Football Presse

Paul Miller exclusief over Glenn Hoddle: Hij had een set golfclubs aan beide voeten

·Interview door Jacob Hansen
Delen
Paul Miller exclusief over Glenn Hoddle: Hij had een set golfclubs aan beide voeten

Tottenham/X.com

Paul Miller bracht enkele van zijn meest succesvolle jaren door bij Tottenham naast Glenn Hoddle, een speler die hij nog steeds beschrijft met iets dat in de buurt komt van ongeloof.

Miller kwam door bij Spurs met een generatie zelfopgeleide spelers die uiteindelijk de kern zouden vormen van Keith Burkinshaw's prijswinnende team.

"Ja, we zijn samen doorgekomen," zegt Miller Voetbal Presse. "Chris Hughton, Mickey Hazard en Mark Falco waren ook bij die groep. Kerry Dixon was jonger dan wij, maar hij vertrok en ging naar Chelsea, nadat hij eerst naar Reading was gegaan.

"Uiteindelijk hadden we zeven of acht zelfopgeleide spelers in het team. Steve Perryman was een zelfopgeleide speler, en Graham Roberts en Tony Galvin kwamen als zeer jonge mannen van non-league bij ons. Ze waren tieners toen ze binnenkwamen, dus we adopteerden ze in de groep.

"We hadden veel mensen die er al lange tijd waren, die waren opgegroeid in de club en samen waren doorgekomen. Burkinshaw deed een geweldige job, om eerlijk te zijn, en zijn scouting systeem deed dat ook.

"Het was een zeer, zeer zware groep. Het was niet gemakkelijk. Er waren elke dag vechtpartijen, veel ruzies. Maar het was gezond. Het was echt."

Die relaties hebben lang standgehouden, ver voorbij hun speelcarrières.

"We zien elkaar nog steeds vandaag. We zien elkaar elke week bij Spurs, zeven of acht van ons. Dit zijn mijn oudste vrienden. Ik ken ze sinds ik 12 was."

Een van de meest getalenteerde spelers in die groep was Hoddle, en Miller plaatst hem naast Ossie Ardiles wanneer hem wordt gevraagd naar de beste spelers met wie hij heeft gespeeld.

"Hij en Ossie. Ik zou zeggen dat ze allebei even goed waren, gewoon verschillend op verschillende manieren.

"Ossie was een wereldkampioen en een van mijn goede vrienden. De twee van hen waren magnifiek.

"Glenn had een set golfclubs aan beide voeten. Glenn was uniek."

Miller gelooft dat de relatie tussen Hoddle en Ardiles belangrijk was voor beide spelers.

"Ossie was een ander type speler en ze vulden elkaar aan. Ze speelden op elkaar in. Glenn hielp Ossie, en vice versa.

"Maar ja, Glenn was ongetwijfeld briljant. Maar je moet Ossie in dezelfde categorie plaatsen, naar mijn mening."

Miller's eigen rol was om het platform te bieden voor die spelers om zichzelf te uiten.

"Je had twee genieën voor me genaamd Hoddle en Ardiles, dus je moest ze gewoon de bal geven, echt waar. Geef ze de bal en laat ze het daarvandaan laten gebeuren."

Maar Miller benadrukt dat zelfs de meest getalenteerde spelers verantwoordelijkheden binnen het team hadden.

"Ik denk niet dat je echt te aardig kunt zijn tegen iemand. Het is een teamspel. Vergeet niet, voor elke Ossie en Glenn had je mij en Steve Perryman en Graham Roberts nodig.

"Ze tackelden niet, ze deden ons vuile werk niet."

Miller gebruikt een oude voetbaluitdrukking om de relatie tussen de spelers uit te leggen.

"Er is een ouderwetse uitspraak in Engeland: er zijn pianospelers en pianoduwers. Tenzij iemand de piano op het podium duwt, kunnen de pianospelers het niet spelen.

"Wat je in het leven moet weten is je positie. Ik wist dat ik een pianoduwers was. Ik accepteerde dat.

"Ik duwde de piano op het podium zodat de pianospelers konden spelen, en dat waren Hoddle en, denk ik, Crooks, Archibald, wie dan ook.

"Je leert dat vrij snel als je jonger bent. Pianospelers en pianoduwers. Het is een zeer ouderwetse uitspraak."

Miller's herinneringen aan Hoddle omvatten ook een van de grootste gelegenheden van hun carrières: de FA Cup-finale.

De eerste finale tegen Manchester City eindigde in 1-1, voordat Tottenham de replay met 3-2 won. Voor Miller was de ervaring om op Wembley te spelen iets waar hij sinds zijn kindertijd van had gedroomd.

