Het was een buitengewone periode om aan te komen bij Old Trafford, maar Rathbone was niet aangesteld om het eerste elftal te behandelen of de revalidatieprogramma van de club te leiden. Zijn aanstelling kwam voort uit iets heel anders: een boek over zijn eigen worstelingen met zelfvertrouwen als professioneel voetballer.
Rathbone had jaren geprobeerd te begrijpen waarom getalenteerde spelers ondermijnd konden worden door hun eigen twijfels. Nadat hij die problemen zelf had ervaren, schreef hij er uiteindelijk over, om te ontdekken dat zijn eerlijkheid een onverwachte deur had geopend naar de wereld van het elitevoetbal.
"Dus toen mijn eerste boek uitkwam over het feit dat ik geen zelfvertrouwen had als speler, werd ik ongelooflijk de goeroe van zelfvertrouwen," vertelde Rathbone Football Presse. "Hoe vreemd is dat? Ik had geen zelfvertrouwen. Ik ben nu de expert op het veld.
"Mijn zoon was op dat moment een jonge speler bij Man United. Ik kende Dr. Steve McNally, de clubarts, van mijn tijd bij Everton. Hij was bij United toen we tegen hen speelden. En de andere man was Brian McClair, de legende van de club.
"Ze hebben mijn boek gelezen en ze dachten dat ze een onder-23 selectie hadden met jongens als Sam Johnstone de keeper en Jesse Lingard en Michael Keane en Andreas Pereira en Tom Lawrence. Het zijn een fantastische groep jonge spelers, en ze voelden dat het een grote hulp kon zijn om iemand in de buurt te hebben die het had meegemaakt, erover geschreven had, ermee had geleden.
Het idee was om de jonge spelers van Manchester United toegang te geven tot iemand die de psychologische uitdagingen van een voetballeven vanuit persoonlijke ervaring begreep. Rathbone had professioneel gespeeld, geworsteld met zijn eigen zelfvertrouwen en had vervolgens tientallen jaren in het spel gewerkt. Hij kon met jonge voetballers praten over de druk waarmee ze te maken hadden zonder te doen alsof hij het altijd gemakkelijk had gevonden.
Het was een rol die hem in de academieomgeving van de club bracht, waar de spelers probeerden de kloof te overbruggen tussen veelbelovende jongeren en gevestigde eerste-elftalprofessionals.
De aanstelling plaatste Rathbone ook binnen een club die zich voorbereidde op een historische verandering. Ferguson had zijn pensioen aangekondigd, waarmee een einde kwam aan een trainersregime dat meer dan 26 jaar had geduurd. Rathbone's eerste zes maanden bij United zouden Ferguson's laatste zes zijn, en de fysiotherapeut ontdekte al snel dat de manager heel anders was dan de intimiderende figuur die hij zich had voorgesteld.
"Alex Ferguson heeft mijn boek gelezen. Hij wist dat ik kwam. Hij heeft de moeite genomen om mijn boek door te nemen. En dat was een krachtig moment.
"En hij was ongelooflijk omdat, Jacob, ik dacht, goed, hij gaat een of andere miserabele Schotse sod zijn. Dat dacht ik. Ik kon niet meer verkeerd zijn. Hij was vriendelijk, charmant, super deskundig, gewoon een leuke gast.
"Je weet wel, het oude gezegde, hij kent iedereen. Hij kende ieders naam en hij kon de leiding nemen of hij kon zitten en luisteren. Hij wilde niet het middelpunt van de aandacht zijn. Hij was absoluut ongelooflijk."
Voor Rathbone was de ontdekking niet alleen dat Ferguson vriendelijk kon zijn buiten de zijlijn. Het was de bereidheid van de manager om met mensen binnen de club om te gaan, naar hun ervaringen te luisteren en hen de ruimte te geven om te spreken. Rathbone was aangekomen met de verwachting een man te ontmoeten die regeerde door intimidatie, maar vond in plaats daarvan iemand wiens autoriteit niet afhankelijk was van het domineren van elk gesprek.
