Het was niet genoeg. Murat Yakin reisde persoonlijk om Romano te zien spelen voor Cagliari dit seizoen, samen met figuren van de Zwitserse federatie Marinko Jurendic en Davide Callà, in de hoop een middenvelder vast te houden die al de aanvoerdersband had gedragen in verschillende Zwitserse jeugdleeftijdsgroepen.
Romano was geen gemakkelijke speler om te verliezen: geboren in Winterthur uit Italiaanse ouders, maakte hij 34 optredens voor de jeugdelftallen van Zwitserland en was hij ingeschreven in Footuro, het ontwikkelingsprogramma van de federatie voor haar meest veelbelovende talenten, dat naar verluidt ongeveer 25.000 frank per jaar waard is in persoonlijke coaching, testen en loopbaanplanning. Roberto Mancini's Italië won hem desondanks.
"Het was duidelijk niet gemakkelijk, omdat ik zeer goede gesprekken had met coach Yakin, Marinko Jurendic en Davide Callà," vertelde Romano aan de Zwitserse krant Blick.
"Maar dat hoort ook bij het spel. Wanneer je eerlijk zegt wat je voelt, vind je ook begrip en respect. Uiteindelijk heb ik een eersteklas opleiding in Zwitserland gekregen, en daar ben ik zeer dankbaar voor."
Toen hem werd gevraagd of de Zwitserse federatie meer had moeten doen om hem te behouden, wees Romano de suggestie van de hand.
"Nee. Ik denk ook dat de soms harde kritiek op de federatie niet eerlijk is," zei hij. "De mensen die daar de leiding hebben verdienen erkenning en respect voor hun inspanningen. Sport betekent ook alles geven en toch niet winnen -- een veelbelovend spelplan hebben dat uiteindelijk geen succes garandeert." Over de teleurstelling van de Zwitserse supporters voegde hij eraan toe: "Als dat zo is, begrijp ik het. Maar ik denk dat het geluk dat Winsley Boteli voor Zwitserland zal spelen uiteindelijk zal zegevieren."
De overstap zal niet goedkoop zijn. Omdat Romano een Footuro-overeenkomst heeft ondertekend, kan de Zwitserse federatie ongeveer 100.000 frank aan compensatie eisen voor de investering die in hem is gedaan -- een bedrag met precedent, nadat de voormalige Lugano-speler Andi Hajdari een soortgelijk proces doorging toen hij ervoor koos Kosovo te vertegenwoordigen. Elke straf zou persoonlijk op Romano vallen in plaats van op de Italiaanse federatie, die vrij blijft om hem te selecteren ongeacht.
Voor Romano kwam de beslissing neer op gevoel in plaats van berekening.
"Omdat het is wat ik in mijn hart voelde," vertelde hij aan Blick, terwijl hij zijn keuze voor Italië boven Zwitserland uitlegde. "Ik heb geen lijst met voor- en nadelen opgesteld om na te denken over waar ik meer kansen zou hebben om te spelen, of wie recentelijk op een groot toernooi was geweest. Was ik verrast door de hoeveelheid publieke belangstelling voor mijn beslissing? Eerlijk gezegd, ja."
Het gesprek thuis was eenvoudiger.
"We hebben er veel onder elkaar over gesproken," zei Romano. "Uiteindelijk kon ik beslissen, en mijn familie is het eens met mijn keuze en is er extreem trots op, wat de uitkomst ook zou zijn geweest."
Zijn vroegste herinnering aan de Azzurri, voegde hij eraan toe, is tweedehands in plaats van zelf meegemaakt: "De Europese titel van 2021 komt meteen in me op. Toen Italië wereldkampioen werd in 2006, was ik pas drie weken oud -- uiteraard kan ik me dat niet persoonlijk herinneren, dus heb ik een beetje revisie gedaan over dat WK toen ik in Italië was."
Familie heeft Romano door een grotere omwenteling geholpen dan deze, jaren eerder. Hij verliet Winterthur als jonge tiener voor de academie van Roma, en wees interesse van SC Freiburg en clubs in Londen af onderweg.
"Engeland was op dat moment nooit een optie voor mij," zei hij. "Italië trok me aanzienlijk meer aan dan Duitsland, ook al wist ik hoe goed het werk dat in Freiburg werd gedaan was -- dat zie je niet in de laatste plaats aan de ontwikkeling van Johan Manzambi. Uiteindelijk leiden alle wegen naar Rome -- die van mij ook."
