David Sheepshanks ervoer die verantwoordelijkheid tijdens zijn tijd als voorzitter van Ipswich Town, werkend met George Burley, Joe Royle en Jim Magilton, drie mannen wiens managerstijd op Portman Road uiteindelijk tot een einde kwam.
Burley werd in 2002 ontslagen, Royle en de club gingen in 2006 in goed overleg uit elkaar, en Magilton werd in 2009 ontslagen. Maar Sheepshanks volhardt dat de professionele beslissingen nooit de persoonlijke relaties hebben gewist.
"Een manager ontslaan is een van de moeilijkste dingen die je ooit moet doen als je echt respect voor hen hebt," vertelde Sheepshanks Football Presse. "En ze leuk vindt. En Jim Magilton, ik bedoel, ze zijn allemaal, weet je, ik zou zeggen dat ze me waarschijnlijk haatten op de dag dat, weet je, we een verandering moesten maken. Ik zou zeggen dat we ons alle drie geweldige vrienden beschouwen."
De relatie met Burley had een bijzondere betekenis voor Sheepshanks. Lang voordat hij voorzitter werd, had hij de Schot zien spelen voor Ipswich onder Bobby Robson, en beschouwde hem als een van de helden van de club. Later zijn voorzitter worden en uiteindelijk de beslissing moeten nemen om hem als manager te ontslaan, was een heel andere ervaring dan een supporter op de tribune zijn.
"10-15 jaar eerder, zat ik op de tribune te kijken naar George Burley die speelde, hem vererende, hem vererende als een held. En hij is eigenlijk nog steeds een held voor mij. Ik bedoel, ik denk, weet je, hij heeft de soort kankerreis doorgemaakt die ik net heb doorgemaakt, maar hij, hij had het, weet je, hij is gelukkig echt goed en doet het geweldig. Maar we blijven tot op de dag van vandaag zeer goede vrienden, net als ik met Joe, Joe Royle, weet je."
Burley was een van Robson's sleutelspelers in de late jaren 1970 en vroege jaren 1980 voordat hij terugkeerde naar Portman Road als manager. Hij leidde Ipswich in 2000 terug naar de Premier League en vervolgens naar de vijfde plaats in hun eerste seizoen terug in de hoogste divisie. Zijn vertrek in oktober 2002 volgde na degradatie en een moeilijke start van de daaropvolgende campagne.
Sheepshanks' relatie met de managers werd gevormd door een duidelijk begrip van waar zijn eigen verantwoordelijkheden eindigden. Hij wilde toegankelijk zijn voor de spelers en betrokken zijn bij de club, maar nooit ten koste van de autoriteit van de manager.
"Ik ging de spelers op het trainingsveld zien en met hen praten en misschien hen bijpraten over dingen die gaande waren, of, en ze kenden me en ik was toegankelijk en zo verder. Maar ik kwam nooit in de weg van de hoofdcoach, of het nu George Burley of Joe Royle of Jim Magilton was. Het was voor mij gewoon een gruwel. Ik zou dat nooit doen."
Die aanpak strekte zich uit tot de kleedkamer. Sheepshanks zegt dat hij zelden binnenkwam, zelfs niet tijdens enkele van de grootste momenten in de geschiedenis van de club. Zijn herinnering aan de overwinning in Wembley in 2000 biedt een glimp van de relatie die hij had met de spelers, vooral met Magilton.
"Ik denk dat ik in mijn hele carrière twee keer in de kleedkamer ben geweest. Een keer was toen we in Wembley wonnen en Jim Magilton een fles van iets over me gooide. En daarna, nadat hij de scheidsrechter in het spelersbad had gegooid toen hij net zijn pak had aangetrokken."
De andere gelegenheid kwam na de nederlaag van Ipswich in de halve finale van de League Cup tegen Birmingham City in 2001. Sheepshanks herinnerde zich de staat van het veld en de teleurstelling van de spelers, en legde uit waarom hij naar binnen ging om zijn steun te bieden.
"We verloren uit bij Birmingham in de halve finale van de League Cup in 2001, en het veld was een schande, en het was gewoon zo-- en we waren, we waren aan het winnen, en hoe dan ook, we verloren de wedstrijd, en ik was zo verdrietig voor hen, ik ging naar binnen om, weet je, te condoleren. Maar verder, ik ben nooit, ik ben nooit naar de kleedkamer gegaan."
Royle's tijd bij Ipswich volgde op Burley's vertrek. Hij leidde de club twee keer naar de play-offs van het Championship, maar de relatie eindigde anders, met de twee partijen die in mei 2006 overeenkwamen om uit elkaar te gaan. Sheepshanks' genegenheid voor de voormalige Everton-manager blijft duidelijk wanneer hij het heeft over hun contact buiten het voetbal.
"Joe Royle is de laatste tijd niet zo goed geweest, maar hij is-- ik sprak met hem, hij belde me uit het niets ongeveer een maand geleden. En we hadden een lach. We hebben altijd een lach."
Magilton was een belangrijke speler voor Ipswich voordat hij manager werd. Sheepshanks herinnert zich zijn vastberadenheid tijdens de promotiecampagne van de club, vooral de halve finale van de play-offs tegen Bolton Wanderers, toen Magilton een hattrick scoorde ondanks het missen van een penalty.
"Jim Magilton was een grote aanwinst. We wonnen de halve finale van de play-offs tegen Bolton dankzij, ik bedoel, Jim Magilton's pure koppigheid, vastberadenheid. Hij scoorde die avond een hattrick en miste een penalty. En ik bedoel, weet je, hij zou over zijn lijk gaan voordat we naar Wembley gingen, weet je, zouden ze ons verslaan? En dat was toen Sam Allardyce manager van Bolton was. En hij was een ongelukkige man toen we wonnen."
Magilton volgde Royle uiteindelijk op als manager in 2006, maar zijn eigen periode in charge eindigde toen Ipswich hem in april 2009 ontsloeg. Sheepshanks zegt echter dat de voormalige middenvelder in contact blijft en regelmatig terugkomt naar de club.
"En Jim Magilton evenzo, sprak een tijdje geleden met hem. Hij komt vaak langs, maar hij is een manager in Noord-Ierland. En ja, het zijn geweldige mensen."
De voormalige voorzitter ziet die relaties als onderdeel van een bredere band die generaties van mensen verbindt die Ipswich hebben vertegenwoordigd of voor de club hebben gewerkt. Het jaarlijkse ex-spelersdiner van de club is een uitdrukking van die verbinding, waarbij voormalige spelers en staf samenkomen lang nadat hun carrières op Portman Road zijn geëindigd.
"Ik denk dat wat ik leuk vind, ik denk dat veel clubs zo zijn, waarschijnlijk ook Bromby, weet je, we hebben elk jaar een ex-spelersdiner. En ja, er is een geweldige saamhorigheid tussen mensen die voor de club hebben gespeeld en voor de club hebben gewerkt in het verleden, en ze allemaal-- we komen allemaal samen, en we-- het is een zeer, het is, het is een zeer, ja, speciale band."
Voor Sheepshanks hoeft het einde van een manager's termijn niet het einde van een vriendschap te betekenen. De beslissingen die in het voetbal worden genomen, kunnen pijnlijk zijn, vooral wanneer ze mensen betreffen die hij respecteert, maar zijn herinneringen aan Burley, Royle en Magilton worden niet gedefinieerd door de dagen waarop hun managerstijden eindigden.
"Het zijn geweldige mensen."
David Sheepshanks' nieuwe boek, 'Man on a Mission', is van Pitch Publishing en is hier beschikbaar.

