Voor een team dat in staat was om voetbal te spelen in plaats van simpelweg hun illustere tegenstanders te verstoren, gingen de beloningen verder dan de resultaten. Het verslaan van Liverpool op Anfield en Arsenal op Highbury bracht nationale aandacht, terwijl Brown's herinneringen het karakter van de spelers onthullen en het respect dat ze onderweg verdienden.
Het verslaan van Liverpool op Anfield
"Ik denk dat Liverpool de eerste was," herinnerde Brown zich Football Presse. "Toen we Liverpool versloegen, gingen we daarheen en, nogmaals, ik denk dat het een replay was. We gingen naar Anfield en het was een vol huis. Als je ooit terug in de tijd naar Anfield bent geweest, was de sfeer fantastisch. Iedereen kent de geschiedenis van de FA Cup.
"We hadden de Anfield Road end in Bolton, en we hadden 10.000 of 11.000 fans die naar die wedstrijd kwamen. Vroeger kreeg je 25% van de tickets voor een FA Cup-wedstrijd, dus we vulden de Anfield Road end.
"Na de wedstrijd, we hadden 2-0 gewonnen, en we liepen naar onze fans om hen te bedanken voor hun komst en hun steun. Het was een geweldige avond. Maar toen je je omdraaide en keek, was de Kop nog steeds vol. Dit was goed vijf minuten nadat de wedstrijd was afgelopen, en de Kop was nog steeds vol.
"Dus, als aanvoerder, begon ik onze spelers naar de Kop te leiden om hen te applaudisseren voor het feit dat ze er nog steeds waren. En er was een staande ovatie omdat we Liverpool niet van het veld hadden geschopt. We hadden eigenlijk voetbal tegen hen gespeeld.
"Wanneer je het opneemt tegen de meesters, en zij waren meesters in het spel, en je verslaat hen in hun eigen spel, dat is waar ze voor stonden. Ik heb dat altijd herinnerd als een van de meest stijlvolle gebaren die ik ooit van de tribunes naar de spelers op het veld heb gezien.
"Ze toonden veel klasse. Wat mensen denken over Liverpudlians en Scousers doet er voor mij niet toe. Dat is wat ik over hen weet. Ze houden van hun voetbal, ze zijn er gepassioneerd over, maar als je het goed doet, zullen ze je applaudisseren. Ze zullen zeggen: 'Goed gespeeld.'"
Bolton had 2-2 gelijkgespeeld tegen Liverpool in Burnden Park voordat ze in januari 1993 naar Anfield reisden voor hun replay in de derde ronde. John McGinlay en Andy Walker scoorden in een 2-0 overwinning die een van de bepalende bekeroverwinningen van de club werd.
Voor Brown was de reactie van de supporters van Liverpool net zo memorabel als het resultaat zelf. Bolton was naar een van de meest gevierde stadions van het Engelse voetbal gegaan, had de titelverdediger verslagen en de bewondering verdiend van de mensen die hun team hadden zien verliezen.
Bruce Rioch's geloof en de Arsenal-test
Het avontuur eindigde niet met Liverpool. In februari 1994 produceerde Bolton een andere memorabele upset tegen Arsenal, gelijkspelend 2-2 in Burnden Park voordat ze 3-1 wonnen in Highbury. Brown herinnert zich Rioch's overtuiging dat zijn team op dat podium thuishoorde.
"We gingen naar Arsenal en deden hetzelfde. Ik zeg niet dat we dezelfde ontvangst kregen, maar we moesten voor die wedstrijd vechten, en ze waren helemaal niet blij. Sterker nog, niet veel van hen sprak na de wedstrijd met ons. Het was niet zo dat mensen kwamen om te zeggen goed gedaan en handen te schudden.
"Maar ik herinner me altijd Ian Wright."
De Arsenal-aanvaller was een van de tegenstanders waarmee Brown de hele wedstrijd had gestreden. Wright was een levendig karakter op het veld, en Brown, die niet bang was om terug te geven wat hij kreeg, genoot van de strijd.
"Ian Wright werd in de extra tijd gewisseld, en ik had de hele wedstrijd een strijd met hem. Hij is een vrolijk karakter. Hij is een van ons, weet je. Hij heeft de rangen doorlopen en de harde klappen van voetbal en het leven geleerd.
"Toen hij het veld verliet, zei ik: 'Ga maar, ga maar! We zijn te goed voor jou! Ga maar!' Ik achtervolgde hem van het veld af, en hij vond het niet leuk."
Brown verwachtte dat de confrontatie na het laatste fluitsignaal zou doorgaan. In plaats daarvan liet Wright's reactie hem met een blijvend respect voor de Arsenal-aanvaller achter.
"Hij wachtte op me in de tunnel. Ik dacht, 'Hij wacht hier op me. Wat gaat er gebeuren?' Vergeet die oude tunnel niet? Het was bijna als een kas.
"Hij was gewisseld, dus hij had gedoucht en zich aangekleed, en hij wachtte daar op me. Toen ik het veld afkwam, dacht ik, 'Wat gaat hier gebeuren?' Maar hij stak zijn hand uit en schudde mijn hand.
"Hij zei: 'Absoluut briljant. Goed gespeeld. Volledig verdiend. Veel succes in de volgende ronde.'
"Met zo'n reactie ga je gewoon omhoog in de schatting van mensen. Hij ging met 100% omhoog in mijn schatting, en we zijn nu vrienden. Wanneer we elkaar tegenkomen bij de BBC en dergelijke, is het prima."
Voor Brown waren die bekerruns veel meer dan de beroemde namen die Bolton uitschakelde. Ze toonden aan wat een toegewijd team kon bereiken wanneer de manager oprecht geloofde in zijn vermogen. Even belangrijk waren de reacties van de supporters van Liverpool en Wright die het respect toonden dat kon volgen na een reuzenverslag.