Sommige voetballers maken indruk door wat ze op het veld bereiken. Anderen worden herinnerd om de manier waarop ze zich gedragen, de invloed die ze hebben op de kleedkamer en het voorbeeld dat ze stellen voor degenen die naast hen spelen.
Voor Paul Parker springen drie spelers eruit als hij terugdenkt aan de teamgenoten die hij het meest bewonderde tijdens zijn carrière: Bryan Robson en Steve Bruce bij Manchester United, en Ray Wilkins tijdens zijn tijd bij Queens Park Rangers.
Het waren verschillende persoonlijkheden, die op verschillende posities speelden, maar Parker zag kwaliteiten in alle drie die verder gingen dan hun voetbalkwaliteiten.
Bryan Robson: Een aanvoerder die hem nog steeds kippenvel bezorgt
Parkers bewondering voor Robson is nooit verminderd, zelfs niet jaren nadat ze de kleedkamer van Manchester United deelden.
De voormalige Engelse middenvelder was al een gevestigde naam toen Parker in 1991 bij Old Trafford arriveerde, met een reputatie die ver voorbij zijn prestaties als speler reikte.
Maar Parker gelooft dat je Robson pas echt kon begrijpen als je tijd met hem doorbracht.
"Robbo. Ik bedoel, Robbo. Je kunt het niet -- het is moeilijk. Iedereen kan erover zeggen en over hem praten en alles, maar om daadwerkelijk in zijn gezelschap te zijn, het geeft je kippenvel omdat hij dat nog steeds heeft. Hij heeft nog steeds die aura als hij daar is," zegt Parker. Football Presse.
Hij herinnert zich een recentere ontmoeting die aantoonde waarom Robsons persoonlijkheid zo'n blijvende indruk had gemaakt.
Na het bijwonen van een evenement in het Lowry Theatre, bleef Parker een nacht in Manchester en voegde zich bij Robson, Gary Pallister en Lee Sharpe om United te zien spelen tegen Reading in de FA Cup.
Ze zaten samen in een hospitalitybox toen Robson Parker een drankje aanbood. Wat volgde was een klein gebaar dat veel zei over de voormalige aanvoerder.
"Robbo vroeg me: 'Wil je een drankje?' Ja, ik neem een drankje. Geef ons wat wijn. Ja, wat wijn. Robbo is daar en schenkt me wijn in. 'Heb je -- oh, wil je nog wat meer?'"
Parker was bijna beschaamd door de situatie.
"Ik dacht bij mezelf, ik zou dat voor hem moeten doen. Weet je, het is dat soort respect tussen jonge pro's en oude pro's."
Voor al zijn prestaties in het voetbal had Robson een benaderbaarheid behouden die Parker opmerkelijk vond.
"Alles wat hij is, is gewoon een gewone vent die een geweldige voetballer was, wat een understatement is, maar hij was ook buiten het veld geweldig. Zijn persoonlijkheid en alles om hem heen is een buzz.
"Je ziet hem en hij praat met iedereen. Je komt naar hem toe en je spreekt hem op de juiste manier aan, en hij zal een gesprek hebben. Hij zal met je praten. Hij zou je niet gewoon negeren."
Voor Parker definieerden die kwaliteiten een echte leider.
"Wanneer mensen met me praten over aanvoerders, hij is een aanvoerder. En er zijn maar een paar die zo waren, die het op die manier deden. En ik had geluk dat ik bij United voor twee van hen speelde, hem en Steve Bruce."
Steve Bruce: De moed en karakter van een geweldige centrale verdediger
Bruce was een andere Manchester United-teamgenoot die Parkers enorme respect verdiende, zowel voor zijn verdedigende kwaliteiten als zijn persoonlijkheid.
Er was een mogelijkheid dat Parker uiteindelijk naar het centrale verdedigen zou verhuizen bij Old Trafford, mogelijk Bruce's plaats innemend. Maar de vastberadenheid van de laatste om zijn positie terug te winnen zorgde ervoor dat de situatie nooit in die richting ontwikkelde.
"Steve Bruce, zoals hij is, Brucey stopt met wat hij doet wanneer hij dat beslist. En hij voelde dat hij kon doorgaan en hij was absoluut fantastisch."
Parker had tijdens zijn carrière naast tal van centrale verdedigers gespeeld, maar Bruce behoorde tot een bijzonder speciale groep.
Hij noemde ook voormalige QPR-teamgenoot Alan McDonald, en legde uit dat beide verdedigers een vergelijkbare benadering van het spel deelden en mannen waren waarop hun teamgenoten konden rekenen.
"Ze speelden allebei met hun hart. En beiden waren geweldige, geweldige gasten op en buiten het veld."
Hij waardeerde vooral hun eerlijkheid en betrouwbaarheid.
"Je kon op hen rekenen voor alles. Wanneer ze je iets vertelden, vertelden ze het je, en je schrok je rot, en je ging naar binnen, en dan wilde je het heel snel goedmaken met hen."
