Het is een diep persoonlijk verslag van de strijd om vrouwenvoetbal in haar land te vestigen en de daaropvolgende strijd om spelers te beschermen nadat de Taliban weer aan de macht kwam.
We onderzoeken ook de plannen van FIFA voor de inaugurele Women's Club World Cup in 2028 en de Women's Champions Cup van 2027, de terugkeer van de nationale competitie van Indonesië na een lange afwezigheid, de interland van Canada in oktober tegen Denemarken en de voortgang van het tweede seizoen van de Northern Super League.
De autobiografie van Khalida Popal: een opmerkelijk verhaal van moed en overleving
De autobiografie van Khalida Popal, *My Beautiful Sisters: A Memoir of Courage, Hope, and the Afghan Women's Soccer Team*, gepubliceerd door Citadel Press in 2025, is een van de meest meeslepende verslagen van de strijd om vrouwenvoetbal in Afghanistan te vestigen.
Ik raad dit boek ten zeerste aan. Popal beschrijft hoe ze opgroeide in een land waar van vrouwen werd verwacht dat ze in de schaduw bleven, terugkerend uit ballingschap in Pakistan met haar gezin nadat de Taliban in 2001 van de macht was verdreven, en vervolgens hielp bij het opbouwen van het Afghaanse vrouwenelftal.
Haar werk met de Afghanistan Football Federation bracht haar in een steeds prominentere positie, maar die zichtbaarheid stelde haar ook in gevaar. In 2011 werd ze opnieuw gedwongen om in ballingschap te gaan. Een decennium later, vanuit haar huis in Denemarken, zou ze helpen bij het coördineren van de ontsnapping van leden van het nationale team toen de Verenigde Staten en andere landen hun militaire en infrastructuursteun aan Afghanistan in augustus 2021 introkken.
Het boek is veel meer dan een voetbalautobiografie. Het biedt een levendig verslag van de beperkingen die aan vrouwen en meisjes worden opgelegd, de persoonlijke risico's die gepaard gaan met het uitdagen van die beperkingen en de blijvende gevolgen van de terugkeer van de Taliban. Het is een belangrijk werk vanuit zowel een vrouwenrechten- als sociologisch perspectief.
Popal herinnert zich hoe, nadat haar gezin terugkeerde naar Kabul, zij en haar schoolvriendinnen tijdens de pauze tussen de ochtend- en middaglessen voetbal speelden. De mogelijkheid om te spelen gaf hen een zeldzame ruimte waarin ze zich vrij konden uiten.
"Met de school stil, konden we onszelf zijn, konden we praten en konden we ook vieren, schreeuwen en onszelf uiten tijdens het voetballen. Dit waren nieuwe ervaringen en nieuwe emoties. Meisjes, juichend van blijdschap omdat ze de doelman te slim af waren, voordat ze de bal tussen de rotsdoelpunten tegen de muur schoten, die we ons voorstelden dat het als een net zou golven -- dit was niet normaal of geaccepteerd.
"Schreeuwen naar mijn teamgenoot om me de bal toe te spelen of luid zuchten terwijl mijn been met dat van een ander verstrengeld raakte, terwijl ik probeerde de bal uit hun bezit te krijgen, was absoluut opwindend. Deze meisjes hadden hun leven lang geleerd dat vrouwen in de schaduw moesten bestaan, aan de rand. Stil en bescheiden. Sinds ik terugkeerde naar de stad [Kabul], voelde ik het gewicht van deze verwachting op me drukken, maar elke dag tijdens deze tijd voelde ik me in staat om mezelf te zijn."
Popal speelde een cruciale rol bij het werken met de Afghaanse federatie om een nationaal team op te richten. In een land zonder een ontwikkelde grassroots-structuur moesten de organisatoren het proces anders benaderen dan de meeste gevestigde voetballanden.
"In de meeste landen is er een gezond grassroots-leaguesysteem dat teams in het hele land vertegenwoordigt; spelers spelen lokaal en de beste teams spelen tegen elkaar, net als schoolteams. Sommige landen hebben zelfs semi-professionele en professionele teams waaruit ze hun spelers kunnen halen. Maar wij hadden geen van die infrastructuur.
"We moeten achteruit werken en het profiel van een erkend nationaal team gebruiken om vrouwen op grassroots-niveau te empoweren. Ons plan was om te beginnen met het senior team en vervolgens de opzet van het nationale team uit te breiden om jeugdteams op te nemen, regelmatig festivals en toernooien te houden om te werven voor verschillende leeftijdsgroepen."
Het bereiken van de finale van een vroeg toernooi in Islamabad in 2007 ging daarom om veel meer dan het winnen van een trofee. De spelers begrepen dat hun prestaties beoordeeld zouden worden door mensen die wilden dat het experiment zou falen.
"We waren niet meer bang voor het voetbal, of het veld, of de negentig minuten, maar we vreesden de druk waaronder we stonden, om onszelf en onze waarde te blijven bewijzen. We wisten dat de overgrote meerderheid van degenen die keken, wilde dat we zouden falen, omdat het hen een excuus zou geven om de zaailing van het vrouwenvoetbal die we in de harde, stenige en onwelkomende grond hadden geplant, te verwoesten en weg te gooien.
"Ze wilden dat we ons voor schut zetten en hen voor schut zetten, zodat ze zich gerechtvaardigd zouden voelen in hun vooroordelen dat we niet goed genoeg waren. Dat was wat ons aanstak om door elke pijn heen te vechten, om hen ongelijk te bewijzen. We hadden gebroken botten kunnen hebben of door kunnen rennen tot we flauwgevallen waren -- we zouden hoe dan ook blijven spelen."
In 2010 speelde het Afghaanse vrouwenelftal zijn eerste vriendschappelijke wedstrijd op eigen bodem, tegen een team bestaande uit NAVO-soldaten. Popal zag de wedstrijd als een kans om de soldaten te laten zien dat Afghanistan meer was dan het conflict en de mannen die ze tegenkwamen in hun dagelijks werk.
