindt je omgeving en vindt je weg. Met een voetbalstadion maakt de emotionele band dat nog belangrijker.
"Dat was de nacht waarop alles samenkwam. Het bracht het beste van Goodison Park, versterkte het omdat er meer dan 13.000 extra toeschouwers waren, en plaatste het in een moderne setting. Dat was een groot, cruciaal moment."
Everton won met 3-0, met Beto die twee keer scoorde en Iliman Ndiaye het derde doelpunt toevoegde. Het resultaat was een hoogtepunt van hun seizoen, waardoor ze binnen drie punten van de Champions League-plaatsen kwamen, hoewel hun vorm daarna verslechterde en ze als 13e eindigden.
De overwinning op Chelsea loste Everton's problemen niet onmiddellijk op, maar het toonde aan wat het nieuwe stadion kon worden wanneer het voetbal, de gelegenheid en de supporters op één lijn lagen.
Voor Beesley lag de betekenis in het gevoel dat de club eindelijk was begonnen de beste delen van zijn oude thuis naar zijn nieuwe over te brengen.
Helaas was Everton niet in staat om dat niveau voor de rest van de campagne vol te houden. Desondanks gaf de ervaring de supporters een glimp van hoe toekomstige avonden aan de waterkant eruit zouden kunnen zien.
Everton in het hart van Liverpool houden
De verhuizing naar Hill Dickinson Stadium was ook belangrijk vanwege waar Everton eindigde. Eerdere voorstellen hadden bedreigd de club weg te nemen uit zijn traditionele omgeving, inclusief plannen voor een nieuw stadion buiten de stadsgrenzen van Liverpool.
Voor een club wiens identiteit zo nauw verbonden is met de lokale gemeenschap, zou dat een aanzienlijke afwijking zijn geweest. Everton's nieuwe thuis is slechts ongeveer twee mijl van Goodison Park, waardoor het in het noorden van de stad blijft en de verbinding met de buurten die de club generaties lang hebben gesteund, behoudt.
Beesley gelooft dat die nabijheid de supporters heeft geholpen zich snel aan te passen.
"Liverpool is een stad waar geografie ongelooflijk belangrijk is. Waar je vandaan komt, doet er toe. Mensen kunnen zeggen dat als je uit een andere straat komt, je geen echte Scouser bent. Het feit dat mensen het woord 'wool' of 'woollyback' gebruiken voor iemand die niet uit Liverpool komt, zegt je iets over dat.
"Everton had ergens helemaal anders kunnen eindigen. Er waren in het verleden voorstellen die hen misschien buiten de stadsgrenzen hadden gebracht. Verhuizen weg van Liverpool zou een echte eigen doelpunt in de public relations zijn geweest.
"Het feit dat Hill Dickinson Stadium nog steeds in het noorden van de stad ligt, is belangrijk. Zowel Everton als Liverpool hebben hun wortels in datzelfde gebied. Mensen hebben het nieuwe stadion omarmd en de ervaring snel genoten, deels omdat het zo lang heeft geduurd en jaren geleden had moeten gebeuren."
De club heeft ook supporters geraadpleegd gedurende het ontwerpproces, waardoor ze hun voorkeuren konden uiten en in contact konden komen met architect Dan Meis. Beesley ziet die dialoog als een van de redenen waarom het stadion iets van Everton's traditionele karakter heeft behouden.
Het resultaat is een stadion dat is ontworpen om vooruit te kijken zonder de banden met het verleden te verbreken. De setting aan de waterkant biedt een nieuwe visuele identiteit, terwijl de steile tribunes en concentratie van supporters achter het doel proberen de intensiteit van Goodison te reproduceren.
Die balans is centraal in het verhaal dat Beesley vertelt in *On the Banks of the Royal Blue Mersey*. Het boek is niet simpelweg een verslag van een stadionopening; het legt het einde van een lange wachttijd vast, de emoties rond een historische vertrek en de onzekere begin van een nieuw hoofdstuk.
Goodison Park zal deel uitmaken van de geschiedenis van Everton, en voor veel supporters zullen de herinneringen nooit worden vervangen. Maar Beesley gelooft dat de verhuizing noodzakelijk was als de club een realistische kans wil hebben om weer op het hoogste niveau te concurreren.
Het nieuwe stadion kan geen trofeeën garanderen, noch kan het de teleurstellingen van de afgelopen drie decennia wissen. Wat het biedt, is de infrastructuur, locatie en sfeer om Everton een betere kans te geven op het bouwen van een ambitieuzere toekomst.
Voor Beesley vatte de eerste wandeling langs de waterkant van de Mersey die mogelijkheid samen. De zon scheen op het dak, de skyline van Liverpool stond achter het stadion, en een club die decennia had gewacht op een nieuw thuis kon eindelijk beginnen het zijn eigen te maken.
De uitdaging nu is om die nieuwe dageraad in iets blijvends te veranderen.
Christopher Beesley is de auteur van "On the Banks of the Royal Blue Mersey: The Inside Story of Everton's First Season at Bramley Moore Dock" van Pitch Publishing - dat is hier beschikbaar.
