Voordat hij een van de meest herkenbare aanvallers van de jaren '80 werd, werkte de Schotse international ondergronds, speelde hij lokaal voetbal in Doncaster en probeerde hij indruk te maken bij Barnsley.
Zijn doorbraak was te danken aan drie mannen die behoorlijk veel wisten over het spel op het hoogste niveau. Allan Clarke en Norman Hunter, de Leeds United-legendes die invloedrijke figuren bij Barnsley waren geworden, herkenden de vastberadenheid van een jonge speler die bereid was alles te geven. Toen, bij Darlington, zag Billy Elliott iets in Speedie's luchtvermogen dat de richting van zijn carrière zou veranderen.
Terugkijkend herinnert Speedie zich die vroege jaren met veel genegenheid, vooral de mensen die hem een kans gaven toen professioneel voetbal nog een verre ambitie was.
Van de kolenmijnen naar Barnsley
Speedie was nooit bijzonder enthousiast over zijn alternatieve carrière.
"Het was het meest vreselijke wat je je maar kunt voorstellen om als baan te doen," herinnerde hij zich. Football Presse.
De tiener was opgemerkt door Barnsley's hoofdscout Martin Wilkinson, die hem had gezien spelen voor een lokaal team in Doncaster. Hoewel Speedie aanvankelijk geen stage kreeg, bleef hij spelen voor Barnsley's jeugd- en reserveteams terwijl hij nog steeds in de mijnen werkte.
"Ik werd aangenomen voordat zij kwamen," legde hij uit, terwijl hij een belangrijke onderscheid maakte toen hem werd gevraagd naar de rollen van Clarke en Hunter in zijn komst.
Wilkinson had eerst het talent herkend. Clarke en Hunter zouden echter belangrijke figuren in zijn ontwikkeling worden.
Speedie maakte al indruk door zijn houding. Hij was toen een middenvelder, maar zijn enthousiasme en bereidheid om te concurreren vielen op tussen spelers die aanzienlijk meer ervaring hadden.
Clarke gebruikte hem zelfs als voorbeeld toen hij probeerde meer uit de senior spelers te halen.
De voormalige Leeds United-aanvaller nam de Barnsley-selectie mee de mijnen in om hen te laten zien waar hun jonge teamgenoot werkte. Speedie kreeg ondertussen een dag vrij.
"Hij nam hen mee de mijnen in om hen te laten zien hoe het was, omdat ik voor alles vocht, elke tackle, alles wat met voetbal te maken had.
"Ik gaf alles in de training en in de wedstrijden."
Clarke wilde dat zijn spelers begrepen wat de jongere buiten het voetbal deed en waarom hij zo vastberaden was om het meeste uit zijn kans te halen.
"Dus zei hij, kijk naar deze jonge jongen, dit kleine ventje hier, hij rent rond als een blauwe vlieg, en jullie zetten er niet alles in.
"Dus zegt hij, ik laat jullie zien hoe het is in de mijn. Het kan jullie een reden geven om wat harder te proberen."
Het was een buitengewone manier om een kleedkamer te motiveren, maar Speedie herinnert zich dat hij als voorbeeld werd opgevoerd in plaats van behandeld te worden als iemand die gered moest worden.
Hij was al aangenomen voordat Clarke en Hunter arriveerden, en de ervaring ondergronds had alleen maar zijn vastberadenheid versterkt om van voetbal zijn beroep te maken.
In zijn autobiografie, "The David Speedie Story", herinnerde hij zich de angst om ondergronds te werken en de vastberadenheid die het hem gaf om dat leven te ontvluchten.
De Leeds-legendes die zijn helden werden
Voor Speedie was er nog een andere reden waarom de aanwezigheid van Clarke en Hunter zo veel betekende.
Hij was opgegroeid met het kijken naar Leeds United en bewonderde de spelers die hielpen om Don Revie's team een van de meest formidabele teams in het land te maken.
"Het was geweldig omdat ik naar de wedstrijden van Leeds United ging, dus zij waren, zij waren mijn helden."
Clarke en Hunter waren daarom meer dan alleen ervaren voetbalfiguren. Het waren mensen die hij eerder vanaf de tribunes had bekeken, nu betrokken bij zijn eigen ontwikkeling.