Die indruk werd bijzonder belangrijk toen Rathbone Ferguson's laatste dag op het trainingsveld in 2013 meemaakte.
Terwijl het afscheid van de manager bij Old Trafford door miljoenen zou worden herinnerd, was Rathbone aanwezig voor een ander en intiemer moment: Ferguson die naar het academiepersoneel en jonge spelers, waaronder Rathbone, Nicky Butt en Warren Joyce, liep om een boodschap te brengen over wat het betekende om Manchester United te vertegenwoordigen.
Rathbone klinkt nog steeds verbaasd als hij zich herinnert dat hij daar was om het te getuigen.
"En ik was daar op zijn laatste dag en hij kwam naar waar ik, Nicky, Buck, Warren en de jonge jongens waren. Ik zei: 'Mijn God, hoe ben ik hier?' En hij komt naar me toe, hij heeft de preek op de microfoon. Hij zegt: 'Ga zitten, jongen, ga zitten.'
"Hij zegt: 'Warren en Butty, ze zijn streng voor je, maar dat heeft een reden. Dit is het zwaarste shirt ter wereld, en om over de brug naar die jongens te gaan en dat shirt aan te trekken, moet je iets bijzonders zijn. En je kunt geen verwelkte viooltje zijn. Je moet een man zijn. Je hebt een groot hart, en we moeten die mensen hier maken.'
"En ik ben daar, ik denk, wauw, ben ik hier? Ongelooflijk. Dus ja, het was fantastisch, dat."
De boodschap ging over meer dan voetbalkwaliteit. Ferguson legde uit waarom het academiepersoneel zoveel van de jongeren vroeg en waarom de stap naar het eerste elftal iets vereiste dat verder ging dan technische kwaliteit. De jonge spelers werden voorbereid op de verantwoordelijkheid van het dragen van een shirt dat enorme verwachtingen met zich meebracht, en Ferguson wilde dat ze begrepen dat de eisen die aan hen werden gesteld deel uitmaakten van die voorbereiding.
Voor Rathbone, die specifiek bij de club was gekomen vanwege zijn ervaring met zelfvertrouwen en zelfgeloof, had de toespraak een bijzondere betekenis. Hij wist hoe moeilijk het kon zijn voor een getalenteerde speler om om te gaan met de psychologische eisen van professioneel voetbal. Ferguson sprak dezelfde uitdaging aan vanuit de andere kant: de club moest jonge spelers ontwikkelen die die eisen konden weerstaan wanneer hun kans kwam.
De laatste dag van de manager op het trainingsveld onthulde ook hoeveel zijn vertrek betekende voor de mensen om hem heen.
"Ja, waren er veel tranen op zijn laatste dag?"
Rathbone's antwoord was kort, maar emphatisch.
"Ja, heel erg. Ja, het was een ongelooflijke ervaring."
Tegen de tijd dat Ferguson vertrok, had Rathbone zowel de persoonlijke warmte van de manager als de normen die hij van iedereen bij Manchester United verwachtte, gezien. De ervaring daagde zijn vooroordelen uit en gaf hem een eerstehands blik op de cultuur die Ferguson's lange heerschappij had ondersteund.
Het gaf Rathbone ook een opmerkelijk openingshoofdstuk van zijn tijd bij Old Trafford. Hij was gekomen om jonge voetballers te helpen de twijfels en angsten te navigeren die hen konden tegenhouden. In plaats daarvan vond hij zichzelf in de laatste maanden van Ferguson's carrière en keek hij toe hoe de vertrekkende manager de volgende generatie precies vertelde wat ervoor nodig was om in de voetsporen te treden van degenen die hen waren voorgegaan.
Het zwaarste shirt ter wereld, vertelde Ferguson de jongeren, vereiste iets bijzonders. Rathbone was daar om hen te helpen ontdekken of ze dat hadden.
Mick Rathbone is de auteur van "The Smell of Football III: One Hundred Days in the Dug Out" van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
