De velden, de kwaliteit van de tegenstand en de hechte voetbalgemeenschap in het Noordoosten vormden zijn ambities lang voordat hij zich in het professionele spel vestigde.
Eén plek blijft bijzonder levendig in zijn herinneringen: Bent's Park, een stuk grond tussen een park en de zee.
Bent's Park en de karaktertest
"De velden waarop we speelden waren zondagcompetitie, daar is geen twijfel over mogelijk," vertelde Brown Football Presse. "Maar er was één gebied in South Shields, dat moet gezegd worden, het stond bekend als Bent's Park. En Bent's Park was een stuk grond tussen het park zelf en de zee. Dus je kreeg het beste van alle soorten weer, soms ook het slechtste ervan.
"Maar als je een zonnige dag vond, als je geen gras op die velden kon laten groeien, had je problemen. Je was geen groundsman als je geen gras op die velden kon laten groeien. Dus het niveau was altijd redelijk.
"Maar dan had je zeker uitwedstrijden waar je naartoe ging en je het moeilijk had, weet je. Je was waarschijnlijk op een schoolveld dat geen conciërge had die voor het terrein zorgde, en al die dingen kwamen in het spel."
Brown herinnert zich de omstandigheden met genegenheid, maar hij doet niet alsof elk veld perfect was. Het contrast tussen een goed onderhouden lokaal veld en een verwaarloosd uitwedstrijdoppervlak maakte deel uit van de ervaring.
Voor hem hielpen die uitdagingen om spelers te onderscheiden die de overstap naar het professionele spel konden maken.
"Maar ik dacht dat het een test van mentaliteit was, het was een test van het karakter van mensen. Als je daar doorheen kunt komen en een professionele voetballer kunt worden -- ik zeg niet dat je iets moet hebben, maar je moet -- ja, ik zeg dat je iets moet hebben als je uit de zondagcompetitie komt en naar de professionele rangen gaat, wat, weet je, omringd is door zeer goede spelers."
De standaard kon variëren, maar Browns punt is dat het amateurspel veerkracht vereiste. De stap omhoog betekende jezelf bewijzen tegen betere spelers, niet simpelweg vertrouwen op de reputatie die lokaal was opgebouwd.
Toen twee spelers de sprong maakten
Brown speelde samen met Bobby Davison, en hij beschouwt het nog steeds als een buitengewone uitkomst dat twee spelers van hetzelfde zondagcompetitieteam doorgingen naar professioneel voetbal.
"Het was een zeldzaamheid dat je één speler uit de zondagcompetitie naar de professionele rangen zag gaan. Maar om er twee van hetzelfde team te krijgen was ongeëvenaard. Niemand heeft het eerder gehoord, weet je."
Het lokale voetbalnetwerk was hecht. Spelers hoorden over de veelbelovende talenten in naburige steden, en reputaties reisden via gesprekken in plaats van de uitgebreide scoutsystemen van vandaag.
"En iedereen praatte, weet je, wie de opkomende spelers in het gebied waren. Natuurlijk doe je dat, want zij zijn de spelers waar je het over hebt."
Chris Waddle was een van die spelers die aandacht trok. Terwijl Brown speelde in South Shields, speelde Waddle voor het niet-competitieve Tow Law Town, en zijn naam was bekend in de regio.
"Tow Law was weer een lagere divisie, weet je, en niet-competitief voetbal. En iedereen praatte, weet je, wie de opkomende spelers in het gebied waren. Natuurlijk doe je dat, want zij zijn de spelers waar je het over hebt.
"Er waren plekken op de A19, de hoofdweg terug naar South Shields vanuit Hartlepool, die bijna door Sunderland gingen. Maar je had Durham, en uiteindelijk aan de andere kant van South Shields had je Newcastle. Dus het was gewoon een hechte gemeenschap. De voetbalgemeenschap was zeer hecht, dus iedereen kende Chris.
"En ik hoopte gewoon dat ik op een dag tegen hem zou komen, want, weet je, hij is zo'n slungelige soort vleugelspeler -- linksbuiten, rechtsbuiten, wat dan ook. Hij kon beide kanten op. En ik was op dat moment een rechtsback, dus ik dacht dat ik op een gegeven moment tegen hem zou komen."
Dat gevoel van gemeenschap betekende dat voetballers degenen konden bewonderen die naar het professionele spel waren gegaan, terwijl ze nog steeds hoopten zichzelf tegen hen te testen. Voor een speler die zijn eigen weg probeerde te vinden, maakten de prestaties van iemand uit dezelfde regio de ambitie tastbaarder.
Alan Shoulder en de droom van het Noordoosten
Alan Shoulder belichaamde die mogelijkheid. Nadat hij zich had gevestigd bij Bishop Auckland, sloot de aanvaller zich aan bij Blyth Spartans en hielp de club zich te onderscheiden tijdens de FA Cup-run van 1977-78. Newcastle United tekende hem in 1978, en hij speelde 117 wedstrijden voor de club, waarin hij 38 doelpunten scoorde.
Toen hem werd gevraagd of Shoulder een held was voor zondagcompetitiespelers toen hij zijn overstap naar Newcastle United verdiende, was Browns antwoord onmiddellijk.
"100%. Blyth Spartans, als ik me niet vergis. Ik denk dat het Blyth was."
Shoulder vertegenwoordigde meer dan een succesvolle overstap. Hij was een andere voetballer uit het Noordoosten die door de niet-competitieve rangen was geklommen, en bood lokale spelers een voorbeeld van wat mogelijk zou kunnen zijn.
"En je kent deze spelers en je vraagt je af, weet je, wat zijn ze, weet je? En je begrijpt nooit dat zij precies hetzelfde over jou denken. Je denkt altijd, wat, ik zou graag tegen de betere niet-competitieve spelers willen spelen."
Browns herinnering vangt de ambitie die door die voetbalcultuur stroomt: opkijken naar spelers die zijn gevorderd, terwijl je de kans wilt om jezelf te meten met de besten in je eigen omgeving.
Hij erkende ook de vastberadenheid die nodig was om in het professionele spel te blijven.
"Het was de mentaliteit van de niet-competitieve spelers die hem daar hield. Het waren niet de vaardigheidsniveaus, het was gewoon hun mentaliteit. Ze zouden tegen je aanlopen en doorgaan."
De houding was er een van volharding, zelfs wanneer een kans niet onmiddellijk arriveerde.
"Zoals we altijd zeiden, klop op de deur. Het is soms, weet je, soms gaat hij open, soms niet, maar je blijft kloppen. En dat is wat wij, dat is wat wij deden."
Voor Brown is het verhaal van zondagcompetitief voetbal in South Shields onlosmakelijk verbonden met de bredere gemeenschap van het Noordoosten: zijn velden, zijn lokale rivaliteiten, de namen die tussen spelers werden doorgegeven en de ambitie om degenen te volgen die het hadden gemaakt.
Shoulder gaf die ambitie een bijzonder memorabel voorbeeld. Bent's Park blijft een herinnering aan waar de reis kan beginnen.