De eerste maanden weg van huis waren zwaar voor het hele gezin, zei Romano.
"Mijn ouders deden alles om me te steunen. Het was geen vanzelfsprekendheid, omdat mijn broer Luca ook voetbalt en mijn jongere zus school en synchroonzwemmen had, wat veel van haar tijd in beslag neemt. We hebben een zeer hechte familieband, en dat was uiteindelijk wat me hielp standvastig te blijven."
Bij AS Roma heeft één figuur zijn pad gevormd: Claudio Ranieri, nu de technische directeur van de Italiaanse federatie, die Romano voor het eerst zijn senior kans gaf. Mancini maakte de verbinding expliciet toen hij de oproep aan verslaggevers uitlegde.
"Het was niet gemakkelijk, maar we geloven dat hij zeer nuttig kan zijn voor de toekomst van het nationale team," zei Mancini. "Hij ziet het spel, hij werkt in één aanraking, en dus zal hij belangrijk zijn voor de toekomst. Claudio ook -- Ranieri, die hem bij Roma had -- was belangrijk."
Ranieri zelf bevestigde, sprekend op een FIGC-evenement in Rome, dat hij persoonlijk spelers had benaderd die Italië tegenover rivaliserende federaties afwogen.
"Dankzij Roberto die me die kans gaf, sprak ik met de jongens die twijfelden tussen ons nationale team en andere," zei Ranieri. "Ik sprak met allemaal, en heel wat kwamen over. Dat doet me plezier."
Tussen Roma en Cagliari kwam een Serie B-opleiding die niemand buiten Ligurië had zien aankomen. Stefano Melissano, de voormalige sportdirecteur van Spezia, haalde Romano in januari op huurbasis binnen en staat nog steeds versteld van wat hij aantrof.
"Hij is een talent, met menselijke en voetbalkwaliteiten die moeilijk te vinden zijn," vertelde Melissano aan Gianlucadimarzio.com. "Na een paar wedstrijden begonnen enkele Serie A-collega's me te bellen om te vragen hoe hij was -- Accardi van Cagliari onder anderen. Ik vertelde hem dat hij een 30-jarige in het lichaam van een 19-jarige was."
Zelfs Melissano was verrast door de snelheid van wat volgde: "Ik dacht niet dat hij zo snel het nationale team zou bereiken, maar ik geloofde wel dat hij zich in Serie A zou kunnen vestigen."
Dat geloof is snel gerechtvaardigd. Romano voegde zich deze zomer op huurbasis met een koopverplichting van Roma bij Cagliari, ging meteen in Fabio Pisacane's basiself spelen en scoorde bij zijn league-debuut terwijl de Sardiniërs vier van hun eerste vijf wedstrijden wonnen -- een vorm die hen net achter de vroege koplopers Roma, Lazio en Inter Milan plaatst. Juventus, Inter Milan en AC Milan worden al gerapporteerd door Gazzetta dello Sport dat ze hem in de gaten houden voor een permanente overstap.
Hem zien spelen verklaart de interesse net zo goed als de resultaten. Romano opereert als een nummer 6 of 8 in Pisacane's middenveld, waarbij hij de voorkeur geeft aan de eerste-aanraaks-pass boven een extra aanraking en comfortabel tussen de centrale verdedigers zakt om aanvallen te starten in plaats van ze simpelweg te ontvangen -- minder een box-to-box loper dan een metronoom die het ritme van een wedstrijd van diep uit dicteert, de laag-risico, één-aanraaks-passer waar internationale coaches doorgaans middenvelden omheen bouwen in plaats van de flashy alternatieven.
Romano weigert zich door iets daarvan te laten meeslepen.
"Mijn doel is om morgen goed te trainen," zei hij, toen hem werd gevraagd wat nu het meest belangrijk was nu Italië hem had gekozen. "Ik wil het hoogste niveau bereiken dat ik kan -- of dat nu met Cagliari of met het nationale team is. De concurrentie is overal. Ik heb de kans om week na week indruk te maken."
Zijn eerste interland kwam in een pijnlijke 0-2 nederlaag tegen België; zijn volgende kans komt uit tegen Turkije, slechts de tweede wedstrijd van Mancini's termijn.
Twee federaties hebben jaren besteed aan het vormen van Romano. Slechts één van hen krijgt te zien wat hij wordt.