"Mijn motivatie was om deze soldaten te laten zien waarvoor ze vochten, of beter gezegd, voor wie ze vochten. Ik wilde wanhopig laten zien dat er veel mensen in het land waren die vrede wilden. Ik had gezien hoe ze zich gedroegen rondom ons toen we naar ons trainingsveld op de luchtmachtbasis gingen, hoe wantrouwend ze waren. Hun primaire interactie met Afghanen was met mannen, met strijders en fundamentalisten. Ik vond het belangrijk om hen te laten zien dat er meer was aan de bevolking, dat er nu een menselijk gezicht aan het land was."
Popal erkende ook het belang van de vrouwelijke soldaten die deelnamen. Het was een ongebruikelijke ontmoeting voor beide groepen, waarbij de spelers en soldaten verder konden kijken dan de aannames die ze over elkaar hadden gevormd.
Haar inzet voor vrouwenrechten ging door haar eigen ervaringen als vluchteling in Europa. Ze beschreef voetbal als een universele taal, maar een taal die veel vrouwen nog steeds niet mochten spreken.
"Voetbal is een universele taal, maar het is ook een taal die zo velen niet mogen spreken. In die donkere dagen [als vluchteling in Noorwegen, dat geen asiel verleende maar haar terugstuurde naar Denemarken, waar ze Europa binnenkwam na te zijn gevlucht uit Kabul via Delhi, India], was ik vastbesloten om nooit te stoppen met schreeuwen."
De pijnlijkste passages betreffen de nasleep van de terugkeer van de Taliban in 2021. Tijdens de finale van de Women's World Cup 2023 in Sydney werd Popal herenigd met leden van het Afghaanse team, van wie velen zich in Australië hadden gevestigd en speelden in een lokale competitie met steun van Melbourne Victory.
Ze beschreef de tegenstrijdige emoties van het zien van de spelers in veiligheid, terwijl ze reflecteerde op de ineenstorting van alles wat ze hadden geprobeerd op te bouwen.
"Ik voel een grote verantwoordelijkheid voor elke vrouw en elk meisje in Afghanistan die ooit een bal heeft getrapt als gevolg van mijn werk. Ik voel me alsof ik ben bespeeld en gebruikt, en dat is het meest vreselijke, tumultueuze gevoel. Ik heb gevochten voor het bestaan van vrouwenvoetbal. Ik heb gevochten voor ruimtes voor hen om te spelen. Ik heb gevochten voor hen om iets nieuws te omarmen, om hun kracht te vinden.
"Ik werkte onder de indruk dat we dit deden met een zekere mate van relatieve veiligheid. Logisch gezien weet ik dat dit niet mijn schuld is, maar logica domineert niet altijd. In plaats daarvan is de kennis dat als ik niet zo hard voor de sport had aangedrongen, deze vrouwen niet in gevaar zouden zijn zoals ze nu zijn, allesomvattend."
Ze beschreef ook de pijn van het leren dat sommige voormalige spelers wensten dat ze nooit betrokken waren geraakt bij voetbal vanwege de gevolgen waarmee ze te maken hadden gekregen.
"Ik vroeg ooit aan enkele spelers of ze wensten dat ze nooit betrokken waren geraakt bij voetbal. Ze zeiden ja. Dat was moeilijk voor mij om te horen. Deze vrouwen hadden gevochten voor het recht om te spelen, net als ik. Ze hadden voetbal gebruikt als een middel om zich te verzetten tegen hun onderdrukking als vrouwen.
"Ze hadden hun leven op het spel gezet -- grenzen overgestoken naar het onbekende en alles achtergelaten, inclusief veel van hun familieleden -- maar ze kunnen niet formeel worden erkend als een nationaal team. Een vrouwenelftal zou moeten worden goedgekeurd door de Afghanistan Football Federation, iets wat onder Talibanheerschappij en invloed nooit zal gebeuren. Dus kan er geen team bestaan."
Popal doet een oproep aan FIFA om te helpen de toekomst van het Afghaanse vrouwenelftal veilig te stellen. In 2025 richtte de organisatie een Afghaanse vluchtelingenploeg op, Afghanistan Women United, met een ervaren Schotse coach. Het is een belangrijke ontwikkeling, hoewel de kwestie van formele erkenning en de toekomst van spelers die nog steeds ontheemd zijn, verre van opgelost is.
Het boek bracht ook herinneringen terug aan een interview dat ik in 2008 had met de voormalige Duitse international Monika Staab, die toen werkte als FIFA-specialist vrouwenvoetbal in Azië en coaching gaf in Pakistan, waar Popal als vluchteling had gewoond.
Staab legde de moeilijkheden uit van het werven van meisjes in een samenleving waar ouders vreesden dat het spelen van voetbal de huwelijksvooruitzichten van hun dochters zou schaden.
"Ik moet ouders overtuigen, bang dat als ze ruw en onbeschaamd voetbal speelt, ze geen man zal vinden, om de meisjes te laten spelen."
Ze ontdekte dat het huwelijk zelf vaak een andere barrière werd, waarbij vrouwen in hun vroege twintig verwacht werden te stoppen met voetbal.
"De rol van vrouwen is om thuis te blijven, te koken, te wassen en baby's te krijgen."
Mijn eigen onderzoek in die tijd toonde aan dat, tijdens 2009-10, naar schatting 526.000 mannen regelmatig voetbal speelden in Afghanistan, vergeleken met slechts 340 vrouwen.
Het boek van Popal geeft die cijfers een menselijke dimensie. In de dankbetuigingen wijdt ze het werk aan de spelers van het Afghaanse vrouwenelftal, dat formeel bestond van 2007 tot 2022 en blijft vechten voor zijn toekomst.
