De 41-jarige stond in het middelpunt van een grote controverse nadat hij op de bank was gelaten tijdens de wedstrijd van Portugal tegen Noorwegen. Ronaldo werd verteld dat hij 30 minuten zou spelen, warmde op vanaf de rust, maar werd nooit ingebracht, en voelde vervolgens dat Jesus zijn woord had gebroken.
De aanvaller verliet vervolgens het Portugal-kamp, wat vragen opriep over zijn internationale toekomst en berichten dat hij niet zou terugkeren zolang Jesus de leiding had.
Ronaldo heeft nu zijn eigen gedetailleerde uitleg gegeven van wat er is gebeurd, inclusief zijn verslag van gesprekken met Jesus en de president van de Portugese Voetbalbond, Pedro Proença.
Belangrijk is dat Ronaldo zijn pensioen uit het internationale voetbal niet heeft aangekondigd. In plaats daarvan zegt hij dat hij beschikbaar blijft om voor Portugal te spelen nadat hij enige straf heeft ondergaan voor het verlaten van het kamp.
Hij aanvaardt ook de verantwoordelijkheid voor zijn beslissing om te vertrekken en verontschuldigt zich bij zijn teamgenoten, supporters en de Portugese Voetbalbond, terwijl hij duidelijk maakt dat hij gelooft dat de vertrouwensbreuk met Jesus de reden voor zijn vertrek was.
Hieronder staat de volledige verklaring van Ronaldo.
De volledige verklaring van Cristiano Ronaldo:
Dit is de waarheid over wat er is gebeurd met Jorge Jesus. Zoals ik beloofd heb, besloot ik de omstandigheden rond het laatste trainingskamp van het nationale team in de eerste persoon en direct te vertellen. Na het WK 2026 heb ik een brief voorbereid voor het Portugese volk, die ik nog steeds bewaar, met de woorden die ik hen wil richten wanneer ik ons team voor goed verlaat.
"Aan het einde van de competitie, al op de vlucht terug uit de Verenigde Staten, vroeg en drong de president van de federatie aan dat ik mijn beslissing om te vertrekken heroverwoog, omdat de FPF wilde dat ik doorging. Direct daarna vroeg hij me naar mijn mening over de naam van de huidige hoofdcoach, die hij overwoog naast andere namen die hij niet aan mij onthulde. Ik vertelde de president van de federatie dat, naar mijn mening, het de juiste keuze zou zijn.
"Daarom was ik op de dag dat de huidige hoofdcoach werd gepresenteerd, oprecht blij met de keuze. Het was de juiste optie, zoals de resultaten bevestigen. Een paar dagen later ontving ik een eerste contact van de nieuwe coach van het nationale team die zei dat hij me graag persoonlijk wilde ontmoeten. Ik zei ja en we planden het voor het einde van mijn vakantie. We ontmoetten elkaar in de Cidade do Futebol, waar mijn club zijn voorbereidingstraining hield.
"Die dag vertelde de coach me dat hij op me rekende en dat mijn aanwezigheid fundamenteel was voor zijn project. Hij presenteerde me, daar ter plaatse, een plan voor mijn deelname. Hij vertelde me dat ik de eerste en de laatste wedstrijd zou spelen, en dat hij om redenen van fysieke management altijd drie tot vier wissels per wedstrijd zou maken. Op dat moment bracht hij de mogelijkheid ter sprake dat ik niet met het nationale team naar Noorwegen en Denemarken zou reizen. Hij stelde voor dat ik de eerste wedstrijd zou spelen en in Portugal zou blijven, en dan weer zou aansluiten voor de wedstrijd in het Dragão. Ik weigerde dit voorstel onmiddellijk.
"Het leek me vanzelfsprekend dat ik het niet kon accepteren. Het was niet omdat ik de wedstrijden in het buitenland niet zou spelen dat ik zou stoppen met het aanvoeren van ons team. Dat voorrecht om in Portugal te blijven zou geen goed voorbeeld zijn. De coach stemde uiteindelijk in met mijn analyse. Dit gesprek werd bijgewoond door Simão Coutinho, sportief directeur van Al Nassr, de persoon aan wie de huidige coach het afgelopen seizoen verslag deed en een van de verantwoordelijken voor zijn ondertekening door de club in 2025. Op de avond voor de start van het kamp kwam de coach op verzoek van mij naar mijn huis in Lissabon voor een ander gesprek met mij. Het gesprek was rustig en alle principes die in augustus waren afgesproken, werden gehandhaafd.
