de Italiaanse coach had de leiding genomen over het nationale team met de uitdaging om een competitieve ploeg te bouwen vanuit een relatief klein voetballand. Maar na de openingswedstrijden van de kwalificatiecampagne begon hij te geloven dat iets veel groters mogelijk was.
"Na onze eerste kwalificatiewedstrijd, toen we met 1-0 wonnen in Portugal. Toen speelden we gelijk thuis tegen Denemarken," vertelde De Biasi Football Presse.
"Vanaf dat moment realiseerde ik me dat mijn team een belangrijke toekomst kon creëren."
Dat geloof werd uiteindelijk werkelijkheid toen Albanië zich kwalificeerde voor UEFA Euro 2016 in Frankrijk, en voor het eerst in de geschiedenis van het land een groot Europees toernooi bereikte.
Voor De Biasi was de prestatie meer dan alleen kwalificatie voor een competitie. Het vertegenwoordigde de culminatie van een proces waarbij spelers, staf en een voetbalcultuur betrokken waren die begon te ontwikkelen buiten de grenzen van Albanië.
Toen hem werd gevraagd welke spelers uit dat historische team ondergewaardeerd waren, had De Biasi moeite om iemand eruit te lichten.
"Veel, te veel, denk ik."
Hij ziet ook een bredere verklaring voor de daaropvolgende ontwikkeling van Albanië. Het land heeft geprofiteerd van generaties Albanezen die naar het buitenland verhuisden en hun kinderen toegang gaven tot voetbalsystemen in landen met meer ontwikkelde jeugdstructuren.
"Ik zou zeggen dat het misschien te maken heeft met het feit dat veel Albanezen die Albanië verlieten en hun leven opnieuw opbouwden in Italië, Zwitserland, Duitsland en elders in Europa hun kinderen de kans gaven om te trainen bij clubs in die landen en zich technisch en tactisch te ontwikkelen."
Die ontwikkeling is steeds zichtbaarder geworden in de jaren na Euro 2016, met Albanese spelers die regelmatiger verschijnen in grote Europese competities.
Voor De Biasi is de vooruitgang daarom niet simpelweg het resultaat van één generatie spelers. Het weerspiegelt een bredere verandering in de kansen die beschikbaar zijn voor jonge Albanezen die zowel binnen als buiten het land opgroeien.
Zijn werk met het nationale team hielp om die lijnen samen te brengen.
De uitdaging voor een nationale teamcoach is fundamenteel anders dan het leiden van een club. Er is beperkte tijd met de spelers, minder mogelijkheden om zwaktes te corrigeren en geen traditionele transfermarkt om de selectie te hervormen.
De Biasi slaagde er desondanks in om een ploeg te creëren die in staat was om te concurreren met gevestigde Europese landen en uiteindelijk zijn plaats op het Europees Kampioenschap veilig te stellen.
De overwinning in Portugal was het vroege signaal. De gelijkspel met Denemarken versterkte het geloof. Van daaruit begon Albanië de mogelijkheid te zien om iets te bereiken dat eerder buiten bereik leek.
De kwalificatie veranderde De Biasi's relatie met het land permanent.
Jaren na zijn vertrek uit het nationale team wordt hij nog steeds warm gewaardeerd door Albanese supporters, iets waar hij met aanzienlijke trots op terugkijkt.
"Ik ben zeker trots dat ik de eerste coach ben geweest die Albanië naar een groot Europees toernooi heeft gebracht, en dat ik geaccepteerd ben en als een van hen wordt beschouwd."
Die laatste zin is significant. De Biasi was een Italiaanse coach die werkte met een Albanees nationaal team, maar het succes creëerde een band die verder ging dan de normale relatie tussen een buitenlandse manager en het land dat hij traint.
Hij werd geassocieerd met het moment dat Albanië naar een veel groter voetbalscène verhuisde.
De prestatie bood ook bewijs voor De Biasi's overtuiging dat opkomende voetballanden aanzienlijke vooruitgang kunnen boeken wanneer ze de tijd en de juiste structuren krijgen.
Later zou hij een soortgelijke uitdaging ervaren met Azerbeidzjan, waar de beschikbare pool van hoog niveau spelers beperkt was. Zijn conclusie uit die ervaringen was eenvoudig.
"Dat met geduld, vaardigheid en competentie je iets waardevols kunt bereiken, zelfs in kleinere voetbalsituaties."
Albanië blijft het duidelijkste voorbeeld van die filosofie.
De kwalificatie voor Euro 2016 was de historische kop, maar de betekenis van De Biasi's werk is ook te zien in wat volgde. Albanese spelers zijn blijven opkomen in sterkere Europese competities, terwijl het nationale team in staat is gebleven om internationaal te concurreren.
Voor De Biasi is die vooruitgang verbonden met een verandering die begon ver buiten het nationale team zelf. Albanees families die nieuwe levens in heel Europa opbouwden, creëerden kansen voor hun kinderen om zich te ontwikkelen binnen gevestigde voetbalsystemen, wat spelers opleverde die uiteindelijk konden terugkeren en bijdragen aan het nationale team.
Zijn prestatie was om het potentieel binnen die groep te herkennen en het om te zetten in een functionerend internationaal team.
De eerste tekenen kwamen in Portugal en tegen Denemarken. De historische bestemming was Frankrijk.
En voor De Biasi was de meest blijvende beloning niet simpelweg de kwalificatie voor Euro 2016, maar deel uitmaken van het voetbalsverhaal van Albanië.
"Ik ben zeker trots dat ik de eerste coach ben geweest die Albanië naar een groot Europees toernooi heeft gebracht, en dat ik geaccepteerd ben en als een van hen wordt beschouwd."