Bruce's kwaliteiten beperkten zich niet tot zijn verdedigen. Parker was ook onder de indruk van zijn technische vaardigheden en de moed die hem zo'n bedreiging maakte in het strafschopgebied van de tegenstander.
Dat werd spectaculair aangetoond in april 1993, toen Bruce twee keer scoorde in de slotfase tegen Sheffield Wednesday om United een cruciale 2-1 overwinning te bezorgen in hun eerste Premier League-titelcampagne.
Parker was niet verrast dat Bruce zo'n beslissende bijdrage had geleverd.
"Nee, niet echt, want dat was Brucey.
"Hij had de mogelijkheid om een verschil te maken. Hij scoorde 18 doelpunten in één seizoen, wat je alles vertelt over de bijdrage die hij aan de andere kant van het veld kon leveren.
"Brucey was een middenvelder toen hij voor Gillingham speelde. Hij had zeer goede voeten, was zeer slim met de bal aan zijn voeten, maar hij was zo, zo dapper in dat strafschopgebied. Ik bedoel, zijn neus zal je dat vertellen."
Parker onthulde ook dat Ferguson's wissel van hem tijdens de wedstrijd tegen Sheffield Wednesday een belangrijk deel van het verhaal was, hoewel hij snel de beoordeling van de manager erkende.
"Brucey had gewoon dat in zich, had gewoon dat beetje in zich om een verschil te maken, om eerlijk te zijn. En hij kon gewoon dat soort doelpunten scoren."
Ondanks Bruce's prestaties gelooft Parker dat zijn bijdrage aan het succes van United nooit de erkenning heeft gekregen die het verdient.
Hij is vooral gefrustreerd door moderne discussies over de grootste Premier League-verdedigers, die vaak spelers uit eerdere generaties over het hoofd zien.
"Brucey is gewoon een geweldige gast en een geweldige centrale verdediger."
Ray Wilkins: De QPR-teamgenoot die boven de rest uitstak
Terwijl Robson en Bruce hun indruk maakten bij Manchester United, kwam Parkers bewondering voor Ray Wilkins voort uit hun tijd samen bij QPR.
Parker herinnert zich een club die een opmerkelijke verzameling ervaren voetballers aantrok, waaronder Osvaldo Ardiles, Peter Reid, Nigel Spackman en Mark Falco.
Maar toen hem werd gevraagd om de uitmuntende speler onder die teamgenoten te identificeren, had hij weinig aarzeling.
"Ik hield absoluut van de voetbalclub. Mijn laatste paar maanden daar waren niet geweldig, ik genoot er niet echt van met Gerry Francis, maar het was goed met enkele echt goede -- en ik speelde met enkele ongelooflijk geweldige spelers.
"Er waren enkele ongelooflijke spelers die gewoon -- het was als een kleine lopende band. Ik heb gewoon ervaren dat spelers kwamen en gingen, maar Ray Wilkins was de beste."
Parkers beschrijving van Wilkins is bijzonder onthullend omdat het de combinatie van technische briljantheid en zelfvertrouwen vastlegt die de middenvelder zo'n onderscheidend karakter maakte.
"Ray Wilkins was ongelooflijk, en zijn vermogen met de bal," zegt hij.
Hij herinnert zich ook het contrast tussen Wilkins' Londense opvoeding en de gepolijste persoonlijkheid die hij rond anderen kon tonen.
"Deze jongen uit Hillingdon, een Londenaar, echte Londenaar, die plotseling veranderde en de meest chique man ter wereld werd als hij eromheen was."
Maar het was Wilkins' absolute vertrouwen in zijn voetbalkwaliteiten dat Parker het meest levendig herinnert.
"Zijn manieren waren onberispelijk. Zijn arrogantie was absoluut van de schaal. Omdat zijn geloof in zijn eigen kunnen ongelooflijk was.
"Hij wist gewoon wat hij als volgende zou doen wanneer hij de bal kreeg."
Dat vertrouwen kon af en toe zijn teamgenoten frustreren, vooral wanneer Wilkins bewees dat zijn oordeel altijd al correct was geweest.
"Hij was gewoon -- soms wilde je hem vastpinnen en de huid vol schelden omdat hij altijd gelijk had."
Toch is Parkers genegenheid voor hem onmiskenbaar.
"Maar wat een lieve man hij was. Hij was geliefd bij QPR, absoluut geliefd, zoals hij dat ook was bij Chelsea. En ik kan me voorstellen dat hij dat ook was toen hij in Italië was."
Voor Parker waren dit drie voetballers wiens kwaliteiten ver voorbij hun individuele prestaties reikten. Robson had een aura en een vrijgevigheid die hem een uitzonderlijke aanvoerder maakten, Bruce combineerde moed met een bescheiden technische vaardigheid, terwijl Wilkins een vertrouwen en begrip van het spel bezat dat hem de uitblinker maakte van Parkers QPR-jaren.
Het waren zeer verschillende karakters, maar elk liet hem met een blijvend respect achter voor wat een geweldige teamgenoot maakte.
Paul Parkers boek "Tackling the Game: My Life in Football" is van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