"Ik speelde de wedstrijd in Alvalade en, hoewel ik werd gewisseld, had ik daar geen probleem mee. Ik deed zelf de aanvoerdersband om bij Bruno Fernandes, ver van het idee dat ik misschien mijn laatste stappen als speler en aanvoerder van het nationale team zou zetten. Wat voor mij die dag belangrijk was, was onze overwinning. Winnen is altijd goed; in Portugal en voor mijn land, nog beter. Tijdens de lunch op de dag van de wedstrijd in Noorwegen kwam een assistent van de coach aan de tafel waar de groep aan het lunchen was en informeerde me dat de coach met me wilde praten. Tot mijn grote verbazing vroeg de coach me of ik fit was om 30 minuten te spelen.
"Ik was volledig gefocust op mijn fysieke herstel, geïntegreerd met mijn teamgenoten zoals altijd, en dacht dat ik die dag niet zou spelen. Zonder enig probleem. Dit verzoek viel buiten mijn fysieke herstel- en trainingsplan -- omdat ik alleen op de 4e in het Dragão zou spelen -- maar natuurlijk zei ik ja. Hij antwoordde dat ik dan klaar moest zijn omdat ik 30 minuten zou spelen. De rest weet iedereen. Ik warmde op vanaf de rust, keek naar de minuten die voorbijgingen, en werd niet opgeroepen. De coach had zijn woord aan mij gebroken.
"Aan het einde van de wedstrijd wilde ik alleen maar dat alles eindigde met de overwinning en dat ik alleen was. Ik ging niet naar de fans om ze te begroeten. Een tekortkoming die uitsluitend mijn verantwoordelijkheid is en die niet had mogen gebeuren. Ik bied mijn excuses aan de Portugezen die ons daar intens steunden, ik bied mijn excuses aan de fans, en ik bied mijn excuses aan degenen die, zonder Portugees te zijn, misschien daarheen gereisd zijn om mij te zien en die ik mogelijk teleurgesteld heb.
"Acht en veertig uur later hadden we een gesprek -- ikzelf, de coach en Simão Coutinho -- aangezien hij degene was die onze gesprekken in augustus had begeleid. Het was een diepgaand moment, zeer openhartig, zonder enige vorm van filter. We kwamen overeen dat er maar één manier was om deze "zaak" af te sluiten: dat de coach herhaalde wat hij net in privé tegen mij had gezegd, in aanwezigheid van Simão Coutinho, maar in de perskamer. Wat was afgesproken was eenvoudig: de coach zou de persconferentie beginnen met dit onderwerp, in een poging de zaak af te sluiten door de waarheid te vertellen.
"Hij zou zeggen dat ik nooit had gevraagd om minuten te spelen, dat het de coach was en niemand anders die het plan voor dit kamp aan mij had voorgesteld, en dat het een fout was om me op te warmen en me vervolgens niet in te brengen, en dat als het nog een keer zou gebeuren, hij het niet zou doen. We eindigden die bijeenkomst met de coach die me vroeg om een knuffel, me belovend dat hij op de conferentie zou zeggen wat hij net tegen me had gezegd, en dat de zaak overwonnen zou zijn. Ik zou niet spelen in Denemarken en ik zou de wedstrijd in het Dragão spelen. Dit alles in aanwezigheid van Simão Coutinho, altijd.
"Op verzoek van de coach vond er vervolgens een vergadering plaats tussen hemzelf, Simão Coutinho en Tiago Craveiro via videoconferentie, waarin werd samengevat wat we hadden besproken. Er werd een kort document opgesteld dat ik zelf valideerde en dat, met mijn medeweten, aan de coach werd overhandigd, zoals hij had verzocht. De conferentie was wat bekend was: de houding had niets te maken met onze bijeenkomst; ik hoorde uitdrukkingen en een agressiviteit die ik niet geloof dat ik verdiende, een houding van "ik wil, ik kan en ik geef de orders" die hij me nooit heeft getoond, zelfs niet op afstand, in privé de dag ervoor.
"De aantekeningen die ik valideerde waren de volgende:
"Ik vind het belangrijk, ook omdat het de waarheid is, om een paar dingen te verduidelijken voordat ik over Denemarken praat:
"1. Ikzelf, en niemand anders, stelde Cristiano een plan voor deze sportieve seizoen met het nationale team voor. Het was een lang en zeer goed gesprek.
"2. Ik weet hoeveel hij leeft en houdt van het nationale team en het gewicht dat hij in de wereld heeft, en nog meer het gewicht en de positieve invloed die hij gedurende 24 opeenvolgende jaren op het nationale team heeft gehad.
"3. Het plan dat ik aan Cristiano voorstelde, werd geaccepteerd.
"4. Hij heeft nooit mijn keuzes in twijfel getrokken. Hij was voorbeeldig, loyaal en professioneel.
"5. De wedstrijd in Noorwegen maakte geen deel uit van het plan dat ik voor hem had opgesteld. Echter, ik voelde dat hij fysiek was hersteld van de eerste wedstrijd en ik waarschuwde hem dat ik hem misschien moest gebruiken. Cristiano stemde in.
