Friis had jaren gewerkt in de Deense jeugdontwikkeling, inclusief zijn vormende coachwerk bij FC Midtjylland en met de Deense jeugd nationale teams, voordat hij naar het senior voetbal in het buitenland verhuisde.
Dus toen hij Højlund's moeilijke periode bij Manchester United beoordeelde, keek hij niet alleen naar de cijfers.
Hij keek naar een jonge Deense aanvaller waarvan hij geloofde dat hij nog steeds de kwaliteiten had om een speler van topniveau te worden.
"Ik denk dat hij op de verkeerde plek op het verkeerde moment was," zei Friis. Football Presse.
Meer dan een jaar later heeft Højlund's carrière een overtuigende test van dat oordeel geleverd.
De 23-jarige heeft Manchester United permanent verlaten en bereidt zich nu voor op een nieuw seizoen bij Napoli na een succesvolle huurcampagne in Italië.
Napoli maakte de transfer permanent in juni nadat Højlund 16 doelpunten had gescoord in 44 wedstrijden in alle competities, wat de club hielp de Supercoppa Italiana te winnen en als tweede te eindigen in Serie A. De deal was 50 miljoen euro waard, inclusief de initiële huurprijs.
Het contrast met Manchester United is groot.
Højlund kwam in 2023 van Atalanta naar United voor een gerapporteerd bedrag van 83 miljoen euro en beëindigde zijn twee seizoenen op Old Trafford met 26 doelpunten in 95 wedstrijden.
Zijn eerste campagne leverde 16 doelpunten op, maar dat totaal daalde naar 10 in 52 wedstrijden in zijn tweede seizoen terwijl United het moeilijk had.
Voor Friis was het probleem nooit alleen de aanvaller.
"Het was een club die niet werkte," zei hij. "Het leek alsof iedereen aan het vechten was met zijn eigen dingen."
Dat onderscheid is belangrijk.
Friis had genoeg jonge spelers zien ontwikkelen om te begrijpen dat individueel talent ernstig kan worden beïnvloed door de omgeving eromheen.
En Højlund werd gevraagd zich te vestigen bij een van de grootste clubs in het wereldvoetbal terwijl het team zelf worstelde met consistentie.
"Toen Højlund naar Napoli ging, kwam hij bij een club, in een land waar het totaal anders was," zei Friis.
Er was ook een fundamentele verandering in wat er om hem heen gebeurde.
"De service die hij kreeg van de teamgenoten om hem heen was anders."
Dat bleek een van de meest significante verschillen te zijn.
Bij Napoli keerde Højlund terug naar een land waar hij al naam had gemaakt met Atalanta, met 10 doelpunten in zijn enige seizoen in Bergamo voordat United hem tekende.
Hij kwam dus niet in een volledig onbekende voetbalcultuur. Hij keerde terug naar een cultuur waarin hij al had aangetoond dat hij kon slagen.
En, volgens Friis, was de speler zelf nooit verdwenen.
"Hij is een goede speler en hij is een vechter," zei hij. "Hij is een natuurlijke doelpuntenmaker. Hij is een echt goede aanvaller."
Die woorden zijn bijzonder onthullend als ze worden geplaatst tegen de kritiek die Højlund ontving tijdens zijn laatste maanden in Engeland.
Friis suggereerde niet dat de Deen boven kritiek stond. Hij geloofde eerder dat de omstandigheden het moeilijk maakten om het beste van hem te zien.
"Hij moet spelen, en hij moet spelen op een hoog niveau," zei hij.
Dat is precies wat Napoli hem gaf.
Højlund scoorde bij zijn debuut tegen Fiorentina in september 2025 en vestigde zich gestaag als een belangrijk onderdeel van Antonio Conte's team.
Tegen het einde van de campagne had hij 16 doelpunten gescoord, wat Napoli hielp de Supercoppa Italiana te winnen en als tweede te eindigen in Serie A. De kwalificatie voor de Champions League activeerde vervolgens de verplichting die zijn transfer permanent maakte.
De overstap werd op 3 juni afgerond.
Het experiment van Manchester United van twee jaar was voorbij.
Napoli had besloten dat Højlund het waard was om te behouden.
Voor Friis past die uitkomst in een coachingsfilosofie die is gevormd in het Deense jeugdvoetbal. Een van zijn sterkste overtuigingen is dat clubs de juiste omstandigheden moeten creëren voor jonge spelers in plaats van simpelweg te eisen dat ze presteren.