Veel van haar voormalige teamgenoten zullen misschien nooit in staat zijn om hun eigen verhalen te vertellen. Popal wilde ervoor zorgen dat hun ervaringen niet verloren gingen en dat de bredere strijd van Afghaanse vrouwen erkend werd.
*My Beautiful Sisters* is een aangrijpend en onthullend verslag van een beweging die kortstondig kansen creëerde voor vrouwen in een diep beperkende samenleving. Het is ook een herinnering dat de verdwijning van een nationaal team de moed van de spelers die het hebben opgebouwd, niet uitwist.
FIFA's inaugurele Women's Club World Cup gaat naar de Verenigde Staten
De plannen van FIFA voor de eerste Women's Club World Cup worden steeds duidelijker, met het inaugurele 22-teamtoernooi dat gepland staat om plaats te vinden in de Verenigde Staten van 5-30 januari 2028.
California, waarschijnlijk het gebied rond San Diego en Los Angeles, wordt verwacht de competitie te hosten, volgens berichten van *The Guardian*. Het toernooi zou oorspronkelijk in Qatar worden gehouden, maar de Verenigde Staten lijkt nu de voorkeur te hebben.
De timing kan aanzienlijke problemen creëren voor Engelse clubs Arsenal en Chelsea, die mogelijk bijna een maand weg moeten blijven van de nationale competitie tijdens het seizoen 2027-28. Beide clubs kunnen ook extra eisen tegenkomen van de Women's Champions League of Europa Cup, evenals nationale bekercompetities. Het vergroten van hun selecties kan noodzakelijk worden om de werkdruk te beheersen.
NWSL-commissaris Jessica Berman heeft ook een potentieel probleem geïdentificeerd voor Amerikaanse deelnemers. Hoewel het toernooi valt vóór de start van het NWSL-seizoen 2028, zouden kwalificerende clubs zoals Gotham FC terugkeren van hun offseason, wat hen mogelijk een nadeel zou geven ten opzichte van teams die al in competitieve actie zijn.
Berman beschreef de situatie als een "fundamentele uitdaging", en legde uit dat de timing de NWSL-campagne niet zou onderbreken, maar wel zou betekenen dat de vertegenwoordigers arriveerden na een periode zonder reguliere wedstrijden.
Het toernooi begint met een play-in-fase met zes teams, waarbij één vertegenwoordiger van elk van FIFA's zes confederaties betrokken is. De drie winnaars voegen zich bij 13 clubs die zich rechtstreeks kwalificeren voor de groepsfase.
De 16 teams worden verdeeld in vier groepen van vier, waarbij de top twee van elke groep doorgaan naar de kwartfinales. De competitie gaat vervolgens verder in een rechtstreekse knock-outfase.
UEFA zal vijf automatische plaatsen hebben, terwijl Azië, Afrika, Noord-Amerika en het Caribisch gebied, en Zuid-Amerika elk twee plaatsen zullen ontvangen. Oceanië's enige route naar het toernooi zal via de play-in-fase zijn.
Zeven clubs hebben zich al gekwalificeerd:
- Gotham FC -- winnaars van de 2025 CONCACAF Champions Cup.
- Arsenal -- winnaars van de 2025 UEFA Women's Champions League.
- Barcelona -- winnaars van de 2026 UEFA Women's Champions League.
- Corinthians -- winnaars van de 2025 CONMEBOL Copa Libertadores Femenina.
- Wuhan Jiangda -- winnaars van de 2025 AFC Women's Champions League.
- Naegohyang -- winnaars van de 2026 AFC Women's Champions League.
- Club América -- winnaars van de 2026 CONCACAF Champions Cup.
De UEFA-toewijzing is bijzonder interessant. Arsenal kwalificeerde zich door de Champions League 2024-25 te winnen, terwijl Barcelona hun plaats veiligstelde via hun overwinning in 2025-26. Chelsea wordt ook verwacht zich te kwalificeren, tenzij Manchester City deze seizoen's Champions League wint.
Barcelona zal een andere route hebben via de winnaars van de Champions League 2026-27, terwijl de resterende plaatsen zullen worden beïnvloed door de UEFA-coëfficiënt rankings van de clubs over de vierjarige periode van 2024 tot 2027. Barcelona, Lyon, Chelsea en Bayern München waren de leidende teams in de tabel op het moment van Tim's rapport. Wolfsburg stond vijfde, maar hun afwezigheid in de 18-team Champions League fase van dit seizoen kan hun positie beïnvloeden, met Real Madrid en Paris Saint-Germain ook in de running.
UEFA staat niet meer dan twee clubs uit één land toe.
De Verenigde Staten biedt FIFA een nuttige kans om stadions, ticketprijzen en publiek interesse in een grote vrouwenclubcompetitie te testen. Het land was gastheer van de eerste mannen Club World Cup in zijn uitgebreide formaat in 2025 en is ook gastheer van de mannen Wereldbeker 2026 naast Mexico en Canada. Het zal de Olympische voetbaltournooien van 2028 organiseren en wordt besproken als een waarschijnlijke gastheer voor de Wereldbeker voor vrouwen van 2031.
De Club World Cup zal FIFA daarom de kans geven om het commerciële potentieel van vrouwenclubvoetbal in de Verenigde Staten te beoordelen voorafgaand aan een ander groot internationaal toernooi.
Women's Champions Cup: Naegohyang gaat verder in de naar Miami gerichte competitie
De tweede editie van de FIFA Women's Champions Cup krijgt ook vorm, met de Aziatische kampioenen Naegohyang Women's FC uit Noord-Korea die op 25 oktober Oceanië vertegenwoordigers Auckland United met 2-0 versloegen in China.
De Noord-Koreaanse international Kim Kyong-yong, 24, scoorde beide doelpunten, en vond het net in de 17e en 88e minuut. Ze verkeert in uitstekende vorm, met 33 doelpunten in 27 wedstrijden eind september 2026 en won de Most Valuable Player award in de AFC Women's Champions League 2025-26.
