De verlegenheid van de jonge verdediger leek op arrogantie voor de coach van Udinese, die toegeeft dat hij de speler verkeerd begreep voordat hij de persoonlijkheid en buitengewone atletische kwaliteiten onder de gereserveerdheid ontdekte.
Cruciaal was dat Udogie niet regelmatig speelde toen Cioffi de leiding overnam. De coach besloot hem een kans te geven, en de linksback vestigde zich in de Serie A voordat hij naar Tottenham Hotspur verhuisde.
"Udogie is een zeer verlegen jongen die, voordat ik het team coachte en de leiding nam, niet speelde," vertelde Cioffi Football Presse. "En ik had, tussen aanhalingstekens, de moed om hem te laten spelen, terwijl ik hem ook verkeerd begreep, omdat ik zijn verlegenheid als arrogantie interpreteerde.
"In werkelijkheid is hij een zeer introverte jongen die een supersonische motor heeft. Het verbaast me niet dat hij nu in de Premier League is. Hij is een zeer sterke speler die bereikt wat hij verdient.
"In feite zou ik nieuwsgierig zijn om hem terug te zien keren naar een van de topclubs in Italië."
Er is een ongebruikelijke eerlijkheid in Cioffi's herinnering. Hij beweert niet dat hij Udogie onmiddellijk begreep of elk aspect van zijn persoonlijkheid herkende. In plaats daarvan erkent hij dat zijn interpretatie verkeerd was, terwijl hij uitlegt waarom hij genoeg vertrouwen in de speler had om hem op het veld te zetten.
Udogie was door het jeugdprogramma van Hellas Verona gekomen voordat hij op huurbasis naar Udinese ging, met de verhuizing die permanent werd voordat zijn uiteindelijke transfer naar Spurs plaatsvond. Hij blijft bij Tottenham, waar hij zijn Premier League-carrière heeft voortgezet. Voor Cioffi is de vooruitgang van de verdediger geen verrassing: de fysieke capaciteiten waren er al, ook al was het temperament van de jonge speler moeilijker te lezen.
Udogie was een van de spelers die Cioffi's tijd bij Udinese significant maakte, maar de herinneringen van de coach aan de club zijn gecompliceerd. Toen hem gevraagd werd zijn ervaringen met Udinese en Verona te beschrijven, koos hij drie woorden: vormend, constructief en pijnlijk. De pijn kwam vooral van zijn terugkeer naar Udinese nadat hij naar Verona was vertrokken.
"Mijn ervaringen waren vormend, constructief en een beetje pijnlijk, vooral Udine, omdat ik veel leed onder het feit dat de fans niet hadden geaccepteerd dat ik naar Verona was gegaan toen ik voor de tweede keer terugkeerde.
"Helaas had ik geen idee van de dynamiek tussen de supporters. Verona en Udine waren misschien historische vijanden. Dat wist ik niet; dat was mijn fout. En ik zou zeggen dat ik, ondanks redelijk positieve resultaten, nooit de genegenheid van de fans had die ik in mijn eerste jaar had ontvangen toen ik terugkeerde naar Udine."
Cioffi's spijt is niet alleen dat de supporters ontevreden waren over zijn beslissing om te verhuizen. Hij zegt dat hij de diepgang van de gevoelens tussen de twee groepen fans niet had begrepen en accepteert de verantwoordelijkheid voor dat gebrek aan bewustzijn. Zelfs resultaten die hij redelijk positief vond, konden de relatie die hij tijdens zijn eerste periode had genoten niet herstellen.
Zijn beoordeling van Verona is anders. Hij beschrijft het als een vormende ervaring, een die hem leerde over de eisen van het management in omstandigheden waarvoor hij zich onvoldoende voorbereid voelde. De club onderging een grote verandering in eigendom, en hij bevond zich midden in de storm.
"Aan de andere kant was Verona een vormende ervaring omdat ik Verona leefde. Het was waarschijnlijk een overhaaste beslissing, omdat het een moment van totale verandering in het eigendom van de club was, en ik bevond me midden in de storm.
"Waarschijnlijk was ik op dat moment niet gestructureerd genoeg, en had ik geen mensen om me heen die me konden helpen. Desondanks heb ik zeer mooie, positieve herinneringen. Deze ervaringen maken deel uit van mijn leven als coach, en ze hebben me in staat gesteld te worden wie ik nu ben, of wie ik morgen zal zijn."
Het is een eerlijke bekentenis van een coach die reflecteert op zijn eigen ontwikkeling. Cioffi wijst Verona niet af als een fout of ontkent de moeilijkheden waarmee hij werd geconfronteerd. Hij erkent dat hij de beslissing misschien te snel heeft genomen en dat hij niet de ondersteuning om zich heen had om de situatie zo effectief te navigeren als hij had gewild. Toch blijft hij volhouden dat de ervaring een positief onderdeel van zijn professionele leven blijft.
Zijn tijd bij Udinese gaf hem ook de kans om te werken met spelers wiens mentaliteit hem net zozeer onder de indruk bracht als hun voetbalkwaliteiten. Juan Musso en Nahuel Molina, die later samen speelden bij Atlético Madrid, waren twee voorbeelden die hij noemde toen hij zijn voormalige selectie besprak.
"Wat ik je kan vertellen is dat zij twee buitengewone jonge mannen zijn en dat ze de mentaliteit van kampioenen hebben. Ze zijn kampioenen, kampioenen in hun hoofd. Voordat ze hun doel bereiken, hebben ze het al in hun hoofd bereikt, door hun houding, hun mentaliteit en hun verlangen. Ze zijn twee winnaars."
Cioffi's reflecties op deze spelers en clubs onthullen een coach die net zoveel heeft geleerd van moeilijke relaties en imperfecte beslissingen als van succes op het veld.
Bij Udinese ervoer hij de band tussen een team en zijn supporters, en ontdekte hij hoe snel die verbinding kon veranderen. Bij Verona bevond hij zich in een turbulente situatie en erkende later dat hij niet voldoende was uitgerust om ermee om te gaan.
Zijn beoordeling van Udogie brengt het verhaal terug naar het belang van verder kijken dan de eerste indrukken. Cioffi las de jonge verdediger aanvankelijk verkeerd, maar hij gaf hem nog steeds de kans om te laten zien wat hij kon doen.
De coach ziet nu een speler die zijn plaats in de Premier League heeft verdiend en die, naar zijn mening, op een dag zou kunnen terugkeren naar een van de leidende clubs in Italië.