Dat was iets dat hij leerde bij Brentford, waar hij werkte aan de overgang tussen het B-team en het eerste elftal.
"Je moet situaties creëren waarin het mogelijk is om bij het eerste elftal te komen," legde hij uit.
Zijn argument was dat ontwikkeling niet kan worden gescheiden van de structuur om de speler heen. Bij Brentford betekende een relatief kleine senior selectie dat blessures echte kansen konden creëren voor B-team spelers.
"Als je een andere speler mist, laten we zeggen een verdediger, zal de volgende natuurlijke stap zijn om een B-team speler op te nemen."
Het was een systeem dat was ontworpen om het pad echt te maken.
Friis paste dezelfde denkwijze toe bij het bespreken van individuele spelers.
"Een van de belangrijkste dingen is om dicht bij hen te komen, onder hun huid te kruipen, te begrijpen hoe ze denken en hun achtergrond te begrijpen.
"Ik heb het niet over beste vrienden zijn.
"Ik heb het over volledig eerlijk zijn buiten het voetbal ook."
Voor een jonge speler kan het onderscheid cruciaal zijn.
Friis herinnerde zich situaties waarin een speler afgeleid aankwam op de training vanwege iets dat buiten het voetbal gebeurde. De coach kan de sessie besteden aan het eisen van betere concentratie, een betere pass of een betere eerste aanname.
Maar als het onderliggende probleem persoonlijk is, kan de coach het verkeerde probleem aanpakken.
"Ik heb het gewoon over het begrijpen van zijn situatie wanneer hij niet presteert," zei Friis.
Dat is misschien het meest onthullende deel van zijn beoordeling van Højlund. Friis was niet op zoek naar een excuus. Hij was op zoek naar een verklaring.
En zijn ervaring in het Deense voetbal had hem geleerd dat ontwikkeling zelden in isolatie plaatsvindt.
De speler, het team, de coach en de omgeving zijn allemaal belangrijk.
Bij Brentford leerde hij ook die menselijke begrip te combineren met objectieve meting. Hij werkte samen met analisten om individuele ontwikkeling te beoordelen en gebruikte zelfs een verkeerslichtsysteem om aspecten van prestaties te meten.
Groen betekende een goede actie. Geel betekende dat het beide kanten op had kunnen gaan. Rood identificeerde een gebied dat verbetering nodig had.
"Je moet manieren vinden om te meten waar ze beter in moeten worden," zei hij.
Die benadering is belangrijk omdat Friis nooit data en coaching als tegenstrijdige krachten heeft gezien.
Voor hem zijn de cijfers er om te helpen uitleggen wat de ogen zien.
"Voetbal is gevoelens," zei hij.
"Maar als je veel beslissingen neemt op basis van gevoelens, is het niet vaak dat je gelijk hebt."
Hetzelfde principe kan worden toegepast op Højlund. Zijn cijfers bij Manchester United waren echt. Dat gold ook voor zijn zwaktes.
Maar dat gold ook voor de omstandigheden om hem heen. Napoli veranderde hem niet plotseling in een andere voetballer. Ze gaven hem een omgeving waarin zijn bestaande kwaliteiten zichtbaarder konden worden.
Het resultaat was een speler die het seizoen beëindigde met 16 doelpunten, een medaille won met Napoli, hen hielp de Champions League-voetbal te verzekeren en een permanente transfer verdiende.
Voor Friis is het verhaal uiteindelijk groter dan Højlund.
Het gaat erom hoe voetbal jonge spelers beoordeelt.
Een aanvaller kan bij een enorme club aankomen, moeite hebben om consistent te scoren en snel als een mislukking worden bestempeld. Maar soms is de betere vraag of de omgeving de speler helpt slagen.
Friis had Højlund's generatie zien ontwikkelen in het Deense voetbal.
Hij wist dat de kwaliteiten er waren.
Toen de omgeving van Manchester United er niet in slaagde om ze consistent naar voren te brengen, was zijn diagnose simpel.
"Hij was op de verkeerde plek op het verkeerde moment."
Napoli heeft Højlund nu de kans gegeven om te bewijzen wat Friis altijd al geloofde: de speler was niet verdwenen.
Hij had gewoon de juiste plek nodig.