Hij was hoofdvoetbalverslaggever van de "Daily Mirror" gedurende meer dan 18 jaar voordat hij acht jaar bij de "Daily Express" doorbracht. Zijn carrière heeft hem naar vijf Wereldkampioenschappen geleid, heeft hem 24 industrieprijzen opgeleverd en omvatte twee overwinningen als Britse Sportjournalist van het Jaar en twee prijzen voor Sportverhaal van het Jaar.
Hij heeft de verandering in de voetbaljournalistiek gezien van een industrie die gedomineerd werd door exclusieve krantenberichten en zorgvuldig gecultiveerde contacten naar een waarin podcasts, sociale media persoonlijkheden en onmiddellijke reacties concurreren om een publiek. Harris heeft niet stilgestaan tijdens die transformatie. Hij hielp een voetbal fanzine op te richten, beheerde een vroege voetbalwebsite en ontwikkelde zijn eigen systeem om de geloofwaardigheid van transfergeruchten te beoordelen.
Maar terwijl hij erkent dat de industrie met de tijd mee moet, maakt hij zich zorgen over de normen van sommige van de meest prominente nieuwe stemmen. Zijn kritiek strekt zich uit van sociale media-influencers tot voormalige spelers die belangrijke omroepers en podcasters zijn geworden, waarbij de opmerkingen van Gary Neville over de zaak van Manchester City een bijzonder sprekend voorbeeld bieden.
Het verschil tussen journalistiek en invloed
Harris gelooft dat de kwaliteit van voetbal schrijven heeft geleden nu persoonlijkheid en onmiddellijke reactie steeds prominenter zijn geworden.
Hij vertelde Football Presse, "Er is zeker een gebrek aan plezier omdat je in mijn tijd enkele echt getalenteerde schrijvers had die op zo'n kleurrijke manier over de sport schreven, op zo'n leesbare manier, op een oprechte leesbare manier met een echt gevoel voor het spel.
"Vandaag de dag denk ik dat je gemonopoliseerd wordt door deze influencers die zichzelf als journalisten of commentatoren of wat ze zichzelf ook maar willen noemen hebben neergezet. Maar ze zijn influencers, nietwaar? En worden gepopulariseerd door zoveel mogelijk scheldwoorden die ze in één zin kunnen uitspreken.
"Voor mij maakt het de kunst van communicatie echt goedkoop."
Zijn bezwaar is geworteld in het onderscheid tussen het hebben van een publiek en het hebben geleerd om met een publiek te communiceren. Harris wijst op de training en ervaring die traditioneel nodig waren om journalist te worden, en vraagt zich af of dezelfde normen worden toegepast op degenen die nu prominente posities in de voetbalmedia innemen.
"Je weet wel, de mensen die daadwerkelijk maanden en maanden van lezingen en scholing hebben doorlopen en journalistiek op alle verschillende niveaus hebben ervaren om een vorm van communicatie te bereiken die plezierig en leesbaar is en gewaardeerd wordt door de lezer.
"Maar ja, gewoon iemand die zichzelf opzet met een opeenvolging van scheldwoorden en op en neer springt omdat hun team een doelpunt heeft gescoord, is voor mij geen media-communicatie. Ik begrijp het gewoon niet."
Gary Neville en de zaak van Manchester City
Harris' kritiek is niet beperkt tot mensen die hun profielen hebben opgebouwd via sociale media. Hij is ook ongemakkelijk met de invloed van voormalige professionals die belangrijke stemmen zijn geworden via podcasts en andere programma's.
Hij stelt dat voormalige spelers niet automatisch opgeleide journalisten of presentatoren worden alleen omdat ze een indrukwekkende speelcarrière hebben gehad.
"Ze zijn een soort ex-professionele influencers in plaats van terrorist-influencers, maar ze zijn van dezelfde soort. Je weet wel, het is een onprofessionele manier om het aan te pakken. Ze zijn geen opgeleide journalisten.
"En ze zijn geen opgeleide presentatoren, maar hier zijn ze."
Het is in zijn beoordeling van Gary Neville's opmerkingen over de zaak van Manchester City dat Harris bijzonder krachtig wordt. Hij herinnert zich Nevilles reactie toen de beschuldigingen voor het eerst naar voren kwamen en heeft bezwaar tegen de taal en de kracht van de publieke reactie van de voormalige aanvoerder van Manchester United.