Kim heeft al twee nationale league-titels gewonnen met Naegohyang, in 2021-22 en 2023-24, en was de topscorer van de league tijdens de eerste van die campagnes. Ze speelde ook voor Noord-Korea tijdens de Women's Asian Cup 2026 in Australië, waar het team zich kwalificeerde voor de Wereldbeker 2027.
Ze zal een speler zijn om in de gaten te houden tijdens de finales in Brazilië volgende zomer, waar ze naar verwachting de aanval van Noord-Korea zal leiden.
Naegohyang zal in december de nog te bepalen Afrikaanse vertegenwoordiger ontmoeten. De winnaar gaat door naar de halve finale in Miami op 26 januari 2027, om het op te nemen tegen Club América. Barcelona zal de winnaar van de Zuid-Amerikaanse kwalificatiewedstrijd de volgende dag ontmoeten.
De Final Four zal worden gehouden in het onlangs geopende Nu Stadium, de thuisbasis van Inter Miami CF. De keuze van de locatie biedt FIFA opnieuw de kans om de competitie te gebruiken als een testevenement in een belangrijke Amerikaanse voetbalmarkt.
Barcelona en Club América zijn al bevestigd, naast de uiteindelijke CONMEBOL-vertegenwoordiger. Arsenal won de inaugurele editie in Londen, door de Braziliaanse club Corinthians met 3-2 te verslaan na extra tijd in de finale.
De vrouwencompetitie van Indonesië keert terug na zeven jaar
De vrouwenvoetbalcompetitie van Indonesië is herstart na een afwezigheid van zeven jaar, met de Indonesia Women's League (IWL) die op 18 oktober 2026 een nieuw seizoen begint.
De competitie was voor het laatst actief in 2019 en zal aanvankelijk zes teams bevatten, allemaal gevestigd in Groot-Jakarta. De league wordt geïntroduceerd op basis van een proefperiode van vijf jaar, waarbij de Football Association of Indonesia (PSSI) 24 miljard roepia, ongeveer 1,3 miljoen dollar, heeft toegewezen om de herstart te ondersteunen en bescheiden salarissen voor spelers te bieden.
PSSI-voorzitter Erick Thohir, de voormalige eigenaar van Inter Milan, heeft toezicht gehouden op de terugkeer van de competitie.
Een van de terugkerende spelers is Zahra Naqiyyah, 22, die Garudayaksa Women hielp de enige eerdere editie van de league in 2019 te winnen toen ze pas 15 was. Ze is sindsdien afgestudeerd in de sportwetenschappen en gekwalificeerd als voetbalcoach, en heeft haar speelcarrière voortgezet.
Naqiyyah gelooft dat Indonesië een grote kracht kan worden in het Aziatische vrouwenvoetbal als het nationale spel goed wordt beheerd.
"Als het vrouwenvoetbal in Indonesië goed wordt beheerd, kunnen we een powerhouse in Azië worden."
De oorspronkelijke competitie duurde slechts één seizoen voordat de gecombineerde effecten van de COVID-19-pandemie en financiële moeilijkheden het tot een halt brachten.
Andere spelers hebben in de tussenliggende jaren tijd in het buitenland doorgebracht. Nastasia Suci Ramadhani, 20, heeft in de Malediven gespeeld en is teruggekeerd naar Indonesië, waar ze ook Garudayaksa Women zal vertegenwoordigen.
Ze wees op het verschil tussen de kansen die beschikbaar zijn voor mannelijke en vrouwelijke voetballers in het land.
"Voor mannen is er elk jaar een league, maar voor vrouwen is er geen."
Sommige leden van het nationale team zijn in het buitenland gevestigd, waaronder in Australië, België, Duitsland, Nederland en de Verenigde Staten.
Coaches hebben gewaarschuwd dat het herstarten van de league slechts de eerste stap is. Yopie Riwoe, 57, hoofdcoach van Garudayaksa en een voormalig assistent van het vrouwen nationale team, gelooft dat het land consistente, intensieve training nodig heeft als het wil concurreren met de leidende ploegen in Azië, waaronder Japan, China, Zuid-Korea en Noord-Korea.
Indonesië heeft een bevolking van ongeveer 290 miljoen, wat het land een aanzienlijke potentiële spelersbasis geeft. Maar de league heeft duurzame investeringen, betere coaching en een sterkere ontwikkelingsstructuur nodig als dat potentieel moet worden gerealiseerd.
IWL-directeur Teddy Tjahjono vertelde Agence France-Presse dat het langetermijndoel was om een duurzame industrie rond het vrouwenvoetbal op te bouwen.
"Als de industrie sterk is, dan zal het financieel goed zijn voor de clubs, voor de spelers en voor het hele ondersteuningssysteem rond vrouwenvoetbal, dat ook zal blijven verbeteren."
Indonesië heeft zich nog nooit gekwalificeerd voor een Wereldbeker voor vrouwen en miste de meest recente Aziatische Cup. Hun enige deelname aan het toernooi sinds 2003 vond plaats in 2022, toen ze alle drie de groepswedstrijden in India verloren.
Hun historische record in de Aziatische competitie is beperkt. Indonesië eindigde als vierde in 1997, de tweede editie van het toernooi, en bereikte de groepsfase in 1981 en 1989. Ze deden niet mee aan verschillende andere edities en waren afwezig van de competitie tussen 2008 en 2018.
Er zijn echter bemoedigende ontwikkelingen op regionaal niveau geweest. Indonesië eindigde als vierde op de Zuidoost-Aziatische Spelen 2025, nadat ze met 2-0 hadden verloren van gastland Thailand in de wedstrijd om de derde plaats. De Filipijnen wonnen het toernooi, door Vietnam op penalties te verslaan na een doelpuntloze finale.
