De voormalige Liverpool-aanvaller, sprak met Football Presse namens Best Betting Bonuses, werd gevraagd naar de groeiende discussie rondom Max Dowman en Rio Ngumoha die mogelijk naar het WK 2026 gaan.
"Ik denk dat ik ze in dezelfde categorie zou plaatsen," zei hij. "Zeer veelbelovende spelers, spannend, extreem getalenteerd."
Collymore, die in de jaren '90 een productieve Premier League-carrière had, wees op de gevaren van het versneld inbrengen van jonge spelers in het senior toernooivoetbal.
"Ik herinner me jaren geleden... Theo Walcott werd als jongere naar een WK meegenomen, en dat voelt gewoon niet goed," voegde hij eraan toe.
"Voor mij zou het een nee zijn voor beiden, omdat het parachuteren van twee jongeren in een senior groep... ik denk dat dat veel druk op hen legt."
Beide spelers zijn dit seizoen in de schijnwerpers gekomen. Dowman, nog maar 16, werd de jongste doelpuntenmaker in de geschiedenis van de Premier League met een verbluffende goal voor Arsenal, terwijl Ngumoha, 17, bij Liverpool doorgebroken is met senior doelpunten en opvallende prestaties.
Collymore gelooft dat er een betere weg is voor hun ontwikkeling dan een groot internationaal toernooi.
"Als ze in het kamp waren geweest, wat wedstrijden voor Onder-21 hadden gespeeld, dan misschien," legde hij uit. "Maar voor vijf of zes weken zou het een beetje te veel zijn."
In plaats daarvan wees hij op de UEFA Nations League als de ideale springplank.
"Als ze volgend seizoen goed beginnen... dan denk ik dat de Nations League een betere landingsplek voor hen zou zijn dan de drukte van een WK."
Collymore gaf ook inzicht in Ngumoha's langetermijnpositie en suggereerde dat de Liverpool-jongere het beste tot zijn recht komt in een brede aanvallende rol.
"Hij komt van die linkerkant en drijft naar binnen en schiet," zei hij. "Voor mij is het een brede aanvaller... de linkerkant van een drie past hem absoluut perfect."
Met Engeland die een nieuw tijdperk ingaat en beide tieners al impact hebben op senior clubniveau, is de opwinding onmiskenbaar--maar Collymore's boodschap is duidelijk: timing is net zo belangrijk als talent.