Toch is de voormalige aanvaller even stellig over een ander aspect van hun karakters: de hardheid die hen tot formidabele voetballers maakte.
Sprekend met Football Presse, herinnerde McVeigh zich hoe Mabbutt, de aanvoerder van Tottenham, iedereen met respect behandelde, ongeacht leeftijd of status, en hoe Hughton persoonlijk geïnteresseerd was in het helpen van hem bij zijn ontwikkeling. Beide mannen maakten een blijvende indruk, maar hun reputatie voor fatsoen moet nooit verward worden met zwakte.
Gary Mabbutt's eenvoudige gebaar voor McVeigh's debuut bij Tottenham
"Je hebt je Gary Mabbutt bij Spurs, die gewoon een uitzonderlijk persoon was omdat hij de mogelijkheid had om zich te gedragen alsof hij geen voetballer was. Voetballers gedroegen zich op een bepaalde manier, en hij hield zich zeker op een veel meer onderscheiden manier. Hij deed altijd alles met respect. Het maakte niet uit of je een 16-jarige of een 36-jarige was, hij behandelde je even goed."
Mabbutt's consideratie strekte zich uit tot de jonge spelers die zich in het eerste elftal probeerden te vestigen. McVeigh herinnerde zich hoe de aanvoerder de tijd nam om met hem te praten voor zijn thuisdebuut in 1997, ondanks dat hij geblesseerd was en niet beschikbaar voor de wedstrijd.
"Hij zei tegen me voordat ik naar buiten ging voor mijn thuisdebuut, 'Weet je dat ik scoorde op mijn thuisdebuut?' In de loop der jaren scoorde Glenn Hoddle op zijn thuisdebuut, Paul Gascoigne scoorde op de zijne, Gary Lineker scoorde op zijn thuisdebuut.
"En hij ging alle spelers langs en hij zei, 'Paul, ik denk dat je gaat scoren op je thuisdebuut.' Hoe dan ook, ik scoorde op mijn thuisdebuut."
Het was een memorabel stuk aanmoediging van een senior professional die daar geen verplichting toe had. Voor een jonge aanvaller die zich voorbereidde om te spelen op White Hart Lane, droegen de woorden van een gevestigde aanvoerder bijzonder gewicht.
Maar McVeigh is erop gebrand duidelijk te maken dat Mabbutt's genereuze aard buiten het veld niet het hele verhaal vertelde.
"Zodra hij trainde, was er geen aardige jongen"
"Hij was het soort persoon dat gewoon zo geweldig was voor iedereen. En dat aardige jongensimago was geweldig, maar laat me je vertellen, zodra hij trainde, was er geen aardige jongen."
McVeigh trekt een vergelijkbare onderscheid met Hughton, wiens invloed op hem begon toen hij in 1994 bij Tottenham arriveerde. Tegen die tijd had Hughton een onderscheidende spelerscarrière bij de club gehad en vertegenwoordigde hij de Republiek Ierland op het WK van 1990. Hij werkte als reserve-teamcoach van Tottenham toen hij de jonge McVeigh voor het eerst onder zijn hoede nam.
"Hij was de eerste persoon als coach die me als speler nam. Niemand anders had gevraagd, niemand anders had het tegen me gezegd, of ik had het niet voorgesteld. Hij zei, 'Paul, kom op, laten we een tas met ballen pakken en we gaan na de training wat afwerken.'"
McVeigh vroeg zich af of hun Ierse connectie hen hielp om dichter bij elkaar te komen. Hij was aangekomen uit Belfast, terwijl Hughton de Republiek Ierland internationaal had vertegenwoordigd, ondanks dat hij in Engeland was geboren en getogen. Wat de initiële connectie ook was, de relatie werd iets veel duurzamer dan een coach die een jonge speler hielp met zijn afwerking.
"Iedereen tegen wie ik over hem spreek zegt, 'Oh, is Chris geen lieve jongen?' En ik zeg, 'Ja, ja, dat is hij.' En dat is wanneer mijn boek werd gelanceerd, en hij is als een surrogaatvader voor mij 30 jaar nadat ik hem ontmoette. Hij heeft dat nog steeds, weet je, ik heb nog steeds die relatie met hem."
