Gavin Rae's eerste jaar in het professionele voetbal was een strijd. De middenvelder had de school verlaten met de vastberadenheid om het te maken, maar ontdekte al snel dat het zijn van een veelbelovende jongere geen garantie voor succes was in een competitieve kleedkamer.
Van mijn vroege dagen bij Dundee zijn de opvallendste herinneringen het verlaten van school en het worden van een fulltime scholar, met als doel een professionele voetballer te worden," zegt Rae. Football Presse.
"Ik denk dat het eerste jaar echt moeilijk was, proberen te wennen aan de omgeving en gewend te raken aan elke dag trainen, moeten concurreren met anderen uit heel Schotland, die op een goed niveau waren.
Ik had het echt moeilijk dat eerste jaar, om eerlijk te zijn. Ik had moeite om het onder de knie te krijgen, en het was pas aan het einde van het seizoen dat ik begon een paar doelpunten te scoren en wat meer vertrouwen te krijgen. Gelukkig mocht ik blijven voor het tweede jaar, toen dingen echt begonnen te veranderen. Ik kon meedoen met de reserves en zelfs in mijn tweede jaar als YTS in het eerste team spelen.
Moelijk om aan te wennen, moeilijke omgeving, hoe competitief het is met iedereen die duidelijk probeert met hetzelfde doel een professionele speler te worden."
De ervaring leerde Rae hoe snel de vooruitzichten van een jonge speler kunnen veranderen. Hij geeft twee mensen in het bijzonder de eer voor zijn vooruitgang bij Dundee: manager Jim Duffy, die hem zijn kans in het eerste team gaf, en Ray Farningham, een ervaren middenvelder die hem hielp de fijne details van zijn rol te begrijpen.
Jim Duffy was echt invloedrijk. Hij heeft ons verder geholpen en gaf me de kans. Tegen het einde van mijn tweede seizoen speelde ik eigenlijk in het eerste team met hem. Hij was op dat moment nog steeds speler-manager.
Hij was een geweldige centrale verdediger. Ik speelde eigenlijk als linksback in mijn eerste debuut, maar hij was van hoge kwaliteit, een geweldige kerel, echt deskundig, een uitstekende speler en een briljante coach."
Farningham bood een ander soort begeleiding, en gaf Rae lessen die hij direct op zijn eigen spel kon toepassen.
Hij was erg goed met de jongere spelers en gaf veel goed advies, vooral voor mij. Hij was een vergelijkbare speler, een vergelijkbare positie als ik. Je weet wel, een aanvallende middenvelder die af en toe probeerde doelpunten te scoren.
Hij gaf me ook echt goed advies over mijn timing van runs in de 16 en dat soort dingen. Ik heb nog steeds contact met deze mensen vandaag de dag. Ze waren echt invloedrijk op zowel mijn leven als mijn carrière."
Die vroege jaren leidden Rae uiteindelijk naar de club die hij als jongen had gesteund. Opgegroeid in Aberdeen, had hij gehoopt zich bij de lokale club aan te sluiten na school, maar die kans kwam nooit. In plaats daarvan werd Dundee de plek waar hij zijn vak leerde.
Voor Aberdeen spelen, weet je, dat is iets wat ik altijd al wilde doen. En ik was dichtbij toen ik jonger was. Ik heb nooit echt de kans gekregen om van school naar Aberdeen te tekenen, dus daarom ging ik naar Dundee.
En toen waren er een paar keer dat ik bij Dundee was en het goed deed dat ik interesse had van Aberdeen, maar dat is nooit echt tot iets gekomen. En toen uiteindelijk daar te komen en te spelen voor de club die ik als jongen steunde en waar ik als jongen naartoe ging om te kijken was geweldig."
De overstap kwam uiteindelijk in januari 2012, nadat Rae was teruggekeerd naar Dundee na vier jaar bij Cardiff City. Hij kwam van Dundee naar Aberdeen en bracht de volgende 18 maanden door in Pittodrie voordat hij in 2013 weer terugkeerde naar Dens Park.
Zijn reis terug naar zijn thuisclub gaf een andere betekenis aan de ambitie die hij sinds zijn kindertijd had. Aberdeen was niet het startpunt van zijn carrière geweest, maar uiteindelijk kreeg hij de kans om het shirt te dragen dat hij ooit vanuit de tribunes had bekeken.
Rae heeft ook een breder perspectief op het Schotse voetbal, omdat hij de ontwikkeling van het spel gedurende zijn professionele carrière heeft gezien. Hij gelooft dat de veranderingen aanzienlijk zijn geweest, vooral in de technische en tactische eisen die aan spelers worden gesteld.
Ik denk dat het Schotse voetbal, vanaf het moment dat ik begon tot het eind, veel is geëvolueerd zoals in andere landen op het gebied van voetbal. Het is veel technischer geworden dan het vroeger was, veel technischer en tactischer dan het vroeger was.
En, weet je, het is goed om te zien. Ik denk dat het Schotse voetbal altijd vermakelijk is, weet je. Als je Schots voetbal op de televisie kijkt, zijn alle wedstrijden echt competitief en spannend en, weet je, echt snel en vol gas, wat de persoonlijkheid van de Schotse mensen weerspiegelt. Dus het is altijd leuk om te kijken, vind ik."
Die combinatie van technische ontwikkeling en competitieve intensiteit is wat Rae ziet als een blijvende kracht van het Schotse spel. Zijn eigen carrière bracht hem van een moeilijke introductie bij Dundee naar het internationale voetbal, Rangers, Cardiff en uiteindelijk de club van zijn kindertijd die hij altijd had willen vertegenwoordigen.
De vroege tegenslagen blijven een belangrijk onderdeel van dat verhaal. Rae vond professioneel voetbal in het begin niet gemakkelijk, maar de kans om van Duffy en Farningham te leren hielp hem zijn weg te vinden -- en de carrière die volgde gaf hem het perspectief om te waarderen hoeveel het spel om hem heen was veranderd.