Indonesië beleefde vervolgens een succesvol 2026, door de tweede AFF Women's Cup in Maleisië te winnen. Ze versloegen Laos met 5-0 in de finale, nadat ze ook de inaugurele editie in 2024 hadden gewonnen met een overwinning van 3-1 op Cambodja.
Het team nam ook deel aan de FIFA Series in Thailand, waar ze met 7-1 verloren van de Democratische Republiek Congo voordat ze Nieuw-Caledonië met 4-2 versloegen.
Indonesië staat momenteel op de 105e plaats in de wereld. De terugkeer van een nationale league, naast twee opeenvolgende regionale titels, biedt een basis waarop het nationale programma kan bouwen.
Canada: de Northern Super League maakt indruk op het nationale team
De thuisreeks van Canada in oktober tegen Denemarken vormde een andere belangrijke mijlpaal voor de Northern Super League, met zes spelers uit de nieuwe professionele competitie van het land geselecteerd voor het nationale team.
AFC Toronto droeg Sabrina D'Angelo, Kaylee Hunter en Shelina Zadorsky bij, terwijl Ottawa Rapid Delaney Baie Pridham en Melissa Dagenais leverde. Marie-Yasmine Alidou van Montréal Roses voltooide de groep.
De league beschreef de selecties als een andere belangrijke stap voor Canada's eerste professionele vrouwencompetitie. President Christina Litz zei dat de zes spelers de kwaliteit van het beschikbare talent in het land en het belang van het bieden van een professionele route thuis aantoonden.
Het aantal NSL-spelers in de selectie is bijzonder significant gezien de twijfels die bestonden over het potentieel van de league toen deze voor het eerst werd voorgesteld. Voormalig Canada-hoofdcoach Bev Priestman had de geplande competitie eerder beschreven als een ontwikkelingsleague, waarbij ze suggereerde dat de NWSL en leidende Europese leagues de belangrijkste bronnen van senior nationale teamspelers zouden blijven voor de nabije toekomst.
De zes selecties in het tweede seizoen van de league vertegenwoordigen een sterke reactie op die aannames. De NSL heeft aangetoond dat ze in staat is om internationale spelers te ontwikkelen, supporters aan te trekken en een competitieve omgeving te bieden. Het moet worden beschouwd als een competitie op het hoogste niveau binnen Canada en een aanzienlijk deel van het bredere Noord-Amerikaanse vrouwenvoetballandschap, naast de NWSL en de USL Super League.
De league moet zich nog uitbreiden, met Winnipeg dat in 2027 als een uitbreidingsteam zal toetreden.
Hoofdcoach van Canada Casey Stoney selecteerde 24 spelers voor de twee wedstrijden tegen Denemarken, die deel uitmaakten van de voorbereidingen voor het CONCACAF W Championship in Texas. Het toernooi zal ook dienen als kwalificatie voor de Wereldbeker voor vrouwen van 2027 en de Olympische Spelen.
Stoney zei dat het oktober-kamp een belangrijke kans was om de selectie samen te brengen, aangezien de volledige groep sinds juni niet beschikbaar was. Ze verwelkomde ook de kans om voor supporters in Montreal en Toronto te spelen tegen een sterke Europese tegenstander.
Tien spelers in de selectie waren gevestigd in de NWSL, terwijl acht speelden in Engeland, Frankrijk en Duitsland. De zes NSL-selecties omvatten de 18-jarige Kaylee Hunter, die zich bij de senior selectie voegde na een indrukwekkende Under-20 Wereldbeker in Polen, waar ze vier doelpunten scoorde, waaronder een hattrick in de overwinning van Canada in de ronde van 16 tegen Frankrijk.
De selectie omvatte ook vier keepers: Melissa Dagenais, Sabrina D'Angelo, Lysianne Proulx en Kailen Sheridan.
Verdedigers waren Kadeisha Buchanan, Gabrielle Carle, Sydney Collins, Vanessa Gilles, Ashley Lawrence, Jade Rose, Janine Sonis en Shelina Zadorsky.
De middenvelders waren Marie-Yasmine Alidou, Jessie Fleming, Simi Awujo, Julia Grosso, Emma Regan en Carly Wickenheiser. De aanvallers waren Hunter, Cloé Lacasse, Delaney Baie Pridham, Nichelle Prince, Olivia Smith en Evelyne Viens.
San Diego Wave-verdediger Brooklyn Courtnall, 23, werd vervolgens aan de selectie toegevoegd. Ze is de dochter van voormalig NHL-speler Russ Courtnall. Bayern München-verdediger Vanessa Gilles trok zich terug met een spierblessure en werd vervangen door Élisabeth Tsé van Washington Spirit. Jordyn Huitema en Jayde Riviere waren ook niet beschikbaar door blessures, terwijl Notre Dame-aanvaller Annabelle Chukwu academische verplichtingen had.
De eerste wedstrijd tegen Denemarken eindigde in 1-1 in Montreal op 9 oktober, waarbij Canada de daaropvolgende penalty shootout met 4-2 won.
Bayern München-aanvaller Pernille Harder gaf Denemarken de leiding halverwege de eerste helft. Arsenal's Olivia Smith kwam van de bank om zes minuten voor tijd gelijk te maken, voordat ze opnieuw scoorde in de shootout. Hunter benutte de beslissende penalty, terwijl Denemarken twee keer miste, waaronder een poging die de paal raakte.
De wedstrijd bevatte ook indrukwekkende keepersprestaties. Denemarken's Alberte Vingum, 21, maakte een uitstekende redding om een late poging van Julia Grosso op de lat te duwen. Canada's vervangende keeper D'Angelo produceerde vervolgens twee belangrijke stops in de slotseconden om de gelijkspel te behouden.