"En alles wat ik erover kan zeggen is dat Gary Neville het meest vitriolisch was toen de zaak van Man City voor het eerst werkelijkheid werd over de zogenaamde schuldig bevonden beschuldigingen. Zogenaamde, zeg ik, omdat ik heb uitgelegd, als je wilt, waarom ik zeg dat ze zogenaamd zijn.
"Maar hij zegt gewoon recht voor zijn raap: 'Ik ben, je weet wel, zo getraumatiseerd door dit alles, dat ik geen Manchester City-wedstrijd meer kan verslaan omdat ik het niet als realiteit kan zien, weet je, dat het geen echte wedstrijd is omdat ze 80 punten kunnen worden afgetrokken en dan onderaan de ranglijst kunnen komen en gedegradeerd kunnen worden. En ik kijk naar een wedstrijd die misschien geen betekenis heeft. Ik ga Sky vertellen dat ik geen Manchester City-wedstrijden meer wil verslaan.'"
Harris' reactie was kort en krachtig. In plaats van Nevilles verklaring te beschouwen als een uiting van oprecht professioneel ongemak, vroeg hij zich af waarom de omroep die wedstrijden zou blijven verslaan als hij zich niet in staat voelde om dat te doen.
"En ik zeg, kun je Sky gewoon vertellen dat hij geen wedstrijden meer wil verslaan? Precies. Maar neem zeker dat aanbod aan. God zij dank, laat hem in ieder geval voor die wedstrijden gaan."
Het is een onthullend voorbeeld van de bredere argumentatie die Harris maakt. Hij stelt niet voor dat voormalige spelers zouden moeten worden uitgesloten van voetbaluitzendingen. In plaats daarvan stelt hij vragen bij de normen die worden verwacht van degenen die nu invloedrijke posities innemen, vooral wanneer sterke persoonlijke meningen deel uitmaken van de verslaggeving.
Transfer-speculatie en de waarde van het goed krijgen
Harris ziet ook een aanzienlijk verschil tussen de manier waarop transferverhalen werden behandeld tijdens zijn carrière bij de krant en de constante circulatie van geruchten online.
Toen miljoenen lezers elke ochtend zijn krant kochten, begreep hij dat ze op hem vertrouwden om informatie te verstrekken die zo nauwkeurig mogelijk was. Speculatie was altijd een onderdeel van de voetbaljournalistiek, maar hij gelooft dat het huidige volume aan claims het steeds moeilijker maakt voor supporters om verslaggeving van herhaling te onderscheiden.
"Wanneer mensen mijn krant lezen, vijf miljoen van hen elke ochtend, zo kregen ze hun nieuws. Dus vertrouwden ze op dat nieuws van mij om zo nauwkeurig mogelijk te zijn.
"Hoewel er in mijn tijd veel speculatie was, veel zeer vage speculatie. Maar dit is speculatie van de vaagste soort omdat, je weet wel, op de sociale mediaplatforms, je al deze roddels van andere platforms kunt oppikken en ze in je eigen platform kunt herkauwen.
"En je hebt misschien wat contacten, maar, je weet wel, het is veel te onmiddellijk om echt op de hoogte te zijn. Want wat er ook gaande is op de transfermarkt of ergens anders in de sport, in het leven, het is gewoon binnen enkele seconden daar."
Hij is niet afwijzend tegenover de honger naar transferverhalen. Supporters hebben altijd willen weten wie hun club zou kunnen tekenen, en Harris accepteert dat journalisten in zijn tijd ook fouten maakten. Zijn uitdaging is om de mensen die voorspellingen doen te beoordelen door te kijken naar wat er daadwerkelijk gebeurt.
"Maar we hebben het ook allemaal verkeerd gehad in onze tijd, weet je. Dus ik ga dat niet bekritiseren. Het is iets waar fans oprecht van houden om over te lezen. Ze houden van de speculatie.
"Maar ik denk dat als je ooit een ranglijst zou maken van deze soort influencer-types op sociale media die speculeren over deze speler die elk moment naar die club gaat en daadwerkelijk zou zeggen welke er daadwerkelijk zijn gebeurd, er maar heel weinig van zouden zijn."