"6. Ik maakte een fout door iemand van de statuur van Pelé of Maradona op te warmen en hem vervolgens niet in de wedstrijd te brengen. Als het vandaag was, zou ik het niet doen.
"7. Om het onderwerp af te sluiten: ik wil Cristiano in het nationale team. Sterker nog, ik wil hem niet een beetje, ik wil hem heel erg. Gelukkig gelooft hij ook in mij. Hij geloofde bij Al Nassr en hij doet dat hier ook.
"8. Over het niet begroeten van de fans.
"We hebben daar al over gesproken. Iemand die meer dan 230 wedstrijden voor het nationale team heeft gespeeld, ontvangt geen lessen van mij over liefde voor Portugal. Het was een moment van frustratie dat niets uitwist. Hij is de speler die de meeste handtekeningen geeft, de meeste selfies maakt en de meeste genegenheid aan de fans toont. Laten we geen problemen uitvinden waar ze niet zijn. Wanneer we niet gelukkig zijn, reageren we. Dat was alles."
"Geen van deze aantekeningen zei daarom dat de coach zich zelfs maar bij mij moest verontschuldigen. Het was de tweede keer dat hij zijn woord aan mij had gebroken.
"Ik besloot het kamp te verlaten zonder te wachten op een verdere schending van het woord. Voor mij is de waarheid nog steeds het belangrijkste in de relatie tussen mensen. Hoezeer het ook pijn doet, laat ze me de waarheid vertellen. In feite, in een gesprek dat ik had met de president van de FPF en met de coach op de ochtend van de dag van die persconferentie -- zij kunnen dit zeker bevestigen -- herhaalde ik dat als ze me daar niet wilden, ze het me moesten zeggen.
"Het was genoeg voor hen om eerlijk tegen me te zijn. Ik zou dat accepteren en ik beloofde dat we iets moois zouden voorbereiden, zoals ik droom dat zal gebeuren, en niemand zou boos achterblijven. Ik herinner het me alsof het vandaag was. Ze antwoordden unisono dat nee. Dat mijn plaats in het nationale team was. Nooit, op enig moment, heb ik ingegrepen in enige technische of tactische beslissing van enige coach of nationale teammanager in bijna 25 jaar carrière. Ik accepteer, voor beter of slechter, wat ze voorstellen dat ik doe. Ik respecteer de beslissing, en wanneer ze hun woord aan mij breken, voel ik dat mijn plaats daar niet is.
"Ik ben ook mijn excuses verschuldigd aan mijn teamgenoten van het nationale team voor het verlaten van het kamp. Ondanks de absolute vertrouwensbreuk in het woord van de coach, zoals degenen die deze gesprekken hebben getuigd, had ik het niet moeten doen. De verantwoordelijkheid is uitsluitend de mijne. Ik bied mijn excuses aan het Portugese volk nogmaals aan, maar het breken van het woord heeft voor mij een bepalende impact. Ik voelde dat, vanaf dat moment, mijn aanwezigheid alleen maar schadelijk zou zijn voor de werkgroep, en ik deed wat ik altijd heb gezegd dat ik zou doen als ik me niet nuttig voelde: ik pakte mijn spullen en vertrok.
"De consequentie van deze daad van mij moet worden beoordeeld en bestraft door de Portugese Voetbalbond. Ik begrijp dat de straf geen verzachtende factoren zou moeten hebben. Ik ben niet zomaar een speler; ik ben aanvoerder van het team, en dat vormt een verzwarende factor. Ik heb me al verontschuldigd, maar ik weet dat houdingen gevolgen moeten hebben. Iedereen die in het voetbal is zoals ik weet dat, ongeacht de status van elke persoon, de regels voor iedereen hetzelfde zijn.
"Over dit onderwerp heb ik veel gehoord over afscheidswedstrijden, dat ik een waardig afscheid moet hebben en dat de federatie me die kans wil geven. Ik heb in het leven geleerd, vaak hongerig en met niets te eten, dat niemand iets aan iemand geeft. Ik kan al mijn fans, natuurlijk en vooral alle Portugezen, beloven dat we een of meer afscheidswedstrijden zullen hebben; daar zal tijd voor zijn. Maar als ik aan het nationale team denk, denk ik echt aan concurreren.
"Dat is wat ik dacht op de dag dat ik het nieuws van de dood van mijn vader kreeg. Ik was op een kamp met ons nationale team en besloot daar te blijven tot het einde van de wedstrijd de volgende dag. Ik deed voor het land wat ik nooit voor enige club zou doen. Daarom, als ik fysiek goed ben, speel voor mijn club, met doelpunten die ik hoop, na het ondergaan van de schorsing die op mij kan worden toegepast, zal ik beschikbaar zijn, zoals ik altijd ben geweest tot vandaag, om te concurreren en te winnen voor ons nationale team.
"Dit is, geloof me, de puurste waarheid.
"Cristiano Ronaldo"