Hij was binnen.
Hij herinnerde zich Voetbal Presse, "Ik heb geluk gehad omdat ik bij alle wedstrijden ben geweest waar we ook grote finales hebben verloren, Europese Champions League, bijvoorbeeld, tegen Barcelona, en dan FA Cup finales. Maar ik heb van elk Arsenal-succes kunnen genieten in de afgelopen 60, 70 jaar.
"En ik was aanwezig om ze te getuigen. Ik beschouw mezelf als zeer gelukkig omdat ik ben opgegroeid met zoveel van de spelers die in de jaren '70 groot succes hadden."
Die toegang bereikte zijn buitengewone hoogtepunt in 1971.
Arsenal veroverde de First Division-titel op White Hart Lane op 3 mei, door Tottenham met 1-0 te verslaan via een late kopbal van Ray Kennedy. Vijf dagen later keerden ze terug naar Wembley en versloegen Liverpool met 2-1 na verlenging om de eerste Double van de club te voltooien. George Graham was in de Arsenal-elf voor beide wedstrijden.
Voor Wengrow ging de betekenis echter veel verder dan de trofeeën.
"Toen ze de eerste wedstrijd van de Double bij Tottenham wonnen, was ik in de kleedkamer met de spelers die mijn vrienden waren, evenals mijn helden. Toen speelde Arsenal het volgende weekend tegen Liverpool in Wembley om de Cup en de Double te winnen, en ik kon weer in de kleedkamers bij hen zijn, vieren en drinken met de Cup.
"Niemand heeft dat ooit eerder gedaan, niemand zal het nog eens doen."
Het is moeilijk om de buitengewone toegang te scheiden van de vriendschappen die het mogelijk maakten.
Wengrow was niet gewoon een supporter die een manier had gevonden om voor één speciale gelegenheid in het innerlijke sanctum te komen. In de loop der jaren werden de spelers die hij was opgegroeid met kijken mensen die hij persoonlijk kende, en sommigen werden goede vrienden.
"Dat was het. Ik ben opgegroeid met zoveel van hen. Ze waren voor mij niet langer alleen voetballers. Het waren vrienden.
"En daarom kon ik in die situaties bij hen zijn. Het was niet zo dat ik een supporter was die plotseling in de kleedkamer verscheen omdat Arsenal iets had gewonnen. Ik kende deze mensen. Ik was met hen opgegroeid, en we waren dichtbij gebleven."
De relatie duurde decennia.
"Bijzonder hechte vriendschappen heb ik nog steeds. Maar het probleem is nu dat we mensen verliezen. Ik heb nog steeds mensen met wie ik in contact ben, maar het maakt het moeilijk, om eerlijk tegen je te zijn.
"Ik heb in mijn leven veel geluk gehad met de mensen die ik door Arsenal heb gekend. Sommigen van hen waren mijn helden toen ik een klein jongetje was en toen, op de een of andere manier, werden ze mijn vrienden. Dat is iets dat heel moeilijk uit te leggen is aan iemand die het niet heeft meegemaakt."
Frank McLintock blijft een van de duidelijkste voorbeelden van die verbinding.
Wengrow spreekt nog steeds met duidelijke genegenheid over de voormalige Arsenal-captain en beschrijft hem als een van de meest genereuze en extraverte mensen die hij ooit heeft ontmoet.
"Frank McLintock, ik heb nog steeds regelmatig contact met hem. Hij was de meest genereuze, extraverte persoon die je maar kon ontmoeten.
"Het is grappig omdat George en Frank de beste vrienden waren, maar ze konden niet meer verschillend zijn. Frank was de meest genereuze, extraverte persoon die je maar kon ontmoeten, en George was het exacte tegenovergestelde. En toch zijn ze vrienden gebleven."
De vriendschappen veranderden ook Wengrow's ervaring van de geschiedenis van Arsenal. Hij was niet alleen getuige van de grote momenten; hij ervoer ze soms van binnenuit de groep die ze had gecreëerd.
"Om het allemaal te bekronen, om in de kleedkamers op White Hart Lane te kunnen vieren en dan vijf of zes dagen later in Wembley, ik denk niet dat iemand een verhaal heeft dat daar ook maar in de buurt komt.
"Ik ben bij zoveel van de grote momenten geweest, maar de Double van 1971 was anders vanwege de mensen. Dit waren de spelers die ik was opgegroeid met kijken. Het waren mijn helden, en plotseling vierde ik met hen."
De intimiteit van die herinneringen is wat Wengrow's verhaal anders maakt dan een conventioneel verslag van Arsenal's eerste Double.
Hij herinnert zich het team, de trofeeën en de overwinningen, maar hij herinnert zich ook de mensen erachter -- de vriendschappen die lang na het winnen van de medailles zijn overgebleven.
En na meer dan zeven decennia het volgen van Arsenal, kan dat zijn wat voor hem het meest telt.
"Ik heb van elk Arsenal-succes kunnen genieten in de afgelopen 60, 70 jaar. En ik was aanwezig om ze te getuigen.
"Ik beschouw mezelf als zeer gelukkig dat ik ben opgegroeid met zoveel van de spelers die groot succes hadden."
Het boek van Martin Wengrove "My Arsenal Life: Doubles, Invincibles, Glory and Despair" is van Pitch Publishing - wat is hier beschikbaar.
