Terugkijkend op die periode springt één naam eruit voor hem -- en dat is niet Gabriel Batistuta.
"Van alle spelers was degene die me het meest verraste door zijn kwaliteiten Edmundo van Fiorentina," vertelde Franzone Football Presse.
"In mijn tijd speelde Fiorentina vooraan met Edmundo en Batistuta. Maar ik zou veel andere spelers kunnen noemen zoals Del Piero, Zidane, Rui Costa, Vieri en Inzaghi.
"Ik had de kans om in de Serie A te spelen in de jaren dat het de beste competitie ter wereld was en de belangrijkste spelers in Italië speelden."
Franzone was tussen 1997 en 2000 bij Cagliari en maakte vier Serie A-optredens in twee seizoenen. Zijn carrière had hem al door Como en Salernitana geleid, voordat hij later bij Giulianova, Reggina en zijn thuisclub Piacenza speelde.
Maar het was bij Cagliari dat hij zich in een competitie bevond met de spelers die die generatie definieerden.
En zijn antwoord over Edmundo is bijzonder onthullend omdat Batistuta niet zomaar een andere geweldige aanvaller was. Hij was een van de meest gevreesde aanvallers in het wereldvoetbal.
Franzone koos nog steeds zijn partner.
De onvoorspelbaarheid van de Braziliaan maakte hem opvallend voor een doelman die jaren had besteed aan het bestuderen van aanvallers en probeerde te anticiperen op wat ze als volgende zouden doen.
Franzone's herinneringen plaatsen ook in perspectief hoe opmerkelijk de concentratie van talent in de Serie A was geworden.
"Het was een geweldige periode voor het Italiaanse voetbal omdat er zoveel belangrijke spelers in Italië speelden," zei hij. "Je kon spelers van het hoogste niveau in bijna elk team vinden en elke wedstrijd kon moeilijk zijn voor een doelman."
Voor iemand in zijn positie was voorbereiding alles.
"Je moest klaar zijn omdat je de ene week tegen Batistuta kon spelen, en de volgende week tegen een andere geweldige aanvaller. Je kon nooit ontspannen en je moest de hele wedstrijd geconcentreerd blijven."
Dat was vooral waar tegen spelers die een wedstrijd met één actie konden beslissen.
"Batistuta was ongelooflijk omdat hij uit zoveel verschillende situaties kon scoren. Hij was fysiek erg sterk en had een ongelooflijk schot, dus zelfs als je wist wat hij wilde doen, was het niet gemakkelijk om hem te stoppen."
Maar Edmundo presenteerde een ander probleem.
"Met Edmundo wist je nooit echt wat er zou gebeuren. Hij had zoveel kwaliteit en kon zelf iets creëren. Daarom verraste hij me zo."
Franzone herinnert zich ook de bredere ervaring van het spelen in een competitie waar wereldklasse aanvallend talent overal was.
"Del Piero, Zidane, Rui Costa, Vieri, Inzaghi -- dit waren spelers die op elk moment een wedstrijd konden veranderen. Als doelman moest je je anders voorbereiden omdat ieder van hen verschillende kwaliteiten had."
Zijn eigen carrière ging uiteindelijk verder dan alleen spelen. Franzone ging in de doelman coaching, waaronder bij Cagliari, en werkte later in het internationale voetbal en spelersvertegenwoordiging.
Dat heeft hem een ander perspectief gegeven op wat het Italiaanse spel in die periode speciaal maakte.
"Het niveau was erg hoog en de druk was erg hoog, maar dit is ook waarom spelen in de Serie A doelmannen hielp. Je leerde voortdurend omdat je tegenover de beste spelers stond."
En toen hem werd gevraagd welke van die spelers de grootste indruk maakte, keert hij terug naar hetzelfde antwoord.
"Edmundo.
"Hij had iets anders. Batistuta was een ongelooflijke aanvaller en al de anderen waren fantastische spelers, maar Edmundo verraste me het meest vanwege de kwaliteit en de dingen die hij kon doen die je niet verwachtte."
Voor Franzone is dat wat het tijdperk zo veeleisend -- en zo memorabel maakte.
"Ik had geluk om in die Serie A te spelen. We hadden zoveel geweldige spelers, zoveel geweldige teams en zoveel geweldige doelmannen.
"Het was de beste competitie ter wereld, en voor een doelman was er geen betere opleiding."