Fàbregas zei dat zijn beslissing om bij Como te gaan spelen na Monaco een instinctieve was, ondanks dat hij aanvankelijk weinig over de club wist.
"Het begon op een vreemde manier, ik wist niet wat ik moest doen na Monaco. Soms neem je beslissingen meer vanuit het hart dan vanuit het hoofd, en dit was er een van. Ik ging vroeger vaak met mijn familie naar Como, maar ik wist niet dat er een voetbalteam was."
Die beslissing is sindsdien uitgegroeid tot een ambitieus project. Fàbregas gelooft dat aantrekkelijk voetbal centraal stond in de oorspronkelijke visie van Como-president Mirwan Suwarso, terwijl de coach heeft geholpen een selectie te bouwen rond spelers die zijn ideeën delen.
"De idee die je hebt, moet je met grote overtuiging voortzetten. De president dacht aanvankelijk na over de structurele kant van de club, hij wilde meer toerisme aantrekken en daarvoor had hij aantrekkelijk voetbal nodig.
"Hoe mooier het voetbal, hoe meer mensen willen komen. Dat werd besproken in het eerste gesprek met de president. Toen bracht ik mensen in het personeel en de juiste spelers om onze idee te volgen."
De opkomst van Como heeft Fàbregas steeds meer aandacht gebracht, maar hij heeft de verleiding weerstaan om elders te verhuizen. Hij onthulde dat Italiaanse clubs, waaronder Inter, interesse hadden getoond, maar zijn hechting aan de spelers die hij bij Como heeft ontwikkeld, overtuigde hem om te blijven.
"Ik ben een denker, ik analyseer dingen veel. Ik weet dat aan het einde van hun carrière de beste coaches worden geteld aan de hand van hun trofeeën, en dat is terecht. Maar we hadden het over Da Cunha: voor mij is hij als coach meer waard dan een trofee."
Fàbregas gelooft dat het vertrouwen dat zijn spelers tonen een verplichting creëert om bij hen te blijven.
"Veel jongens kwamen naar Como vanwege mij. Ik zeg dat niet arrogant. Ze geloofden in mij. Nico Paz kwam hier van Real Castilla, en nu praten mensen erover om hem Messi's nummer 10 te geven. Twee jaar geleden stelde zijn vader al zijn vertrouwen in mij. Ik kan hetzelfde zeggen over Alex Valle, Perrone, Da Cunha en vele anderen."
Hij ziet tijd als een van de meest waardevolle goederen die een coach heeft.
"In het voetbal van vandaag wordt elke twee of drie wedstrijden alles weggegooid. Hetgene dat het meest waard is voor een coach, is tijd. Kijk naar Arteta: in zijn eerste drie jaren eindigde hij achtste, daarna weer achtste, en toen vijfde. Nu ziet iedereen dat hij de Premier League heeft gewonnen, maar Arsenal had de geduld en de kracht om hem te behouden en op hem te wachten."
Die filosofie strekt zich ook uit tot werving. Fàbregas wil spelers met honger en gelooft dat mentaliteit zwaarder kan wegen dan reputatie.
"Ik geef de voorkeur aan iemand met minder talent maar een ongelooflijke honger om een carrière op te bouwen, dan iemand die met een geweldige verleden aankomt en al geld heeft verdiend. Dat is wat Como nodig heeft."
Zijn academie wordt gebouwd rond hetzelfde principe. Fàbregas wil intelligente spelers die ruimte, beweging en timing begrijpen, in plaats van simpelweg getalenteerde individuen.
"Ik werk graag met intelligente spelers. Riccardo Cassano is een voorbeeld. Hij had zelfs nooit voor de Primavera gespeeld, hij trainde met ons en op de tweede dag belde ik Roberts en vertelde hem dat ik hem elke dag meer wilde zien. We ontdekten een speler."
Voor Fàbregas is dat proces uiteindelijk waar coaching om draait. Resultaten zijn belangrijk, maar de relaties en ontwikkeling van spelers blijven centraal staan in hoe hij succes meet.
"Als je terugkijkt op je carrière, herinner ik me niet wat ik heb gewonnen. Ik herinner me de momenten in de kleedkamer, wanneer je reisde, wanneer de manager je had 'gedood' en een teamgenoot kwam om je te troosten. Dit zijn mijn overwinningen in het leven."
Dat is de filosofie achter Fàbregas' beslissing om door te bouwen bij Como in plaats van te zoeken naar een snellere route naar de grootste clubs.