Football Presse

Harry Harris exclusief: Betrapt in Chelsea's burgeroorlog - en verbannen door Ken Bates

·Interview door Jacob Hansen
Delen
Harry Harris exclusief: Betrapt in Chelsea's burgeroorlog - en verbannen door Ken Bates

Chelsea/X.com

De relatie van Harry Harris met Ken Bates was niet altijd een gemakkelijke.

De journalist en de voormalige voorzitter van Chelsea waren goede vrienden, maar er waren meningsverschillen, een verbod op de perskamer van Stamford Bridge en twee rechtszaken bij de High Court onderweg. Ze verzoenden uiteindelijk, en Harris' ervaringen gaven hem een eerstehands blik op een van de meest turbulente periodes in de geschiedenis van Chelsea.

Toen hem werd gevraagd of het waar was dat Bates hem had verbannen uit de perskamer van Chelsea, bevestigde Harris het verhaal.

"Inderdaad. Dat was ik. We hadden onze ups en downs. Hij nam me mee naar twee rechtszaken bij de High Court, maar we waren aan het einde de beste vrienden," glimlachte Harris, terwijl hij sprak met Football Presse.

Het verbod had duidelijk op dat moment voor een ernstige kloof gezorgd. Harris was niet eens zeker of Bates nog steeds een wrok koesterde, maar hij herinnerde zich dat de voorzitter zeker ontevreden over hem was geweest.

"Ik weet niet zeker of hij een wrok koesterde of niet, maar omdat hij me verbande, had hij op dat moment zeker een wrok. Maar hij -- we kwamen weer samen, dus we hadden -- een paar ups en downs.

"Het zijn allemaal de details daarvan in dit boek, dat ik denk dat het zeker waard is om te lezen omdat het gewoon verbazingwekkend is hoe het leven toen was, dat je -- journalisten hadden dit soort relatie waarin je deze ups en downs kon hebben.

"Ik denk niet dat de journalistiek nu nog hetzelfde is, waar journalisten zo dichtbij konden zijn. Dus het zou nu nooit zo gebeuren."

Voor Harris was de relatie representatief voor een andere tijd in de voetbaljournalistiek, toen verslaggevers persoonlijk dichtbij clubvoorzitters konden komen, zelfs als die relatie soms spectaculair afbrak.

Zijn connectie met Bates betekende ook dat hij verzeild raakte in de interne machtsstrijd van Chelsea in de jaren '90. Toen hem werd gevraagd of hij de strijd in de bestuurskamer tussen Bates en Matthew Harding had verslagen, corrigeerde Harris de premisse.

"Oh nee, ik heb het niet verslagen. Ik was er middenin."

Het conflict was ernstig, en Harris had geen twijfel over hoe dichtbij de club was om zichzelf uit elkaar te scheuren voordat Roman Abramovich arriveerde.

"Wel, het scheurde zichzelf uit elkaar. Geen twijfel mogelijk. Ja, geen twijfel daarover.

"Dus ik herinner me, en in die dagen had je toegang buiten de kleedkamer bij Stamford Bridge waar een geselecteerde groep journalisten zoals ik zou wachten om de spelers en de manager te ontmoeten en te spreken. Ik had een gesprek met een of twee spelers, sprak met Glenn Hoddle, we gaven het door.

"Toen stond ik daar gewoon met nog ongeveer 2 andere journalisten en Matthew Harding kwam voorbij en hij kijkt naar me, beweegt, loopt verder, stopt, maakt een U-bocht, komt terug, komt naar me toe, hij zegt: 'Jij bent degene waar ik voor moet oppassen.'

"Toen ging hij weer verder.

"En hij had gelijk. Hij had helemaal gelijk."

Het was een onthullende ontmoeting. Harding beschouwde Harris duidelijk als iemand die de situatie kon beïnvloeden, en de herinnering van de journalist onderstreepte hoe persoonlijk de verdeeldheid was geworden.

Bates had Chelsea in 1982 voor £1 gekocht, toen de club door schulden werd gekweld en Stamford Bridge onder druk stond. Harris werd gevraagd of moderne Chelsea-supporters de voormalige voorzitter genoeg krediet gaven voor het redden van de club.

"Nee, nee, dat doen ze. Ze houden zelfs tot op de dag van vandaag van hem. Ja, ja. Ze -- ik heb altijd ervaren dat ik met Ken was, en de connectie die hij had met de Chelsea-fans. Ze adoreerden hem gewoon, en terecht, vanwege wat hij voor de club deed."

Harris had die connectie persoonlijk meegemaakt. Wat de controverses rondom Bates ook waren, hij geloofde dat Chelsea-supporters de betekenis herkenden van wat de voorzitter voor hun club had gedaan.

De komst van Abramovich in 2003 bracht een nieuwe financiële realiteit naar het Engelse voetbal. Harris werd gevraagd hoe snel Bates zich realiseerde dat het spel veranderd was.

"Oh nee, nee, hij realiseerde het zich, maar je weet, hij was aanpasbaar.

"Maar hij had door kunnen vechten, en hij was het soort persoon dat door had kunnen vechten, en hij had de financiële problemen misschien wel kunnen oplossen, en er waren andere opties die rondvlogen, maar dit was de eenvoudigste, de schoonste, rechtstreekse contante deal, zonder verdere voorwaarden.

"En zoals alle mensen met een goed zakelijk inzicht, weet je wanneer het tijd is om het geld te nemen en te gaan."

De verkoop van Chelsea door Bates markeerde het einde van zijn 21-jarige periode aan de leiding. Harris' beoordeling was dat hij het veranderende landschap begreep en de waarde erkende van het accepteren van een eenvoudige aanbieding in plaats van door te vechten.

Harris had ook een breder perspectief op de reactie onder de gevestigde voorzitters van het voetbal toen rijke buitenlandse investeerders de controle over clubs begonnen over te nemen. Toen hem werd gevraagd naar de onmiddellijke reactie achter gesloten deuren toen figuren zoals Abramovich het spel binnengingen, herinnerde hij zich een sterk negatieve reactie.

"Ze verafschuwden het. Ze waren er totaal tegen.

"En het veranderde duidelijk het voetbal en maakte het leven moeilijker voor veel eigenaren en voorzitters."

Voor Harris kan Bates' plaats in de geschiedenis van Chelsea niet worden gescheiden van de omstandigheden waaronder hij de leiding overnam, de strijd om het thuis van de club te behouden en de uiteindelijke beslissing om te verkopen. Zijn eigen relatie met de voorzitter was gecompliceerd, maar het gaf hem een dichtbij blik op de man achter de publieke controverses.

Bates kon een journalist uit de perskamer verbannen en hem voor de rechter slepen, maar uiteindelijk konden de twee weer vrienden worden. Harris zag ook de genegenheid die Chelsea-supporters voor hem bleven koesteren, en gelooft dat zij begrepen wat hij voor hun club had gedaan.

Harry Harris is de auteur van "The Black Book: Secrets from the Heart of Football" van Legacy 11 Books - wat is hier beschikbaar.

Legacy 11 Books
Legacy 11 Books