De tweede wedstrijd in Toronto op 12 oktober was een veel opener wedstrijd, waarbij Denemarken met 4-3 won. Olivia Holdt, die in haar tweede seizoen bij Tottenham Hotspur is, scoorde twee keer in de eerste helft. Harder en Janni Thomsen vonden ook het net voor de bezoekers.
Canada's doelpunten kwamen van Pridham, Viens en Smith.
De wedstrijd in Toronto was ook het laatste internationale optreden voor verdediger Allysha Chapman, 37, die in de 89e minuut inkwam voor haar 100e en laatste cap. Chapman maakte haar senior debuut in oktober 2014 en won Olympisch brons in Rio 2016 voordat ze Canada hielp goud te claimen in Tokio 2020, dat in 2021 vanwege de pandemie werd gehouden. Ze vertegenwoordigde haar land ook op drie Wereldbekers voor vrouwen.
De twee wedstrijden waren Canada's eerste thuiswedstrijden in meer dan een jaar. Voor de oktoberreeks hadden de landen zes keer op senior niveau tegen elkaar gespeeld, waarbij Canada drie overwinningen, drie nederlagen en geen gelijke spelen had.
Northern Super League: Montréal Roses winnen de Supporters' Shield
Het tweede reguliere seizoen van de Northern Super League eindigde met een spannend laatste weekend, toen Montréal Roses de Supporters' Shield veiligstelden na een directe wedstrijd met Ottawa Rapid.
Montreal ging de wedstrijd op 23 oktober in met 42 punten, twee meer dan Ottawa. De Roses wonnen met 1-0, met invaller Tonya Boychuk die tien minuten voor tijd scoorde, slechts twee minuten na haar invalbeurt. Marie-Yasmine Alidou dacht eerder dat ze had gescoord voor de rust, maar haar poging werd afgekeurd wegens een fout.
De laatste play-offplaats werd ook op het laatste weekend beslist. Vancouver Rise en Halifax Tides stonden gelijk op 28 punten, waarbij Halifax het voordeel had op doelsaldo. Vancouver versloeg Calgary met 3-2 op 25 oktober om op 31 punten te eindigen, terwijl Halifax de volgende dag 1-1 gelijk speelde tegen AFC Toronto en miste.
De vier play-offteams zijn Montréal Roses, Ottawa Rapid, AFC Toronto en Vancouver Rise. De halve finales worden gespeeld in twee wedstrijden, met de kampioensfinale gepland voor 14 november in Ottawa's TD Place.
De opening van de halve finales zag AFC Toronto Ottawa Rapid hosten op 31 oktober, gevolgd door Vancouver Rise tegen Montréal Roses op 1 november. De returnwedstrijden staan gepland voor 7 en 8 november, waarbij de winnaars doorgaan naar de finale.
Een positief kenmerk van het tweede seizoen was de sterke bijdrage van Canadese spelers. Vier van de vijf topscorers van de league waren Canadezen, naast één Amerikaan, terwijl zeven van de acht spelers met assists Canadezen waren, met één Noor.
Montréal Roses -- eerste plaats, 45 punten
Montréal eindigde het reguliere seizoen met een record van 12 overwinningen, negen gelijke spelen en vier nederlagen, en claimde hun eerste Supporters' Shield. Ze hadden de league geleid in de laatste acht rondes, en Ottawa, dat 11 rondes bovenaan had gestaan, achter zich gelaten.
Amerikaanse aanvaller Elyse Bennett, 26, eindigde als tweede in de scorende tabel van de league met 11 doelpunten, achter Vancouver's Canadese jeugd international Jessica De Filippo, die 13 scoorde.
Bennett speelde collegevoetbal aan de Washington State University voordat ze naar de NWSL verhuisde met Kansas City, Seattle Reign en San Diego Wave. Ze scoorde vijf doelpunten in 56 reguliere seizoenswedstrijden tussen 2022 en 2024, en speelde daarna voor Deportivo de La Coruña in Spanje voordat ze terugkeerde naar de Verenigde Staten. Ze voegde zich in februari 2026 bij Montréal.
De in Canada geboren Tanya Boychuk, 26, eindigde als tweede in de scorende tabel van het team met zes doelpunten. Hoewel ze Canada op jeugdniveau vertegenwoordigde, speelt ze nu internationaal voor Oekraïne. Haar belangrijkste bijdrage kwam in de laatste reguliere seizoenswedstrijd, toen ze het enige doelpunt tegen Ottawa scoorde om de Supporters' Shield veilig te stellen.
De Ghanees international Evelyn Badu en de Canadese aanvaller Lisa Pechersky scoorden elk vijf doelpunten. Badu kwam over van de Noorse club Molde en heeft Ghana sinds 2019 vertegenwoordigd, waaronder op de Women's Africa Cup of Nations 2024, waar het team als derde eindigde. Ze scoorde de enige hattrick van de league in een 5-1 overwinning op Vancouver op 4 juli.
Pechersky heeft gespeeld in Zweden, Nederland en Noorwegen, evenals voor de Memphis University in de Verenigde Staten. Ze voegde zich bij Montréal na vier doelpunten in 24 wedstrijden voor Vancouver tijdens het vorige seizoen.
De Canadese international middenvelder Marie-Yasmine Alidou eindigde met vier doelpunten. Ze kwam over van Portland Thorns en heeft eerder gespeeld in Oostenrijk, Frankrijk, Noorwegen, Portugal, Spanje en Zweden na haar studie aan de Universiteit van Quebec in Montreal.
Keepster Anna Karpenko, 24, leidde de league met acht clean sheets. Ze is in haar tweede seizoen bij de Roses na collegevoetbal te hebben gespeeld aan Harvard en Georgetown. Een Canadese jeugd international, ze maakte deel uit van het team dat vierde eindigde op de Under-17 Women's World Cup 2018 in Uruguay. Ze is ook in staat om Wit-Rusland te vertegenwoordigen.