De verloren anticipatie van de zondagse krant
Harris herinnert zich de opwinding van de grote zondagse kranten transferverhalen, wanneer supporters naar bed gingen wetende dat er een verhaal zich ontwikkelde en 's ochtends wakker werden om te ontdekken wat er was gebeurd.
"Er was een gevoel van anticipatie. Je werd niet in alle richtingen gebombardeerd door mensen die je vertelden dat hij zou tekenen, hij zou niet tekenen, maar hij zou vandaag kunnen tekenen, hij zou morgen misschien niet tekenen, de andere clubs. Je weet wel, het is gewoon een bombardement.
"En mensen zullen ongetwijfeld uiteindelijk iets goed krijgen, weet je. Maar het gevoel van anticipatie is dat je gaat slapen en 's ochtends wakker wordt, je koopt een krant, gaat: 'Wauw, kijk wat ze nu zeggen.'
"En die krant zou de hele dag meegaan tot de volgende dag. Dus of de volgende dag zou iemand zeggen: 'Nee, dat was een hoop rommel, nietwaar? Dat gaat nooit gebeuren.' Of het gebeurt, of het kan gebeuren. Maar je moest je krant krijgen."
Hij erkent dat de krantenindustrie onherkenbaar is veranderd. De lezerscijfers waarmee hij ooit werkte, behoren tot een andere tijd, en hij doet niet alsof het oude model kan worden teruggebracht.
"Alle kranten zijn verloren gegaan. Ze bestaan niet meer. Je weet wel, ik praat over vijf miljoen lezers. Er worden waarschijnlijk nu maar ongeveer 200.000 exemplaren van elke krant samen gekocht.
"Dus het is gewoon een andere soort wereld. Dus je moet met de tijd meegaan. Je moet ermee leven. Dus je moet het accepteren en je moet het lezen en proberen een oordeel te vellen."
Een vroege stap in het digitale spel
Harris is niet iemand die zich tegen het internet verzette of weigerde te experimenteren met nieuwe vormen van voetbalverslaggeving. Ongeveer 15 jaar geleden runde hij een van de vroege voetbalwebsites, nadat hij eerder had geholpen een voetbal fanzine op te richten met collega's.
Hij ontwikkelde ook een functie die de geloofwaardigheid van transfergeruchten beoordeelde, met de dagelijkse samenvatting van speculatie van de BBC als uitgangspunt.
"Ik heb eigenlijk de eerste voetbal fanzine gerund met een paar van mijn collega's, en ik deed de eerste voetbalwebsite. En een van de dingen die ik deed, was de BBC nemen, die ik heel goed vind, een combinatie van alle speculatie van de belangrijkste bronnen van kranten.
"Ze doen een column waarin staat wie waarheen gaat. Dus wat ik deed, was het beoordelen. Wat geloofde ik van dit specifieke gerucht? En het een cijfer geven van 10. Geloofde ik dat? En dan er weer naar teruggaan en zeggen, dit is mijn beoordeling."
De oefening sprak Harris aan omdat het hem in staat stelde zijn oordeel te testen aan de hand van de uiteindelijke uitkomst.
"Zelfs door er gewoon naar te kijken zonder het zelfs maar te controleren, kan ik je vertellen of het waar is of niet. En dan het achteraf beoordelen, mijn beoordeling, was ik juist om dat te zeggen?
"Je weet wel, het was interessant, het was leuk om het te doen omdat je gewoon die lijst leest, en je krijgt het elke dag op de BBC, van al deze spelers die naar al deze clubs gaan, op de een of andere manier weet je gewoon of ze gaan gebeuren of niet."
Harris heeft dus beide kanten van de transformatie ervaren. Hij begrijpt de aantrekkingskracht van onmiddellijke voetbalnieuws en is bereid nieuwe platforms te omarmen, maar gelooft dat de verantwoordelijkheid om nauwkeurig en intelligent te communiceren moet blijven bestaan.
Voor hem is de kwestie niet of de voetbaljournalistiek moet veranderen. Het is of het ambacht, het oordeel en de normen die het waardevol maakten, het lawaai kunnen overleven.
Harry Harris is auteur van "The Black Book: Secrets from the Heart of Football" van Legacy 11 Books - wat is hier beschikbaar.