Toen hem werd gevraagd of hij de betekenis van het hebben van drie zulke invloedrijke figuren om zich heen tijdens die vroege jaren had gewaardeerd, was Speedie stellig.
"Het was een eer om voor die mensen te spelen. Zij wisten hoe het was aan de top.
"En dat is waar ik naar streefde."
Er was echter nog werk aan de winkel, en een van de belangrijkste veranderingen in zijn voetbalopleiding zou komen na zijn vertrek bij Barnsley.
Billy Elliott's beslissing die alles veranderde
Speedie kwam in 1980 bij Darlington, aanvankelijk nog steeds beschouwd als een middenvelder. Het was Billy Elliott, de voormalige favoriet van Sunderland die de Quakers leidde, die erkende dat een andere positie het beste in hem naar boven kon halen.
Toen hem werd gevraagd of het Elliott was die hem in een aanvaller veranderde, legde Speedie uit dat zijn manager een bepaalde kwaliteit had herkend.
"Hij zag mijn vermogen in de lucht."
Elliott's instructie was eenvoudig.
"En hij zei, ga naar voren en doe wat schade. En dat deed ik."
Het was een eenvoudige positionele verandering, maar een die een blijvende impact op Speedie's carrière zou hebben.
Het vermogen om voorzetten aan te vallen en in de lucht te concurreren, ondanks dat hij slechts vijf voet zes en een halve inch lang was, zou een van zijn meest kenmerkende kwaliteiten worden.
Hij had al aan dat deel van zijn spel gewerkt bij Barnsley, waarbij hij na de training met verschillende teamgenoten bleef om zijn koppen te oefenen.
"Toen ik bij Barnsley begon, bleven we vaak achter - ikzelf, Nick McCarthy, Ian Banks, Graham Reid, en een van de doelmannen.
"We lieten de doelman van het jeugdteam achter. 'Jij gaat niet naar huis, wij gaan weer naar buiten.'"
Het werk betaalde zich uit. Bij Darlington erkende Elliott dat Speedie's luchtvermogen veel effectiever verder naar voren kon worden gebruikt.
De middenvelder werd een centrumaanvaller, en de doelpunten zouden volgen.
Van Darlington naar de felle lichten van Chelsea
Speedie's twee jaar bij Darlington vormden het platform voor de volgende stap. Chelsea kwam in 1982 aankloppen en nam hem mee van de Vierde Divisie naar een totaal andere voetbalomgeving.
Hij geeft toe dat er andere kansen waren, maar zijn keuze was gemaakt toen Chelsea in beeld kwam.
"Ik had de kansen om elders te gaan, maar ik koos voor Chelsea omdat ze in het blauw speelden en mijn vader een Rangers-supporter was en zij spelen ook in het blauw."
De beslissing werd ook gevormd door zijn opvoeding en een kinderlijke genegenheid voor de club. Zijn vader steunde Rangers, en de kleur van Chelsea's shirt had hem altijd aangesproken.
Er was echter een praktische overweging achter de transfer.
"Ik had geen keuze. Darlington had het geld nodig."
Dus ging Speedie naar het zuiden, waarbij hij de meer vertrouwde omgeving van Yorkshire en het noordoosten achterliet voor Londen en de uitdaging om zich bij een veel grotere club te vestigen.
Het was een aanzienlijke aanpassing.
"Het was een enorme transformatie. In Londen wonen is niet het gemakkelijkste wat je kunt doen. Het kost je een uur langer om op plaatsen te komen dan normaal."
Hij erkende ook dat het levenstempo volledig anders was.
"Alles gaat volle snelheid vooruit."
Tegen die tijd had de jonge mijnwerker die was opgemerkt tijdens het spelen van lokaal voetbal in Doncaster het professionele spel bereikt, van positie veranderd en een overstap naar Chelsea verdiend.
Speedie is nooit vergeten de mensen die hem onderweg hebben geholpen. Martin Wilkinson zag hem, Clarke en Hunter gaven hem een blik op de normen die aan de top vereist zijn, en Elliott herkende de aanvaller die wachtte om uit de middenvelder tevoorschijn te komen.
Drie verschillende interventies, elk belangrijk op zijn eigen manier.
De reis van de kolenfront naar Stamford Bridge was begonnen met een jonge voetballer die simpelweg weigerde minder te geven dan alles wat hij had.
The David Speedie Story door David Speedie en Paul Hodgson is nu beschikbaar.