"Ik deelde een kamer met Glenn omdat we in die dagen kamergenoten hadden.

"We stonden 's ochtends op en keken naar de FA Cup-preview, die toen om acht uur 's ochtends begon. Ik weet niet of je dat herinnert.

"Ze hadden camera's buiten het hotel en Glenn, terwijl hij de gordijnen opende, was op televisie. Hij had zijn onderbroek aan en hij was op de tv.

"Het was eigenlijk zo grappig."

De humor van het moment stond in schril contrast met de enormiteit van de gelegenheid.

"De hele dag was de Cup Final de grootste wedstrijd ter wereld toen. Het was magie.

"Je kon alleen maar dromen van daarheen gaan. De reden dat we allemaal jonge voetballers wilden worden, was omdat na een Cup Final, toen je klein was, van acht uur 's ochtends tot zes uur 's avonds, je naar buiten ging om de mensen na te doen die je net op de tv had gezien.

"Vergeet niet, in die dagen waren er maar twee live wedstrijden op de tv: Engeland tegen Schotland en de FA Cup-finale.

"Dus, als jonge kinderen, dat was alles wat we zagen. Je ging naar buiten en speelde de Cup Final. Toen, ineens, wanneer je wakker wordt op de ochtend van de Cup Final, besef je dat miljoenen mensen je gaan bekijken.

"En zeker toen we de Argentijnen hadden, was het de eerste keer dat Zuid-Amerika je ging bekijken.

"Dus, je weet, twee miljard mensen zouden onze wedstrijd gaan bekijken. Je denkt, nou, wauw, oké.

"Dan ontmoet je de Queen Mum. Het is alles wat erbij komt. Het is een geweldige dag, de Cup Final. Ik weet dat het nu veel veranderd is, maar het was vroeger de beste."

Voor Miller was de opwinding rond Hoddle niet beperkt tot de Cup Final. Hij zag de vaardigheden van de middenvelder elke dag bij Tottenham.

Het contrast tussen de twee was duidelijk, maar ook het wederzijds begrip.

"Ik was een leider op het veld. Ik was zeer verbaal, zeer luid. Dus het maakte niet uit wie er tegen me speelde.

"Ik had mijn hele leven gevochten, dus het maakte me niet uit. Die dagen waren ook zeer fysieke wedstrijden, dus ik genoot daarvan.

"En wanneer je voor Spurs speelt, moet je uit-passen en andere dingen doen. Maar we hadden twee genieën voor me genaamd Hoddle en Ardiles, dus je moest ze de bal geven."

Dat Tottenham-team was gebouwd om aan te vallen.

"We waren zeer flamboyant, we waren zeer aanvallend ingesteld. De manager zou aanvallen. Hij zou er niet van dromen om een 0-0 gelijkspel te behalen.

"Ik kan me trouwens niet herinneren dat ik een 0-0 gelijkspel heb gespeeld. Ik weet zeker dat ik dat deed, maar ik herinner me ze niet. Ze waren zeldzaam.

"We gingen nergens om gelijk te spelen. We gingen overal om te winnen, wat is hoe we waren met de spelers die we in het team hadden."

Miller gelooft ook dat Hoddle's internationale carrière zijn vaardigheden niet weerspiegelde.

Toen hem werd gevraagd of Steve Perryman meer Engelse caps had moeten winnen, brengt hij onmiddellijk Hoddle in de discussie.

"Natuurlijk had hij dat moeten doen. Maar je had toen twee managers genaamd (Ron) Greenwood en (Sir Bobby) Robson die een hekel hadden aan Tottenham Hotspur vanuit hun clubdagen. Ze deden hun best om Spurs-spelers geen caps te geven.

"Glenn had 150 caps moeten hebben. Hij eindigde met 51, en 30 daarvan waren invallers omdat Robson en Greenwood beiden niet van hem hielden vanwege Spurs.

"Dat is een feit."

Voor Miller is dat uiteindelijk de frustratie van het jarenlang zo nauw naar Hoddle te hebben gekeken.

Hij was niet gewoon een speler die hij vanaf de tribune bewonderde. Hij was de speler die een paar meter verderop stond tijdens de training, de teamgenoot die de bal van hem ontving, de kamergenoot die de gordijnen opende in een hotel tijdens de Cup Final en per ongeluk op televisie verscheen in zijn ondergoed.

Miller zag het genie van dichtbij.

En hij heeft nog steeds de eenvoudigste manier om het te beschrijven.

"Glenn had een set golfclubs aan beide voeten.

"Glenn was uniek."