Die genegenheid heeft de tand des tijds doorstaan en de verschillende paden die hun carrières hebben genomen. Hughton ging verder met het coachen van verschillende clubs, waaronder Newcastle United, Norwich City en Brighton & Hove Albion, terwijl McVeigh zijn werk in psychologie, leiderschap en prestaties ontwikkelde.
Desondanks herinnert de voormalige aanvaller zich de competitieve kant van Hughton net zo levendig als de persoonlijke steun die hij ontving.
"Er bestaat niet zoiets als een aardige Chris Hughton"
"Maar laat me je vertellen, zie, wanneer hij in die vroege dagen, de jaren '90, met ons op het veld trainde, toen zijn benen hem nog in staat waren om zich over het veld te verplaatsen, bestaat er niet zoiets als een aardige Chris Hughton."
McVeigh roept ook Gareth Southgate aan om het verschil tussen de publieke reputatie van een persoon en de eisen van professioneel voetbal te illustreren. Hij herinnert de voormalige Engeland-manager als een tegenstander die weinig tijd verspilde om het leven moeilijk te maken voor een jonge aanvaller die zijn Premier League-debuut maakte.
"Iedereen kijkt naar Gareth Southgate, en ik ook, ik ben hetzelfde. Ik kijk naar hem en denk, wat een eloquente man, wat een slimme, wat een lieve man, wat een echt aardige jongen. En toch maakte ik mijn debuut voor Spurs uit tegen Aston Villa, en Gareth Southgate markeerde me. Teddy en ik speelden voorin, en Gareth Southgate en, God ruste zijn ziel, Ugo Ehiogu, die nu is overleden, speelden centrale verdediger."
McVeigh's herinnering aan die middag onderstreept zijn punt.
"En Sir Gareth Southgate schopte de stront uit me die dag. De eerste was een noppenschoen in mijn rug, en ik lag op de grond. Hij zei: 'Welkom in de Premier League,' omdat hij wist dat ik mijn debuut maakte."
Voor McVeigh onthullen deze ervaringen iets fundamenteels over de mensen die in het voetbal slagen. Vriendelijkheid, respect en consideratie voor anderen kunnen samen bestaan met de vastberadenheid om individuele gevechten te winnen en jezelf op te dringen aan de tegenstander.
"Dus dit aardige jongensimago is heel, heel anders dan wat je misschien 15, 20 jaar later zou zien, of wat mensen je zouden kunnen waarnemen, totdat je naar buiten moet gaan en voor een bal moet vechten of moet vechten om een wedstrijd op het veld te winnen."
De hardheid achter de goede jongens van het voetbal
Hij keert terug naar Mabbutt en Hughton om het punt expliciet te maken.
"Er bestaat niet zoiets als een aardige Chris Hughton. Er bestaat niet zoiets als een aardige Gareth Southgate. Er bestaat niet zoiets als een aardige Gary Mabbutt. Deze aardige jongens kunnen niet -- het is onmogelijk om als een aardige jongen in het voetbal te bestaan, omdat in wezen elke enkele van hen iemands benen zou hebben gebroken als het moest."
Het is een opzettelijk provocerende beschrijving, maar een die het onderscheid vastlegt dat McVeigh wil maken. Mabbutt's aanmoediging voor het thuisdebuut van een jonge speler en Hughton's bereidheid om na de training te blijven waren uitdrukkingen van hun karakter, geen bewijs van een zachtere competitieve rand.
Beide mannen begrepen dat voor mensen zorgen en fel concurreren geen tegenstrijdige kwaliteiten waren. Voor de jonge aanvaller die hen bij Tottenham tegenkwam, toonde hun voorbeeld aan dat de hardste concurrenten in het voetbal ook onder de meest fatsoenlijke mensen konden zijn.
Paul McVeigh is de auteur van "It's Not About You: The Psychology of Leadership" - dat is hier beschikbaar.
