Het wachten is een van de bepalende kenmerken van de moderne geschiedenis van Roma geworden. De derde en meest recente landstitel van de club werd veiliggesteld op 17 juni 2001, toen het team van Fabio Capello Parma met 3-1 versloeg in het Stadio Olimpico om boven Juventus en Lazio te eindigen.
AS Roma verzamelde 75 punten uit 34 wedstrijden, scoorde 68 doelpunten en verloor slechts drie keer.
Amedeo Mangone maakte deel uit van dat team.
De voormalige verdediger was afkomstig van Bologna en hoewel zijn speeltijd beperkt was tijdens de titelwinnende campagne, was hij een ervaren lid van een kleedkamer met Francesco Totti, Gabriel Batistuta, Vincenzo Montella, Cafu, Aldair, Walter Samuel en Emerson.
Voor Mangone was de prestatie echter meer dan alleen het verzamelen van beroemde namen.
"Het was een zeer belangrijke ervaring voor mij," vertelt hij aan Football Presse.
"Wij als team wisten dat we, na de investering die de club had gedaan, ons best moesten doen om aan de top te staan. We hadden een coach zoals Capello, die een winnaar was, en dat seizoen ging alles goed omdat we vanaf de eerste weken eerste stonden in de competitie."
Roma had veel geld uitgegeven om een team samen te stellen dat eindelijk een einde kon maken aan een wachtperiode van 18 jaar voor het kampioenschap, vooral door Batistuta naar de hoofdstad te halen vanuit Fiorentina.
De druk was enorm, vooral in een stad waar Lazio de vorige Scudetto had gewonnen.
"De titel winnen met Roma en voor hun fans na het jaar dat Lazio had gewonnen, was iets ongelooflijks voor iedereen -- voor de fans, de spelers, maar ook voor de club en onze president Sensi."
Het blijft een van de meest gevierde teams in de geschiedenis van Roma. Vijfentwintig jaar later heeft de club herhaaldelijk teruggeblikt op deze prestatie, waarbij Capello zelf elke speler van zijn team besprak tijdens de jubileumvieringen deze zomer. Hij herinnerde Mangone als een ervaren centrale verdediger die stabiliteit bood en een belangrijk onderdeel van de groep was.
Mangone's eigen herinneringen aan de kleedkamer onthullen waarom die groep werkte.
Samen spelen met enkele van de grootste namen in het wereldvoetbal had gemakkelijk een kloof kunnen creëren tussen de gevestigde sterren en degenen die vochten voor hun kansen. In plaats daarvan herinnert Mangone zich een groep die iedereen betrokken deed voelen.
"Het gaf me een belangrijk gevoel en maakte me deel van het project van de club," zei hij.
"Ook het trainen en spelen met hen maakte me een betere speler en hielp me mijn fouten te corrigeren."
De namen om hem heen waren buitengewoon. Totti was al het gezicht van Roma, Batistuta was gekomen als een van de beste spitsen ter wereld en Montella was een van de gevaarlijkste aanvallers in het Italiaanse voetbal.
Toch volhardt Mangone dat hun status hen nooit verhinderde om goede teamgenoten te zijn.
"Ondanks dat ze zulke geweldige spelers waren, waren ze uiteindelijk zo bescheiden en hadden ze een geweldig karakter als mensen.
"Ze behandelden ons minder bekende spelers heel goed en waren er om ons te helpen op elk moment dat we het nodig hadden."
Dat gevoel van collectieve verantwoordelijkheid was bijzonder belangrijk in een team dat onder Capello concurreerde, een manager die Mangone al eerder had ontmoet tijdens zijn tijd in het jeugdteam van Milan.
Zijn beschrijving van de toekomstige Italiaanse coaching-grootheid is onthullend.
"Ik herinnerde hem als iemand die een sergeant was, een ijzeren man."
Werken met Capello bij Roma bevestigde die indruk, maar Mangone zag ook de kwaliteiten achter de reputatie.
"Hij was een coach die elk detail over zijn team en de tegenstanders kende, hij wist hoe hij de spelers zich goed en belangrijk kon laten voelen en door zijn winnaarsmentaliteit gaf hij ook zijn winnende filosofie door aan ons spelers."
De cijfers van dat seizoen benadrukken hoe compleet het team van Capello was. Batistuta scoorde 20 doelpunten in de competitie, Totti 13 en Montella 13, terwijl Roma slechts 33 doelpunten incasseerde in de 34-wedstrijd campagne.
Voor een verdediger was de dagelijkse uitdaging echter niet alleen proberen de tegenstander te stoppen. Het was proberen te overleven tijdens de training tegen drie van de meest getalenteerde aanvallers van Serie A.
Toen hem werd gevraagd wie van Totti, Batistuta of Montella het moeilijkst te verdedigen was, koos Mangone uiteindelijk de man die de grootste moderne icoon van Roma zou worden.
"Om eerlijk te zijn, waren ze allemaal erg moeilijk te dekken tijdens de trainingen, maar ik zou Totti iets meer dan de anderen noemen omdat je nooit wist wat je van hem kon verwachten.
"Hij was een speler die dingen kon zien die anderen niet konden."
Het was een opmerkelijke groep, en Mangone had het perspectief van een verdediger die jaren in Serie A had doorgebracht en enkele van de beste aanvallers ter wereld had geconfronteerd. Toen hem werd gevraagd wie de moeilijkste tegenstander in zijn carrière was, was er geen aarzeling.
"Er zijn er veel geweest omdat er in die tijd in Italië enkele van de sterkste spitsen ter wereld waren.
"Ik kan zeggen dat de sterkste speler tegen wie ik heb gespeeld Ronaldo was, de Braziliaanse spits. Hem dekken was onmogelijk voor elke verdediger."
Er waren genoeg alternatieven: Christian Vieri, Batistuta, Montella en George Weah.
"Voor mij was Ronaldo gewoon van een ander niveau."
Dat is het perspectief dat Mangone's herinneringen aan het Roma-team van 2001 bijzonder waardevol maakt nu.
De club bereidt zich voor om een nieuw seizoen te beginnen onder Gian Piero Gasperini, nadat het terugkeerde naar de Champions League na een derde plaats vorig seizoen. De Giallorossi zullen hun Serie A-campagne 2026-27 thuis openen tegen Fiorentina op 24 augustus.
Er zullen nieuwe spelers zijn, een nieuwe coach en nieuwe ambities. Maar de maatstaf blijft hetzelfde. Vijfentwintig jaar lang is elk Roma-team uiteindelijk gemeten aan het team dat Capello in 2001 naar de Scudetto leidde.
Mangone was daar om te zien wat dat team speciaal maakte -- en, misschien nog belangrijker, hij herinnert zich dat het nooit alleen om de sterren ging.
"Het was een zeer belangrijke ervaring voor mij.
"Wij als team wisten dat we, na de investering die de club had gedaan, ons best moesten doen om aan de top te staan."
Vijfentwintig jaar later is Roma nog steeds op zoek naar het gevoel dat dat team creëerde.