Ottawa Rapid -- tweede plaats, 40 punten
Ottawa eindigde vijf punten achter Montréal en kwalificeerde zich voor de play-offs voor een tweede opeenvolgend seizoen. De Rapid leidde de league met 49 doelpunten, hoewel hun defensieve record minder indrukwekkend was, met 44 tegendoelpunten.
De in de Verenigde Staten geboren Canadese international Delaney Baie Pridham eindigde als vierde in de scorende tabel met tien doelpunten. Ze had de league geleid met 18 doelpunten in het inaugurele seizoen en maakte uiteindelijk haar senior Canada-debuut in maart 2026, met één doelpunt in negen wedstrijden op het moment van Tim's rapport.
Middenvelder Keera Melenhorst, 23, leidde de assist rankings van de league met zeven en scoorde ook zes doelpunten. Ze speelde collegevoetbal aan Oklahoma en Pittsburgh voordat ze een deel van 2025 doorbracht bij de Noorse club Linköping. Ze keerde terug naar Canada voor het huidige seizoen.
Melenhorst heeft Canada op onder-20 niveau vertegenwoordigd en speelde ook voor het nationale futsalteam in 2025, waarbij ze het team hielp de CONCACAF Women's Futsal Championship te winnen en zich te kwalificeren voor de FIFA Futsal Women's World Cup in de Filipijnen. Clubverplichtingen verhinderden haar om op de finales te spelen.
Ottawa-middenvelder Florence Belzile eindigde onder de leidende assistgevers van de league met vijf. Ze is in haar tweede seizoen bij de Rapid na vier jaar aan de Universiteit van Nebraska en vertegenwoordigde eerder Canada op onder-17 niveau.
De Noorse aanvaller Johanne Fridlund droeg ook bij met vier assists. Ze heeft Noorwegen op verschillende jeugd niveaus vertegenwoordigd en heeft een groot deel van haar carrière doorgebracht bij clubs in haar thuisland, waaronder Vålerenga, Grei en Kolbotn. Ze speelde ook tien wedstrijden voor Lazio tijdens de tweede helft van het seizoen 2021-22.
AFC Toronto -- derde plaats, 39 punten
De winnaars van de Supporters' Shield van het vorige seizoen en de kampioenschapsfinalisten eindigden als derde na een andere spannende strijd met Montréal en Ottawa.
Aanvaller Kaylee Hunter, 18, leidde het team met 11 doelpunten, gelijk met Bennett voor de tweede plaats in de Golden Boot-ranglijst van de league. Haar prestaties droegen ook over naar het internationale podium, waar ze vier keer scoorde voor Canada op de Under-20 Wereldbeker in Polen.
De Canadese middenvelder Lauren Rowe, 22, eindigde als tweede in de scorende tabel van het team met acht doelpunten. Ze speelde aan Cape Breton University en voor Ontario Premier League-teams London FC en North Toronto Nitros voordat ze in juni 2025 bij AFC kwam.
Keepster Sabrina D'Angelo, 33, eindigde met zes clean sheets, het op een na hoogste totaal in de league. Ze heeft 25 senior caps voor Canada en heeft gespeeld in de NWSL, Women's Super League en Zweden.
AFC versterkte ook zijn aanval tijdens het seizoen met de komst van Lena Silano. De Amerikaanse aanvaller heeft professioneel gespeeld in de Verenigde Staten en Spanje, inclusief periodes bij Washington Spirit, UD Tenerife en Spokane Zephyr.
Silano werd als 34e overall geselecteerd in de NWSL Draft 2023 na te hebben gespeeld aan Long Beach State University. Ze bracht twee seizoenen door bij Washington voordat ze naar Spanje's Liga F verhuisde, en keerde vervolgens terug naar de Verenigde Staten met Spokane voor het seizoen 2025-26.
Ze had een onmiddellijke impact in Toronto, met drie doelpunten in twee thuisoverwinningen eind september: een 3-0 overwinning op Ottawa op 26 september en een 2-1 overwinning tegen Vancouver op 4 oktober. Ze eindigde het seizoen met drie doelpunten en één assist in 13 wedstrijden.
Vancouver Rise -- vierde plaats, 31 punten
De regerende leaguekampioenen hadden een moeilijker regulier seizoen, eindigend ver achter de leidende drie. Ze brachten 12 weken buiten de play-offplaatsen door voordat ze zich herstelden om vierde te eindigen, met een overwinning in hun laatste wedstrijd tegen Calgary terwijl Halifax punten verloor in Toronto.
De Canadese jeugd international Jessica De Filippo, 25, eindigde als de topscorer van de league met 13 doelpunten. Ze registreerde ook vier assists.
De Filippo speelde collegevoetbal aan Louisville en Arkansas voordat ze naar Duitsland verhuisde met Turbine Potsdam en Spanje met Sporting de Huelva. Ze keerde in 2024 terug naar Canada en voegde zich bij het Whitecaps FC Girls Elite-programma in de League1 British Columbia-competitie.
Ze hielp het team de 2024 League1 Canada Women's Inter-Provincial Championship te winnen, met twee doelpunten in een overwinning in de halve finale op Calgary Blizzard. De Whitecaps versloegen vervolgens CS Mont-Royal Outremont op penalties in de finale, waarmee ze een plaats veiligstelden in de 2025-26 CONCACAF Women's Champions Cup.
Vancouver's leidende assistgevers waren de Canadese middenvelder Anna Bout en de Colombiaanse international María Camila Reyes, beide met vijf.
Bout, 25, speelde aan de Universiteit van Pittsburgh en voor de Deense club Odense voordat ze in augustus 2025 bij Vancouver kwam. Reyes, 24, kwam over van de Colombiaanse club Independiente Santa Fe en bracht aanzienlijke internationale ervaring mee, nadat ze haar land had vertegenwoordigd op de Wereldbeker 2023 en de Olympische Spelen 2024.
Reyes heeft twee nationale league-titels in Colombia gewonnen, met Deportivo Cali in 2021 en Santa Fe in 2023.
Halifax Tides -- vijfde plaats, 29 punten
Halifax maakte aanzienlijke vooruitgang in hun tweede seizoen, verbeterend van een moeilijk inauguraal seizoen waarin ze als laatste eindigden met slechts drie overwinningen en 16 punten.
De ervaren coach Stephen Hart nam halverwege het eerste seizoen in 2025 de leiding en werd in december vorig jaar permanent aangesteld. De voormalige coach van Trinidad en Tobago en het Canadese mannen nationale team hielp de ploeg te consolideren, die nipt de play-offs miste.
De Slowaakse international keepster Anikka Toth, 24, registreerde vier clean sheets in haar tweede seizoen bij de club. Geboren in Toronto, heeft ze Slowakije op jeugd- en seniorniveau vertegenwoordigd en speelde eerder collegevoetbal aan de Universiteit van Alabama in Birmingham.
De Canadese keepster Rylee Foster-Inman registreerde drie clean sheets voordat ze naar Everton verhuisde.
De Amerikaanse aanvaller Jordyn Rhodes, 26, leidde het team met zes doelpunten. Ze scoorde eerder 45 keer in 85 wedstrijden voor de Universiteit van Kentucky en heeft professioneel gespeeld in IJsland voordat ze zich bij Halifax voegde voor het seizoen 2026.
De Canadese spelers Julianne Vellerand en Saoria Miller scoorden elk vijf doelpunten. Vellerand, een in Montreal geboren speler, speelde aan de West Virginia University en vertegenwoordigde eerder Spokane Zephyr in de USL Super League. Miller komt uit Halifax en speelde collegevoetbal aan Memphis voordat ze tijd doorbracht bij de IJslandse club Keflavík.
Het trio combineerde voor 16 doelpunten, maar Halifax scoorde in totaal slechts 24 gedurende het seizoen, het laagste totaal in de league. Hun verdediging was aanzienlijk sterker, met slechts 24 tegendoelpunten, een cijfer dat alleen door AFC Toronto werd geëvenaard.
Het toevoegen van meer aanvallende opties moet een prioriteit zijn voor Hart voor 2027. Desondanks kan de club aanzienlijke aanmoediging halen uit de verbetering en de gemiddelde opkomst van ongeveer 4.000, wat het onder de leidende teams in de league voor ondersteuning plaatst.
Calgary Wild -- zesde plaats, 21 punten
Calgary had een moeilijk seizoen, met slechts twee punten uit hun eerste 14 wedstrijden door twee gelijke spelen en 12 nederlagen. Ze bleven het hele seizoen op de zesde plaats, eindigend met vijf overwinningen, zes gelijke spelen en 14 verliezen.
Leah Blayney werd op 6 juli 2026 aangesteld als hoofdcoach, ter vervanging van interim-coach Sinead McSharry. De voormalige Australische international was assistent-coach bij het nationale team van Japan tijdens 2025 en 2026, en hielp de ploeg de Women's Asian Cup 2026 in Australië te winnen. Ze had eerder het onder-20 team van Australië gecoacht na vijf jaar als assistent bij het programma.
De Amerikaanse aanvaller Jorian Baucom, 30, leidde Calgary met zeven doelpunten, het zesde hoogste totaal in de league. Ze heeft uitgebreide professionele ervaring in verschillende landen, waaronder Tsjechië, Duitsland, Portugal en Schotland, evenals periodes in de NWSL met Racing Louisville en North Carolina Courage en de USL Super League met DC Power en Fort Lauderdale United. Dit was haar tweede seizoen bij de Wild.
Drie spelers eindigden met vier doelpunten: de Amerikaanse jeugd international Meggie Dougherty Howard, de Australische senior international Kahli Johnson en de in Calgary geboren middenvelder Taegan Stewart.
Dougherty Howard speelde in de NWSL van 2017 tot 2024, en vertegenwoordigde Washington, Orlando, San Diego en Angel City voordat ze zich bij Calgary voegde voor het seizoen 2025. Johnson is ook in haar tweede seizoen bij de Wild, nadat ze eerder in de A-League Women had gespeeld voor Sydney FC en Western United.
Stewart, 19, heeft zowel Canada als Wales op jeugdniveau vertegenwoordigd en is ook in haar tweede seizoen bij Calgary.
De Amerikaanse middenvelder Josie Aulicino leidde het team in assists met drie, ondanks dat ze slechts tien wedstrijden speelde. Ze voegde één doelpunt toe na vijf seizoenen aan de Northwestern University, waar ze 25 doelpunten scoorde en 31 assists gaf in 87 wedstrijden. Ze verhuisde vervolgens naar Australië, waar ze speelde voor Box Hill United in de staatsleague van Victoria en Canberra United in de A-League Women.
De Canadese jeugd international Mya Jones registreerde ook drie assists, naast twee doelpunten in 18 wedstrijden. Een in Calgary geboren speler, ze speelde aan de Universiteit van Memphis en voor San Diego Wave voordat ze zich bij de Northern Super League voegde op huurbasis met Toronto in het inaugurele seizoen. Ze won ook de Most Valuable Player award van de United Women's Soccer league terwijl ze speelde voor Calgary Foothills.
De slechte start van Calgary bleek te moeilijk om te overwinnen, maar de aanstelling van Blayney en de bijdragen van verschillende ervaren spelers bieden de club een platform om voor 2027 opnieuw op te bouwen.
- Lees de volledige versie op Tim Grainey's Substack. Zijn nieuwste boek is Beyond Bend it Like Beckham over het wereldwijde spel van vrouwenvoetbal. Verkrijg vandaag nog uw exemplaar. Volg Tim op Twitter: @TimGrainey